Διάβασα πρώτη φορά το «Λυκόφως» στα δεκαοχτώ μου. Τότε που ο έρωτας έμοιαζε με ολόκληρο κόσμο και το «για πάντα» ακουγόταν σαν αιώνια υπόσχεση.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Το ξαναδιάβασα και τώρα, στα σαράντα τρία μου, με αφορμή την επετειακή έκδοσή του, με την οποία έχω ξετρελαθεί! Και δεν ήταν απλώς μια επιστροφή σε μια ιστορία. Ήταν μια επιστροφή σε μένα. Σε εκείνο το κορίτσι που πίστευε ότι η ένταση είναι σημάδι πως κάτι αξίζει, ότι η εμμονή είναι βάθος, ότι αν κάτι σε κάνει να τρέμεις, μάλλον σε αγαπά.
Στα δεκαοχτώ μου, η Μπέλα και ο Έντουαρντ ήταν μύθος. Δεν με ένοιαζε αν κάπου η λογική δεν έβγαινε, ούτε αν οι επιλογές τους ήταν «σωστές». Με ένοιαζε το συναίσθημα. Αυτή η αίσθηση ότι μια συνάντηση μπορεί να τινάξει στον αέρα μια ζωή, να σε κάνει να θες να μείνεις κοντά σε κάτι που σε φοβίζει, να πεις «ναι» εκεί που κανονικά θα έπρεπε να κάνεις πίσω. Τότε, το διάβαζα σαν να μην ήθελα να χάσω ούτε ανάσα από αυτή τη σχέση που ήταν ταυτόχρονα έλξη και κίνδυνος. Και κάπου μέσα σε εκείνη την ηλικία, αυτό το μείγμα μου φαινόταν… ρομαντικό.
Τώρα, το ίδιο βιβλίο δεν με βρήκε ίδια. Γιατί τώρα ξέρω ότι άλλο «με θέλει» κι άλλο «με κρατά». Άλλο «με προστατεύει» κι άλλο «με ορίζει». Και το «Λυκόφως», όσο κι αν παραμένει ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και σε τραβά, κουβαλάει πάνω του αυτή τη λεπτή, επικίνδυνη γραμμή: το σημείο όπου η αγάπη μπερδεύεται με την εξάρτηση. Την Μπέλα, που τότε την ένιωθα σαν «εμένα», τώρα την κοιτάζω πιο αυστηρά, όχι γιατί θέλω να την κρίνω, αλλά γιατί βλέπω πόσο εύκολα ένα κορίτσι μπορεί να βάλει τον εαυτό του στη σκιά ενός άλλου για να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Και ο Έντουαρντ, που τότε ήταν το απόλυτο «όνειρο», τώρα έχει μια αγάπη που μοιάζει να απαιτεί χώρο, αφοσίωση, και μια μικρή παραίτηση από την κανονική ζωή.
Κι όμως, δεν μπορώ να το απορρίψω. Όχι. Γιατί δεν είναι μόνο οι «σωστές» και οι «λάθος» αναγνώσεις. Είναι και η εποχή. Είναι το πώς ένα βιβλίο μπορεί να σε βρει την κατάλληλη στιγμή και να σου μιλήσει στη γλώσσα που εκάστοτε καταλαβαίνεις. Το «Λυκόφως» είναι νεανικό, είναι ρομαντικό, είναι φαντασίας. Η έλξη προς το απαγορευμένο και την επιθυμία που κρατιέται στο όριο. Διαχρονικά και παρά τα χρόνια, ακόμη επιστρέφει στο ράφι μας.
Είναι ένα μικρό αποτύπωμα του πώς μεγαλώνουμε. Στα 18, ήθελα το παραμύθι. Στα 43, θέλω την αλήθεια πίσω από το παραμύθι. Και η αλήθεια είναι ότι, ακόμα κι αν σήμερα βλέπω καθαρά τις αδυναμίες του, ακόμη αναγνωρίζω γιατί τόσοι άνθρωποι το αγάπησαν: επειδή μίλησε σε μια ηλικία που όλα είναι μεγάλα, όλα είναι απόλυτα, όλα είναι «τώρα ή ποτέ».
Και τελικά, αυτό έμεινε από τη δεύτερη ανάγνωση: όχι ο Έντουαρντ, όχι η Μπέλα, ούτε ο Τζέικομπ. Έμεινε η διαφορά ανάμεσα στις δύο Νεκταρίες. Η μία που διάβαζε για να ονειρευτεί και η άλλη που διαβάζει για να καταλάβει. Κι αυτό είναι το πιο σκληρό και το πιο όμορφο μαζί: ότι ένα βιβλίο μπορεί να μείνει ίδιο, αλλά εσύ να μην είσαι.
Όταν ξαναγυρίζεις σε ένα «νεανικό» βιβλίο, το κάνεις για να ξαναζήσεις τον έρωτα ή για να συμφιλιωθείς με το κορίτσι που κάποτε νόμιζε πως ο έρωτας πρέπει να πονάει για να είναι αληθινός;
Περίληψη: Όταν η Μπέλα Σουάν μετακομίζει στη μελαγχολική πόλη Φορκς και συναντά τον μυστηριώδη και γοητευτικό Έντουαρντ Κάλεν, η ζωή της παίρνει μια αναπάντεχη και, κυρίως, τρομακτική τροπή. Με την κατάλευκη επιδερμίδα του, τα χρυσαφιά μάτια του, τη σαγηνευτική φωνή του και τα υπερφυσικά χαρίσματά του, ο Έντουαρντ είναι αινιγματικός και συνάμα ακαταμάχητος.
Αυτό που δε συνειδητοποιεί η Μπέλα είναι όσο πιο πολύ τον πλησιάζει τόσο περισσότερο βάζει σε κίνδυνο τον εαυτό της και τους γύρω της. Και ίσως είναι πολύ αργά για να μετανιώσει… Γεμάτο γοητεία και αγωνία, το ΛΥΚΟΦΩΣ έχει διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες, αποτελώντας παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Λυκόφως
Συγγραφέας: Stephenie Meyer
Μεταφραστής: Βασιλική Λατσίνου
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-01-1821-6
Σελίδες: 448
Έτος έκδοσης: 2017
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
