«Η Σονάτα της Άνοιξης» της Ελένης Σίντου με βρήκε σε μια περίοδο που είχα κουραστεί από τα ξένα αστυνομικά. Τους ίδιους ντετέκτιβ, τις ίδιες πόλεις: Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Παρίσι. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κύφαντα.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κι όταν είδα ότι αυτό το βιβλίο με πάει στα Ιωάννινα, σε μια πόλη που αναπνέει μυστήριο από μόνη της, μια πόλη που λατρεύω, σκέφτηκα «επιτέλους, κάτι δικό μας». Και δεν απογοητεύτηκα. Γιατί η Ελένη Σίντου γράφει για μια πόλη που κρύβει μυστικά, για έναν δολοφόνο που νομίζει πως είναι καλλιτέχνης και για μια γυναίκα που παλεύει να σταθεί όρθια όταν όλα γύρω της καταρρέουν.
Μας ταξιδεύει στα χειμωνιάτικα Ιωάννινα λοιπόν· εκεί που η ομίχλη σκεπάζει τα πάντα, το κρύο μπαίνει στα κόκαλα και η λίμνη κρατάει μυστικά που δεν λέγονται εύκολα. Η Μιχαέλα Θεοδότου, διευθύντρια της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Ιωαννίνων, μόλις έχει έρθει από τη Θεσσαλονίκη κουβαλώντας ένα παρελθόν που δεν της αφήνει ήσυχη. Έχει δουλέψει στο Εγκληματολογικό, έχει δει πράγματα που δεν ξεχνιούνται και νόμιζε πως τα Γιάννενα θα της έδιναν λίγη ηρεμία. Αλλά η ηρεμία διαρκεί λίγο. Γιατί από τη δεύτερη σελίδα -ναι, τη δεύτερη- αρχίζουν οι δολοφονίες.
Ένας κατά συρροήν δολοφόνος σκορπίζει πτώματα στην πόλη. Τα θύματα είναι ξαπλωμένα ειρηνικά, με ψυχαναγκαστική τελειότητα, σαν έργα τέχνης που κάποιος άφησε να τα θαυμάσει ο κόσμος. Κι εκεί που η Μιχαέλα προσπαθεί να βγάλει νόημα, αρχίζουν τα μηνύματα. Ο δολοφόνος τη στοχοποιεί, την ειρωνεύεται, της λέει πως δεν θα τον πιάσει ποτέ. Ξέρει πράγματα για τη ζωή της που δεν θα έπρεπε να ξέρει. Πώς; Πότε γνωρίστηκαν; Τι τους συνδέει; Και πώς μπορεί η Βαρσοβία να κρύβει κλειδιά για τον γρίφο αυτόν;
Αυτό που με κέρδισε από την αρχή είναι η ατμόσφαιρα. Η Ελένη Σίντου -με καταγωγή από τα Ιωάννινα- μπροστά στα μάτια μας τη ζωντανεύει. Η οδός Αβέρωφ, η Αγίας Μαρίνας, το πάρκο Λιθαρίτσια, το κάστρο με την παλιά πόλη, το Ιτς Καλέ, η λίμνη που κρύβει ιστορίες, όλα είναι κομμάτια της ιστορίας. Η ομίχλη που σκεπάζει το τοπίο γίνεται μεταφορά για το μυστήριο που πρέπει να λυθεί. Οι παλιοί δρόμοι, τα πλακόστρωτα σοκάκια, όλα σου μιλούν. Κι εγώ που έχω πάει πριν πολλά χρόνια Ιωάννινα, αισθάνθηκα σαν να ζω εκεί.
Η Μιχαέλα δεν είναι η τέλεια ηρωίδα. Είναι ψυχρή, μόνη, με δαίμονες που δεν μπορεί να τους διώξει. Καπνίζει πολύ – τόσο πολύ, που σε κάποια σημεία νιώθεις το τσιγάρο να καίει στα δάχτυλά της. Προσπαθεί να μην μπλέξει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά, αλλά η υπόθεση την τραβάει σε μέρη που δεν περίμενε. Κι όσο προσπαθεί να χτίσει το ψυχολογικό προφίλ του δολοφόνου, τόσο καταλαβαίνει πως αυτός ο άντρας δεν είναι απλώς ένας serial killer – είναι κάποιος που πιστεύει πως δημιουργεί τέχνη. Αγαπά τον Vivaldi, τον Σαχτούρη. Θέλει το έργο του να μείνει στην αιωνιότητα. Και τα θύματά του είναι οι καμβάδες του.
Στο πλάι της στέκεται ο Ιγνάτιος Παπασταύρου, υποδιευθυντής και συνεργάτης που την υποδέχτηκε με θέρμη από την πρώτη μέρα. Αλλά γιατί εγκατέλειψε η Μιχαέλα τη Θεσσαλονίκη; Γιατί προσπαθεί να απομακρύνει τον Ιγνάτιο; Κι εκείνος γιατί ζήτησε διαζύγιο από τη Μαρία μετά από επτά χρόνια; Ταυτόχρονα, φτάνουν στην πόλη με εντολή υπουργού ο Κωνσταντίνος Μαρκάκης από το Εγκληματολογικό και ο Αντώνης, ένας άντρας από το παρελθόν της Μιχαέλας, που εκείνη προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεχάσει. Και το κυνήγι αρχίζει…
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο βιβλίο είναι πως η κυρία Σίντου ξέρει να χτίζει ένταση. Τα πτώματα πολλαπλασιάζονται, κάθε θύμα κρύβει κάποιο στοιχείο που οδηγεί στο επόμενο, αλλά όχι με φανερό τρόπο. Ο δολοφόνος αλλάζει μοτίβο, παραμένει οργανωμένος και γίνεται όλο και πιο αλαζόνας. Δεν νιώθει ενοχές. Και κάπου εκεί, η Μιχαέλα ταξιδεύει στη Βαρσοβία, ένα ταξίδι που στην αρχή μου φάνηκε παράξενο. Εκεί που αναρωτιόμουν «γιατί αφήσαμε την υπόθεση στη μέση;», έρχεται η μεγάλη βόμβα. Η ανατροπή. Και τότε καταλαβαίνεις πως όλα είχαν νόημα.
Η συγγραφέας έχει κάνει την έρευνά της. Φαίνεται στον τρόπο που περιγράφει τις αστυνομικές διαδικασίες, το profiling, τις αρχές που εμπλέκονται. Δεν γράφει ό,τι της κατεβαίνει, έχει μάθει, έχει ψάξει, και το δείχνει. Οι χαρακτήρες της έχουν βάθος, οι περιγραφές της είναι κινηματογραφικές κι η γλώσσα της ισορροπεί ανάμεσα στο λυρικό και το ρεαλιστικό, χωρίς να πέφτει σε καμία παγίδα. Υπάρχουν στιγμές που διαβάζεις προτάσεις, όπως «Ο ήλιος άρχισε να αγκαλιάζει το θολό τοπίο… Το απαλό σώμα της ομίχλης αγκάλιαζε στοργικά όλο το λεκανοπέδιο…» και σταματάς για να εκτιμήσεις πόσο όμορφα είναι γραμμένες.
Κλείνοντας το «Η Σονάτα της Άνοιξης», αισθάνθηκα ότι διάβασα μια κραυγή διαμαρτυρίας για τις κλειστές κοινωνίες, για όσα γίνονται και κανείς δεν τολμά να πει, για τις συνέπειες της εγκατάλειψης και της κακοποίησης. Διάβασα ένα σουλάτσο στα υποβλητικά Γιάννενα με τα μυστικά τους, με τις κρυψώνες τους, με τη μαγευτική λίμνη που ξέρει πολλά και δεν λέει τίποτα. Και γνώρισα μια πρωταγωνίστρια που δείχνει πως η γυναικεία παρουσία σε ανδροκρατούμενο επάγγελμα δεν είναι μόνο δυνατή – είναι αναγκαία.
Και αναρωτιέμαι: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος όταν πιστεύει πως η τέχνη του δικαιολογεί τα πάντα;
Περίληψη: Δυο αλλόκοτα πτώματα κάνουν την εμφάνισή τους στο κέντρο των Ιωαννίνων.
Ένα οργιώδες καλλιτεχνικό παραλήρημα έχει ξεκινήσει και η Μιχαέλα Θεοδότου καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση μαζί με τους συναδέλφους της. Θα έρθει, όμως, αντιμέτωπη με εμπόδια και προκλήσεις. Ποια η σχέση του Σαχτούρη και του Vivaldi με τον serial killer; Γιατί η ίδια έχει γίνει στόχος ενός κοινωνιοπαθή;
Τα πτώματα πληθαίνουν, τα ερωτήματα αυξάνονται, η ομίχλη καλύπτει τα πάντα και το αίμα πλημμυρίζει τα νερά της μαρτυρικής λίμνης. Δυο γαλανά μάτια την παρακολουθούν στενά και μια αποκάλυψη ανατρέπει όλη της τη ζωή. Ο θάνατος πλανάται σαν ανοιξιάτικο λουλούδι πάνω από την όμορφη πόλη της Ηπείρου. Θα καταφέρει άραγε η Μιχαέλα να βάλει φρένο στη δολοφονική μανία του αγνώστου ή θα γίνει και η ίδια θύμα του;
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Η σονάτα της Άνοιξης
Συγγραφέας: Ελένη Σίντου
Εκδόσεις: Κύφαντα
ISBN: 978-618-5602383
Σελίδες: 234
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
