«Το Ημερολόγιο ενός Παγωμένου Φλεβάρη» είναι ένα προσωπικό χρονικό ψυχής. Ένα βιβλίο που καταγράφει τις ημέρες όχι όπως τις μετρά το ρολόι, αλλά όπως τις βιώνει η καρδιά, με στιγμές παγωνιάς, με αναπνοές ελπίδας, με σιωπές που πονάνε περισσότερο απ’ τις λέξεις.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η κυρία Έλενα Γιαννούλη στήνει έναν ποιητικό καθρέφτη που δεν φοβάται να δείξει ρωγμές. Το βιβλίο της κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή. Η γραφή της κινείται με μαθηματική ακρίβεια ανάμεσα στο λυρικό και το εξομολογητικό, αφήνοντας τον αναγνώστη να περπατήσει σε ένα τοπίο χειμωνιάτικο, αλλά ζεστό μέσα στην ειλικρίνειά του. Κάθε ποίημα λειτουργεί σαν σελίδα ημερολογίου, μα και σαν εξομολόγηση ενός ανθρώπου που έμαθε να επιβιώνει στις πιο δύσκολές του μέρες.
Στις σελίδες του βιβλίου, οι μέρες της εβδομάδας μετατρέπονται σε εσωτερικά κεφάλαια. «Δευτέρα: Επιβίωση», «Πέμπτη: Ερωτικό»… κάθε τίτλος και μια κατάσταση ψυχής. Η συγγραφέας καταγράφει με πειθαρχία τη ροή του χρόνου, μα στην πραγματικότητα γράφει για τη ροή του συναισθήματος. Όταν όλα γύρω παγώνουν, η καρδιά εξακολουθεί να χτυπά.
Η κυρία Γιαννούλη χρησιμοποιεί το «ημερολόγιο» όχι ως ημερομηνία, αλλά ως καταφύγιο. Η κάθε μέρα γίνεται μια μικρή νίκη απέναντι στην απουσία, στη φθορά, στον φόβο. Μέσα από εικόνες όπως «οι μεγάλες, γυμνές ακτίνες του ήλιου» ή «μια πεταλούδα στη βροχή», δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ποιητική, σχεδόν κινηματογραφική. Το φως και το σκοτάδι παίζουν διαρκώς μεταξύ τους κι εκεί, στη λεπτή γραμμή ανάμεσά τους, βρίσκεται το αληθινό της μήνυμα: η ζωή δεν σταματά ποτέ να ζητάει το επόμενο ξημέρωμα.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνει το βίωμα της μοναξιάς. Όχι ως δράμα, αλλά ως κατάσταση ωρίμανσης. Το «παγωμένο ημερολόγιο» γίνεται το σημειωματάριο μιας γυναίκας που μετρά τις μέρες όχι για να τις περάσει, αλλά για να τις κατανοήσει. Και κάπου ανάμεσα στις γραμμές, συνειδητοποιείς ότι αυτή η ψυχρή εποχή δεν είναι μόνο του Φλεβάρη, είναι η εποχή της ψυχής μας όταν όλα γύρω μοιάζουν να σιωπούν.
Στα ποιήματά της, ο έρωτας υπάρχει σαν φλόγα μέσα στο χιόνι. Είναι άλλοτε πληγή κι άλλοτε καταφύγιο, μα πάντοτε σφόδρα αληθινός. Στο «Πέμπτη: Ερωτικό», η αγάπη μοιάζει με φωτιά που πότε καίει και πότε ζεσταίνει, μα ποτέ δεν σβήνει. Κι εκεί βρίσκεται όλη η ουσία της συλλογής: ο άνθρωπος, όσο κι αν πονά, όσο κι αν παγώνει, εξακολουθεί να αναζητά το φως.
Κλείνοντας το «Ημερολόγιο ενός Παγωμένου Φλεβάρη», ένιωσα πως είχα μόλις διαβάσει μια ποιητική εξομολόγηση που παγώνει τον χρόνο για να σε ζεστάνει με την αλήθεια της. Ένα βιβλίο για όσους έμαθαν να επιβιώνουν μέσα στον χειμώνα, ελπίζοντας σ’ ένα λίγο πιο φωτεινό αύριο. Γιατί, αλήθεια, πόσες φορές πρέπει να περάσουμε από τους δικούς μας παγωμένους Φλεβάρηδες για να μάθουμε τι σημαίνει άνοιξη;
Περίληψη: Μια βαθιά ειλικρινής σύγχρονη ελληνική ποιητική συλλογή, για το επώδυνο της ύπαρξης και τη σφοδρότητα του έρωτα.
«…Φτιάξαμε τον δικό μας κόσμο.
Έναν κόσμο που δεν τον μοιραστήκαμε με κανέναν. Ίσως έτσι έπρεπε να είναι.
Ίσως, πάλι, να κάναμε λάθος.
Γιατί δεν υπάρχει πλανήτης
που να χωρά μόνο εσένα και εμένα.
Κι όμως αυτό αποζητούσαμε,
έναν κόσμο μόνο για εμάς,
δύο γάτες και μια γαλάζια ορχιδέα…»
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Το ημερολόγιο ενός παγωμένου Φλεβάρη
Συγγραφέας: Έλενα Γιαννούλη
Εκδόσεις: Πηγή
ISBN: 978-960-626-863-2
Σελίδες: 88
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
