Το βιβλίο «Παπούτσια με λουράκι» της Φωτεινής Στεφανίδη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο IBBY 2021 σε συγγραφέα εφηβικού-νεανικού βιβλίου, για εφήβους και νέους.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
H Φωτεινή Στεφανίδη είναι πολύ γνωστή για τις υπέροχες εικονογραφήσεις βιβλίων για παιδιά και έφηβους. Αυτή τη φορά, τη γνωρίζουμε κι ως συγγραφέα και μας ταξιδεύει στη δεκαετία του ’70. Το βιβλίο της περιέχει 21 ιστορίες βραχείας φόρμας –με αυτοβιογραφικά στοιχεία– που έχουν αυτοτέλεια αλλά ταυτόχρονα και μια συνοχή, παρουσιάζοντας διάφορα ευχάριστα ή δύσκολα περιστατικά που επηρέασαν τη συγγραφέα.
«Κόψτ’ αυτά να φαίνεται το σπίτι κατοικημένο. Θα σας φάνε τα φίδια». Έτσι αυστηρά μίλησε στη μάνα μας ο αστυνομικός που περνούσε τακτικά ν’ ανανεώσει εγγράφως την υποχρέωση του πατέρα να παρουσιάζεται στην Ασφάλεια κάθε βδομάδα…
Μέσα από τις αυτοτελείς ιστορίες του βιβλίου, ο έφηβος αναγνώστης έρχεται πιο κοντά σε μια άγνωστη για αυτόν ιστορική, κοινωνική και πολιτική περίοδο της χώρας.
Χτυπά το κουδούνι. Συγκεντρωνόμαστε στη γραμμή. Οι σκούρες ποδιές αγγίζουν το εξήντα τα εκατό. Οι υπόλοιπες στο περσινό χρώμα, κάτι σαν της σημαίας το μπλε, οι περσινές δηλαδή αυτοπροσώπως, πλυμένες και σιδερωμένες.
Αυλές με λουλούδια και δέντρα, μάντρες από τσιμεντόλιθους, παιδιά που παίζουν μήλα στον δρόμο, μαθητές που φορούν σχολικές ποδιές, η τηλεόραση που μόλις είχε μπει στα σπίτια (όχι σε όλα), το τηλέφωνο που σε κάποια σπίτια ηχούσε, και μια Ελλάδα που βρισκόταν επτά χρόνια στον γύψο, είναι το σκηνικό που στήνει η συγγραφέας.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει γύρω της αλλά και μέσα της. Να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της, να αντιδράσει και να εκφραστεί.
Ακόμα και σήμερα, όταν δυσκολεύομαι, κοιτάζω τα παπούτσια μου. Δεν έχουν λουράκι, η σκόνη πάνω τους δε φαίνεται και το σκηνικό γύρω τους είναι φτωχό ή ανύπαρκτο.
Περίληψη: Μόλις άνοιγα τα μάτια, τα έβλεπα στο μισοσκόταδο. Μαύρα ή σοκολατιά, κι αν ήταν άνοιξη, άσπρα. Τα παπούτσια με το λουράκι και το μικρό δερμάτινο κουμπί. «Σ’ αρέσουν;» Σηκωνόμουν. Τα φορούσα. Μια γυροβολιά σαν βαλσάκι, κι ένα φιλί στο μάγουλο του πατέρα που μέσα στις δεκαπέντε ώρες που έλειπε είχε αρχίσει ν’ αγκαθώνει…»
Είκοσι μία μικρές ιστορίες ενηλικίωσης για μεγάλες εικόνες και μνήμες με τα μάτια ενός κοριτσιού από τα τέσσερα μέχρι τα δεκατέσσερά του χρόνια, μέσα στην περίοδο της δικτατορίας και λίγο της μεταπολίτευσης. Οι αληθινές αυτές ιστορίες συνθέτουν ένα σπονδυλωτό αφήγημα όπου μας οδηγούν τα βήματα του κοριτσιού που φοράει τις πιο πολλές φορές τα απλά δερμάτινα παπούτσια του, αυτά με το λουράκι. Ιστορίες όπου το κορίτσι αρχίζει ν’ ανακαλύπτει τον περίπλοκο κόσμο των μεγάλων, να εκφράζει τα αισθήματά του, να διακρίνει τη δύναμη και την ομορφιά της ζωής, να φυλάει σαν θησαυρούς όλες αυτές τις εικόνες και με τα ίδια εκείνα παπούτσια να συνεχίζει το δρόμο του.
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Παπούτσια με λουράκι
Συγγραφέας: Φωτεινή Στεφανίδη
Εικονογράφος: Φωτεινή Στεφανίδη
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο
ΙSBN: 978-960-471-216-8
Έτος Έκδοσης: 2020
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
