Παρασκευή, 13 Μαΐου, 2022
More
    ΑρχικήΛογοτεχνίαΕλληνική ΛογοτεχνίαΌθων ή νόθος - Αναστασία Πασχάλη

    Όθων ή νόθος – Αναστασία Πασχάλη

    -

    Με το ντεμπούτο της στη συγγραφή, μέσα από την προσωπική της συλλογή διηγημάτων «Όθων ή νόθος», η Αναστασία Πασχάλη μάς δίνει άρωμα από περασμένες δεκαετίες.

    Προσωπική άποψη: Κωνσταντίνα Μόσχου

    Χωρίς να οριοθετεί τις ιστορίες της, έχοντας δηλαδή χώρους δράσης που θα  μπορούσε να είναι οποιοδήποτε ελληνικό χωριό ή κωμόπολη, στέκεται νοσταλγικά στην εποχή του περασμένου αιώνα, δηλαδή μετά τον πόλεμο, τον εμφύλιο, τη μετανάστευση, ή και στις αρχές του τωρινού αιώνα, στην αυγή των κοινωνικών μέσων δικτύωσης και της τεχνολογίας.

    Μετά από έναν πόλεμο οι άνθρωποι θέλουν να ξεχάσουν κι επιλέγουν συνήθως τη λήθη και την αδιαφορία από τη δικαιοσύνη.

    Προφανώς, αυτό που θέλει να καταδείξει η συγγραφέας είναι οι τεράστιες διαφορές στην κοινωνία και στη ζωή των ανθρώπων ανάμεσα στον 20ό και στον 21ο αιώνα που διανύουμε, και είναι πραγματικά ένα πολιτισμικό σοκ να τελειώνεις το βιβλίο και να περνάς ξαφνικά στη σημερινή μας όχθη του χρόνου.

    Και ποιος δεν έχει αγαπήσει ιστορίες του χθες, γραμμένες σαν να ήταν χθες. Μας υποβάλλει για αυτό τον σκοπό το ίδιο το ασπρόμαυρο εξώφυλλο, με τη γυναίκα σε dress code δεκαετίας του ’50, πλακάκια πεζοδρομίου άναρχα τοποθετημένα, με ατμόσφαιρα μιας ηλιοφώτιστης μέρας, με ίσκιους όμως και βρομιές πάνω στα πλακάκια, καθώς το μοντέλο ακολουθεί τη λευκή γραμμή που στρίβει και αλλάζει τον δρόμο της ζωής της.

    Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ήρωες των είκοσι ενός διηγημάτων του βιβλίου. Ενώ λοιπόν οι ζωές τους έχουν πλαίσια μέσα στα οποία είναι αναγκασμένοι από τη μοίρα ή από τις επιλογές τους να βιώσουν, συμβαίνει κάθε φορά το απρόοπτο που τους αλλάζει πορεία. Ή ακόμα και αν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό, το χειρότερο θα είναι να τελειώσουν οι ζωές τους περιμένοντάς το.

    Για μερικούς μήνες κοιμόταν όπου έβρισκε. Αλλά ένιωθε ελεύθερος, δεν είχε χαρτιά, ελπίδα, τίποτα, αλλά για κακή του τύχη είχε και όλη τη ζωή μπροστά του.

    Μέσα από τις ιστορίες του Κάτη, της Μαριγούλας, της Βούλας, του Ελπιδοφόρου, της Πρέπης, του Τζέρυ, της Ζίβκα και άλλων χαρακτήρων, κύριων και δευτερευόντων, γνωρίζουμε πως οι κακοτοπιές για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Έρχονται για να μας διδάξουν και να μας δώσουν δύναμη πως μόνο μέσα από τα πάθη και τα λάθη μας κερδίζουμε, και όλα αυτά με τρόπο τρυφερό και ταυτόχρονα σκωπτικό από τη συγγραφέα. Εξαιρετικές οι ανατροπές σε κάποια σημεία και κυρίαρχες στο τέλος της κάθε ιστορίας, ενώ το χιούμορ δεν λείπει, μάλιστα σε κάποια σημεία συνέλαβα τον εαυτό μου να γελά δυνατά. Να γελάς δυνατά και να συγκινείσαι, αυτό είναι που έχει καταφέρει να περάσει στον αναγνώστη η Αναστασία Πασχάλη, χωρίς επιτήδευση, με λόγο στρωτό και απλό όπως τα γεγονότα που ρέουν. 

    Ο πατριός του ήταν σχετικά ήσυχος, σπάνια μόνο έδερνε τα παιδιά του και τη γυναίκα του όταν μεθούσε.

    Πώς γίνεται λοιπόν ο πιο όμορφος της οικογένειας και απολωλός πρόβατο να επιστρέφει τόσο «διαφορετικός» στο χωριό, ή μια γυναίκα να χάνει το μυαλό της με την απώλεια ενός μεγάλου έρωτα, ή ακόμα ένα μικρό κοριτσάκι να πληρώνεται για την αθωότητά της από έναν πονηρό άντρα χωρίς απόδοση δικαιοσύνης, ενώ πιο κάτω ο καλομαθημένος γιος να χάνει το στήριγμα της μάνας και να προτιμά να πεθάνει παρά να ενηλικιωθεί; Το βλέπουμε σε ιστορίες που παρελαύνουν ένοχα μπροστά στα μάτια μας, και είναι βιώματα που έχουμε συναντήσει στο περιβάλλον μας ή και σε εμάς τους ίδιους. Είναι παθογένειες της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας, στις οποίες με άψογο τρόπο αναφέρεται η συγγραφέας, χωρίς να παίρνει θέση, αφήνοντάς μας χώρο να σκεφτούμε τι είχαμε και τι χάσαμε με την πάροδο των ετών. Ή τι είχαμε και τι κερδίσαμε.

    Ξεχωρίζω από τα διηγήματα τη συγκινητική ιστορία της Ευχούλας με τίτλο «Το τάλιρο», για τα μηνύματα για τη θέση της γυναίκας. Και επίσης, από τα καλύτερα και λόγω χιούμορ και εξαιτίας της δύναμης των χαρακτήρων, το «Για ένα λαδί πκάμσο». Και ενώ τα περισσότερα διηγήματα σου αφήνουν μια γλυκόπικρη επίγευση και σε αφήνουν να σκεφτείς και το έπειτα, γεμάτα νόημα και μηνύματα, εκείνες οι ιστορίες που διαθέτουν το ανεξάντλητο χιούμορ και τη σκωπτική διάθεση της συγγραφέα δημιουργούν έναν αεροδιάδρομο για να απογειωθούν οι ιστορίες της.

    Ίσως τόσα χρόνια να μιλούσε μόνη της από φόβο μήπως ξεχάσει την ιστορία της.

    Χαίρομαι πραγματικά που τα διηγήματα έχουν αρχίσει να αποκτούν και να απαιτούν τη θέση τους στη σημερινή εποχή μας, κόντρα στα φλύαρα πολυσέλιδα βιβλία, και σε αυτό βοηθούν με τις δυνάμεις τους κυρίως οι εκδοτικοί που τολμούν. Πιστεύω ότι η Αναστασία Πασχάλη έχει να μας μεταδώσει πράγματα στο μέλλον, και λόγω ήθους και λόγω ταλέντου. Κυρίως όμως μπορεί να μας δίνει σκληρές ιστορίες με τρόπο που δεν μας πληγώνει, αλλά μας δημιουργεί σκέψεις και συναισθήματα, όπως σε τούτο το βιβλίο.

    Περίληψη: «Στο χωριό όλοι τον φώναζαν ο νόθος… ο νόθος… κι έτσι τους φάνηκε κοντινό να τον ονομάσουν Όθωνα. Ο παππούς του το σκέφτηκε, γιατί δεν ήθελε το νόθο εγγόνι του να πάρει τ’ όνομά του, κι από την άλλη, μέσα στην τόση κακοτυχία του το παιδί, ας είχε τουλάχιστον ένα σπουδαίο όνομα, εξάλλου όλοι νόθο τον φώναζαν, οπότε τι νόθος, τι Όθων, σιγά τη διαφορά». Είκοσι μία ιστορίες με ήρωες που παλεύουν να επιβιώσουν σ’ έναν πολύ σκληρό κόσμο, άλλοτε ζώντας μυστικές ζωές, άλλοτε ζώντας με τη φαντασία τους κι άλλοτε σταματώντας να ζουν.

    ΌΘων ή νόθος - Αναστασία ΠασχάληΣτοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Όθων ή νόθος

    Συγγραφέας: Αναστασία Πασχάλη

    Εκδόσεις: Αρμός 

    ISBN: 978-960-615-424-9

    Σελίδες: 136

    Ημερομηνία έκδοσης: Νοέμβριος 2021

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    εισάγετε το σχόλιό σας!
    παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ