Το «Ένα σκοτεινό παράθυρο» σε βάζει να κοιτάξεις μέσα από ένα τζάμι θολό και να αναρωτηθείς αν αυτό που βλέπεις είναι ο κόσμος ή η ίδια σου η ανάγκη να επιβιώσεις.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η σκοτεινιά δεν βρίσκεται πάντα στα κάστρα, στις κατάρες ή στα δάση που τρίζουν τη νύχτα. Καμιά φορά βρίσκεται στην πιο ανθρώπινη στιγμή: όταν φοβάσαι τόσο, που αρχίζεις να διαπραγματεύεσαι κομμάτια του εαυτού σου για να αντέξεις. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Σε μετάφραση της Έλενας Γιαννακούλα.
Ο γοτθικός κόσμος του βιβλίου, το βασίλειο του Μπλάντερ, είναι κλειστός, καχύποπτος, σχεδόν ασφυκτικός. Η «μόλυνση» δεν λειτουργεί απλώς ως απειλή, λειτουργεί σαν κοινωνική ταμπέλα, σαν αιτία να φοβηθείς τον διπλανό σου και να τον δείξεις με το δάχτυλο. Δεν αισθάνθηκα ότι περπατώ σε ένα απέραντο σύμπαν με χάρτες και ανοιχτούς ορίζοντες. Ένιωσα ότι περπατώ σε έναν τόπο που σε κρατά από τον λαιμό, γιατί έτσι ακριβώς θέλει να σε κάνει να νιώσεις: πως δεν υπάρχει εύκολη έξοδος, μόνο επιλογές με κόστος.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η νεαρή Έλσπεθ και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν κουβαλά απλώς ένα μυστικό. Κουβαλά μια παρουσία. Έναν Εφιάλτη μέσα της, μια φωνή που άλλοτε την προστατεύει κι άλλοτε τη σπρώχνει, μια ύπαρξη που δεν είναι «χαριτωμένο τέρας», αλλά κάτι πιο σύνθετο και πολύ πιο ζωντανό από πολλούς ανθρώπους γύρω της. Η εσωτερική συγκατοίκηση που όλοι, με έναν τρόπο, έχουμε γνωρίσει: αυτό το «ένα μέρος μου θέλει, ένα μέρος μου φοβάται».
Οι Κάρτες Χάριτος είναι το μεγάλο χαρτί της Gillig. Μια συμφωνία που σε δυναμώνει και σε τσακίζει ταυτόχρονα. Και το βρίσκω ευφυές γιατί κάνει κάτι σπάνιο: σε βάζει να κατανοήσεις ότι η δύναμη, όταν αποκτάται χωρίς επίγνωση, δεν είναι θρίαμβος. Είναι χρέος. Οι μικρές ποιητικές/ρυθμικές παρεμβολές λειτουργούν σαν προειδοποιήσεις, σαν παλιά τραγούδια που θυμίζουν ότι τίποτα δεν δίνεται δίχως κόστος.
Η πλοκή σε τραβά σε μυστικά, αποστολές, συμμαχίες που δεν είναι ποτέ απολύτως ασφαλείς. Υπάρχει ένταση, υπάρχει αναγκαστική εγγύτητα, υπάρχει και ρομαντικό στοιχείο. Ωστόσο, το ρομάντζο με τον Ρέιβιν, πρώην μέλος της βασιλικής φρουράς, αρχηγό των Γερόλυκων -των πιο επικίνδυνων ανδρών του Μπλάντερ- και μεγαλύτερο ανιψιό του Βασιλιά, είναι το πιο αδύναμο σημείο του πρώτου βιβλίου. Σε αρκετά σημεία η μετάβαση από την επιφυλακή στην οικειότητα μοιάζει βιαστική, δεν αφήνει το συναίσθημα να «δέσει» και μας συνεπάρει, να πείσει.
Αυτό που μου έμεινε περισσότερο είναι πόσο εύκολα μια κοινωνία ψάχνει εχθρούς για να επιρρίψει ευθύνες. Πόσο εύκολα η ανάγκη για ασφάλεια γίνεται βία.
Κλείνοντας το «Ένα σκοτεινό παράθυρο», θα πω ότι δέθηκα κυρίως με τον Εφιάλτη παρά με την Έλπσεθ και τον Ρέιβιν. Και ναι, θα διαβάσω και το δεύτερο βιβλίο της διλογίας “Βασιλιάς ποιμένας”, γιατί θέλω να δω αν η ιστορία θα δώσει περισσότερο βάθος εκεί που τώρα άφησε σκιές, αν οι σχέσεις θα ωριμάσουν και αν το τίμημα θα ειπωθεί μέχρι τέλους.
Εσείς, αν είχατε μπροστά σας μια δύναμη που σας σώζει αλλά σας αλλοιώνει, θα την κρατούσατε μέσα σας ή θα προτιμούσατε να πληρώσετε με πόνο για να μείνετε ο εαυτός σας;
Περίληψη: Ήταν κάποτε ένα κορίτσι συνετό και φρόνιμο, που έμενε στη σκιά, στα βάθη του δάσους.
Η Έλσπεθ Σπιντλ χρειάζεται κάτι παραπάνω από απλή τύχη για να παραμείνει ασφαλής στο απόκοσμο, ομιχλώδες βασίλειο του Μπλάντερ – χρειάζεται ένα τέρας.
Όμως όλα έχουν ένα τίμημα, και ειδικά η μαγεία.
Όταν η Έλσπεθ συναντά έναν μυστηριώδη ληστή στον δρόμο του δάσους, η ζωή της παίρνει μία αναπάντεχη τροπή. Γιατί ο ληστής δεν είναι άλλος από τον Ρέιβιν Γιου – τον μεγαλύτερο ανιψιό του Βασιλιά, αρχηγό των Γερόλυκων, των πιο επικίνδυνων ανδρών του Μπλάντερ, και ένοχο για εσχάτη προδοσία.
Καθώς οι δυο τους μπλέκονται σε έναν κόσμο σκιών κι απάτης για να γιατρέψουν το Μπλάντερ από τη μαύρη μαγεία που το μολύνει, η Έλσπεθ κινδυνεύει να αποκαλύψει το σκοτεινότερο μυστικό της – τον Εφιάλτη που σιγά σιγά καταλαμβάνει το μυαλό της.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Ένα σκοτεινό παράθυρο
Συγγραφέας: Rachel Gillig
Μεταφραστής: Έλενα Γιαννακούλα
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-016-129-8
Σελίδες: 480
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
