«Η μόνη που απέμεινε», το βιβλίο του Riley Sager που κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Είχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο μυστηρίου που να μου αρέσει τόσο πολύ. Αρχικά, μου άρεσε η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας. Ο χώρος που κινούνται οι πρωταγωνιστές είναι ένα τριώροφο αρχοντικό σπίτι χτισμένο στην άκρη ενός γκρεμού πάνω από τη θάλασσα. Σκοτεινοί διάδρομοι, ήχοι από τη θάλασσα και τον αέρα αλλά και άλλοι, απροσδιόριστης προέλευσης, παλιά έπιπλα γεμάτα σκόνη και καλυμμένα πορτρέτα. Δωμάτια άλλοτε μεγαλόπρεπα αλλά σήμερα παρατημένα και ένα σπίτι που όταν χτίστηκε ήταν φαντασμαγορικό και τώρα σταδιακά καταρρέει.
Μέχρι στιγμής, τίποτα στο Χόουπς Εντ δεν υποδηλώνει ευθυμία, ούτε καν τα λίγα όμορφα κομμάτια. Η μιζέρια φαίνεται να έχει εγκατασταθεί στις γωνίες σαν ιστός αράχνης.
Υπάρχει επίσης μια ψύχρα στον αέρα – ένα υφάλμυρο, άυλο κάτι που με κάνει να ανατριχιάζω.
Ξέρω ότι είναι απλώς η φαντασία μου. Τρεις άνθρωποι πέθαναν εδώ. Φρικτά, αν πιστέψουμε τον θρύλο. Αυτή η γνώση μπορεί να σου τρελάνει το μυαλό.
Υπάρχει όλο το προσωπικό που θα περιμέναμε να συναντήσουμε σε ένα τέτοιο σκηνικό: ο κηπουρός, ο μάγειρας, η καθαρίστρια και η οικονόμος η οποία είναι ακριβώς όπως ταιριάζει: απεριόριστα στριφνή. Και φυσικά οι δύο γυναίκες πρωταγωνίστριες: η Λενόρα, κόρη του νεκρού ιδιοκτήτη, στα εβδομήντα της πια και παράλυτη σχεδόν ολοκληρωτικά, και η Κιτ, κάτοικος της περιοχής που δουλειά της είναι να φροντίζει τη Λενόρα.
Αυτή δεν είναι η Λενόρα Χόουπ αυτού του απαίσιου τραγουδιού. Δεν είναι καν η Λενόρα του πορτρέτου του κάτω ορόφου – νεαρή και ώριμη, που πιθανόν κείνη τη στιγμή σχεδιάζει τις δολοφονίες της οικογένειάς της. Αυτή η Λενόρα είναι ηλικιωμένη, μαραζωμένη, εξαϋλωμένη.
Η ιστορία όπως την έστησε ο συγγραφέας είναι πειστική. Εξηγεί και αναλύει το καθετί οπότε στο τέλος δεν είχα απορίες, απάντησε προκαταβολικά μέσα από την ιστορία στις ενστάσεις μου. Έχει και αρκετές ανατροπές στην πλοκή τις οποίες δεν προέβλεψα, με έπιασαν απροετοίμαστη και τις χάρηκα. Μέχρι πολύ αργά στο βιβλίο αμφιταλαντευόμουν αν ήταν ή δεν ήταν η Λενόρα αυτή που σκότωσε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, οπότε μπράβο του για το στήσιμο και επειδή κατόρθωσε να με κρατήσει μπερδεμένη μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, ήταν πολύ ωραίο.
Το βιβλίο είναι ωραίο και ατμοσφαιρικό, διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα, οπότε πιστεύω ότι αξίζει να το διαβάσετε.
Περίληψη: Μπορεί τώρα οι φόνοι της οικογένειας Χόουπ να είναι ένα τραγούδι που ακούγεται στα σχολικά προαύλια – όταν όμως συνέβησαν, μια αιματοβαμμένη νύχτα του 1929, συγκλόνισαν την ακτή του Μέιν. Αν και οι περισσότεροι υποθέτουν ότι πίσω από τους φόνους κρυβόταν η δεκαεφτάχρονη Λενόρα, η αστυνομία δεν κατάφερε ποτέ να το αποδείξει. Η Λενόρα αρνήθηκε την ενοχή.
Τώρα βρισκόμαστε στο 1983, και η Κιτ ΜακΝτίρι καταφτάνει στο μαραζωμένο Χόουπς Εντ για να αναλάβει τη φροντίδα της Λενόρας, που καθηλωμένη σε αμαξίδιο δεν μπορεί πια να μιλήσει και ο μόνος τρόπος επικοινωνίας της με την Κιτ είναι μια παλιά γραφομηχανή. Μια νύχτα, η Λενόρα χρησιμοποιεί τη γραφομηχανή για να κάνει μια δελεαστική πρόταση: να πει στην Κιτ τα πάντα.
Καθώς η Κιτ βοηθάει τη Λενόρα να γράψει τα γεγονότα που οδήγησαν στο μακελειό, αποκαλύπτεται ότι πολλά πράγματα έχουν μείνει κρυφά. Σιγά σιγά η Κιτ αρχίζει να υποψιάζεται ότι η Λενόρα μπορεί να μη λέει όλη την αλήθεια – και ότι η φαινομενικά άκακη γυναίκα την οποία φροντίζει ίσως να είναι πολύ πιο επικίνδυνη απ’ όσο νόμιζε στην αρχή.
Στοιχεία του βιβλίου
Τίτλος: Η μόνη που απέμεινε (The only one left)
Συγγραφέας: Riley Sager
Μετάφραση: Κέλλη Κριτικού
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Σελίδες: 472
Έκδοση: 13/11/2025
ISBN: 978-618-03-4549-0
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
