Κάθε ιστορία αγάπης έχει ένα σημείο που μετατρέπεται σε μοίρα. Στο «Τα άπειρα πεπρωμένα μας», αυτή η γραμμή γίνεται κύκλος. Ένας έρωτας που επιστρέφει μέσα στους αιώνες αναζητώντας λύτρωση…
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η συγγραφέας χτίζει έναν κόσμο όπου ο χρόνος δεν ξεχνά κι η αγάπη επιστρέφει για να ζητήσει απαντήσεις. Είναι βιβλίο για τη μνήμη, για τα λάθη που επαναλαμβάνονται και για τη δύναμη να πεις «ως εδώ» σε ό,τι σε κρατά δέσμιο.
Η Laura Steven υπογράφει ένα μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε εξαιρετική μετάφραση του Δημήτρη Μελικέρτη. Με γραφή που συνδυάζει την ευαισθησία του ρομαντισμού με τη στοχαστική διάσταση του φανταστικού.
Η Έβελιν θυμάται. Από παιδί, βλέπει εικόνες από ζωές που έχει ήδη ζήσει. Σε καθεμία από αυτές, πεθαίνει πριν τα δέκατα όγδοα γενέθλιά της. Και πάντα από το ίδιο χέρι, του Άρντεν. Ο κυνηγός της, η σκιά της, το άλλο της μισό που δεν παύει να επιστρέφει. Οι δύο τους είναι δεμένοι με μια κατάρα που διαπερνά τον χρόνο, γεννώντας την ίδια ιστορία ξανά και ξανά. Αυτή τη φορά όμως, η Έβελιν έχει λόγο να παλέψει για τη ζωή της. Η μικρή της αδελφή είναι άρρωστη και χρειάζεται τη βοήθειά της. Μέσα από αυτή τη λεπτή ισορροπία ζωής και θανάτου, αρχίζει η πιο ώριμη εκδοχή ενός αιώνιου έρωτα.
Η Steven μετατρέπει τη φαντασία σε υπαρξιακό στοχασμό. Οι πολλαπλές ζωές της Έβελιν είναι τρόπος να εξερευνήσει τη φθορά, τη μετάνοια και την επανάληψη των ίδιων συναισθηματικών λαθών. Το πεπρωμένο εδώ δεν είναι μεταφυσικό, είναι ψυχολογικό. Είναι οι επιλογές που αρνούμαστε να αλλάξουμε, ακόμη κι όταν έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε.
Η μνήμη δεν είναι προνόμιο, είναι ευθύνη.
Οι εναλλαγές ανάμεσα στις ζωές και στα χρονικά επίπεδα λειτουργούν σαν καθρέφτες που επιστρέφουν τον αναγνώστη ξανά στην ίδια ερώτηση: αν μπορούσες να ξαναζήσεις, θα έκανες τα πράγματα διαφορετικά;
Η συγγραφέας δεν εξιδανικεύει τον έρωτα, τον αφήνει να υπάρχει ως δύναμη που σώζει και καταστρέφει ταυτόχρονα. Ο Άρντεν δεν είναι ήρωας, είναι μνήμη. Η Έβελιν δεν είναι θύμα, είναι επίγνωση. Μέσα από τη σύγκρουσή τους η συγγραφέας σχολιάζει τη δυσκολία της συγχώρεσης, όχι μόνο προς τον άλλο, αλλά κυρίως προς τον εαυτό.
Κάθε αγάπη έχει ένα σημείο χωρίς επιστροφή.
Εκεί που το συναίσθημα σταματά να σε ορίζει και αρχίζεις να το ορίζεις εσύ. Οι ήρωες στέκονται γυμνοί απέναντι στη μοίρα τους για να καταλάβουν πως η λύτρωση δεν βρίσκεται στη νίκη, αλλά στην επίγνωση.
Κλείνοντας το «Τα άπειρα πεπρωμένα μας», θα πω ότι δεν είναι μια ιστορία για την αιώνια αγάπη, αλλά για τη μνήμη που επιμένει να θυμάται όσα πονάνε. Το επιλέγω γιατί με άγγιξε ο τρόπος που η Steven μετατρέπει τη φαντασία σε καθρέφτη του ανθρώπινου φόβου. Δεν είναι βιβλίο για το τέλος, είναι βιβλίο για την αποδοχή. Εσείς, αν μπορούσατε να επιλέξετε, θα προτιμούσατε να ξεχάσετε ή να θυμάστε για πάντα;
Περίληψη: ΙΣΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ ΚΙ ΟΛΟ Η ΑΓΑΠΗ.
ΜΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ.
Η ΚΟΡΔΕΛΑ ΠΟΥ ΕΔΕΝΕ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΑΝ ΠΛΗΓΗ.
Η Έβελιν έχει ζήσει αμέτρητες ζωές.
Και σε καθεμία από αυτές, έχει σκοτωθεί πριν από τα δέκατα όγδοα γενέθλιά της. Όμως, στην τρέχουσα ζωή της, η μικρή της αδελφή την έχει ανάγκη για να παραμείνει ζωντανή. Προκειμένου να σώσει την αδελφή της και να ζήσει πέρα από τα δέκατα όγδοα γενέθλιά της, θα χρειαστεί:
να βρει τον προαιώνιο εχθρό που την καταδιώκει σε κάθε της ζωή. Να ανακαλύψει γιατί την κυνηγά, ώστε να σπάσει μια για πάντα την κατάρα.
Και, το σημαντικότερο, πρέπει να προσπαθήσει να μην τον ερωτευτεί… ξανά.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Τα άπειρα πεπρωμένα μας
Συγγραφέας: Laura Steven
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-016-302-5
Σελίδες: 480
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
