Το βιβλίο «Για ποιον είναι τα δάκρυα, Σιμόνη;» του Στέλιου Δ. Στυλιανού μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι στην ιστορία και στις ανθρώπινες συγκρούσεις. Η ιστορία της Σιμόνης, μιας γυναίκας που κουβαλά μαζί της τον πόνο και τις αναμνήσεις της, ξετυλίγεται σε ένα πλαίσιο έντονων πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών. Ένα μυθιστόρημα που επανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η Σιμόνη, μια γυναίκα που δεν αποχωρίζεται ποτέ το βιολί και τη φθαρμένη βαλίτσα της, αναρωτιέται για τα δάκρυά της: είναι για τους ανθρώπους που έχασε, για την πατρίδα που ποτέ δεν θα είναι η ίδια ή για την αγάπη που δεν έζησε; Για μια πατρίδα, Σιμόνη, μια ιδέα που πάλεψες να υπερασπιστείς κι έχει χαθεί για πάντα; Και τώρα; Τι κάνεις τώρα; Λυπάσαι. Θυμώνεις. Αναρωτιέσαι…
Μέσα από τις αναμνήσεις της, επιστρέφουμε στη Θεσσαλονίκη του 1938, την Αθήνα του 1943 και την Παλαιστίνη του 1948. Δύο λαοί, δύο θρησκείες και αμέτρητες συγκρούσεις καθορίζουν τη μοίρα της Σιμόνης, που παλεύει να βρει τη δική της ειρήνη και αποδοχή. Δύο λαοί, δύο θρησκείες, άνθρωποι που τους δίχαζε η μισαλλοδοξία κι ο εθνικισμός, ακόμα κι όταν τα θύματα ξαφνικά έγιναν θύτες…
«Βάζει το κόμμα και την πατρίδα πάνω από τον εαυτό του, εμένα και τα παιδιά» ψιθύρισε δακρυσμένη η Σιμόνη, σαν να απευθυνόταν στο πουθενά, κι έδωσε το γράμμα στην κυρία Ελευθερία να το διαβάσει. Εκείνη το πήρε και το διάβασε με τρεμάμενα χέρια βουρκώνοντας και ύστερα, σαν να καταλάβαινε το δίκιο και την αγανάκτηση της Σιμόνης, την αγκάλιασε κλαίγοντας, κι εκείνη στην αγκαλιά της μητέρας της, προσπάθησε να το διώξει απ’ την ψυχή της κι άφησε το μυαλό της να σκεφτεί τον εαυτό της και τα παιδιά της.
Διαβάζοντας το «Για ποιον είναι τα δάκρυα, Σιμόνη;», βρέθηκα να πορεύομαι με τους ήρωές μας θέτοντας ερωτήματα για σωστές ή λάθος επιλογές. Στο βιβλίο, εξερευνάται ο παραλογισμός του πολέμου, η αγάπη, η απώλεια κι η δύναμη της συγχώρεσης.
Τον αγάπησε παράφορα από μικρό παιδί. Η μοίρα όμως τους χώρισε, κι ας πίστευε πως ο χρόνος κάποτε θα τους έδινε την ευκαιρία κι ένα αίσιο τέλος στην αγάπη τους. Ο χρόνος που όλα τα δαμάζει, τα τσακίζει και τα θάβει. Ο χρόνος όμως μπορεί και καταφέρνει να ξεγελά τον άνθρωπο κάνοντάς τον να πιστεύει ότι θα μπορούσε κάποτε να τον νικήσει. Γι’ αυτό κι ο άνθρωπος πρέπει να ζει το παρόν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ένταση κι απόλαυση σκέφτηκε και στο πρόσωπό της, το γαληνεμένο πια από τον πόνο, ζωγραφίστηκε ένα χαμόγελο.
Το βιβλίο βρίθει από ιστορικά στοιχεία που κάποια στιγμή δεν κρύβω ότι με κούρασαν λίγο. Ωστόσο, η ιστορία κυλάει γρήγορα και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου.
Προτείνω ανεπιφύλακτα το «Για ποιον είναι τα δάκρυα, Σιμόνη;» σε όσους αγαπούν τα ιστορικά μυθιστορήματα που διερευνούν τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και τις διαφορές ανάμεσα στους πολιτισμούς και τις θρησκείες.
Περίληψη: Για ποιον είναι τα δάκρυα, Σιμόνη;
Είναι για εκείνους που αποχωρίστηκες, που ξεριζώθηκαν απ’ τη ζωή σου χωρίς αντίο; Για τη γη όπου γεννήθηκες και που δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια; Είναι για την αγάπη που στερήθηκες; Για μια πατρίδα, μια ιδέα που πάλεψες να υπερασπιστείς κι έχει χαθεί για πάντα; Και τώρα; Τι κάνεις τώρα; Λυπάσαι. Θυμώνεις. Αναρωτιέσαι… Όλα αυτά έφερνε στο μυαλό της η Σιμόνη. Αναλογιζόταν τα εφηβικά της χρόνια, τότε που αγάπησε τον Μάριο και τον λάτρεψε σαν θεό, κι εκείνη την ιστορία για τις δύο πατρίδες. Για ποιον να ήταν όλα αυτά τα δάκρυα; ρωτούσε τον εαυτό της… Κι όπου κι αν πήγαινε, όπου κι αν βρισκόταν, κουβαλούσε πάντα τη μοναξιά της, μαζί με εκείνη τη φθαρμένη βαλίτσα και το βιολί της που δεν αποχωριζόταν ποτέ.
1938, 1943, 1948… Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Παλαιστίνη…
Στα ίδια χώματα, στην ίδια γη, δύο κόσμοι συγκρούονταν για χρόνια. Δύο λαοί, δύο θρησκείες, άνθρωποι που τους δίχαζε η μισαλλοδοξία κι ο εθνικισμός, ακόμα κι όταν τα θύματα ξαφνικά έγιναν θύτες… Κι έτσι, η Σιμόνη ψιθύριζε ξανά και ξανά μια παλιά ευχή: «Λεχάιμ», «στη ζωή».
Δεν είχε, όμως, υπολογίσει πως οι ανθρώπινες σχέσεις κι ο έρωτας είναι παιχνίδια που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και πως το μεγαλύτερο ιδανικό στον άνθρωπο είναι η πίστη στην αξία της ανθρώπινης ζωής.
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Για ποιον είναι τα δάκρυα, Σιμόνη;
Συγγραφέας: Στέλιος Δ. Στυλιανού
Εκδόσεις: Χάρτινη Πόλη
ΙSBN: 9786182251782
Σελίδες: 436
Ημ. Έκδοσης: 2024
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
