Στην σημερινή συνέντευξη στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τη συγγραφέα Βαγγελιώ Κονδάκη Καραμέτου, με αφορμή το βιβλίο της «Χελιδόνι πληγωμένο» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πρώτη ύλη.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Καλησπέρα. Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Είστε εκπαιδευτικός. Έχετε ασχοληθεί με την ποίηση και την παιδική λογοτεχνία. Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας; Ήταν όνειρο ζωής που πραγματοποιήθηκε ή ήρθε τυχαία;
B.K.K.: Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία. Έγραφα ιστορίες από πολύ μικρή –ήμουν ακόμη στο Δημοτικό. Σε όλη μου τη ζωή δεν σταμάτησα να γράφω. Ακόμη και τη νύχτα μπορεί να σηκωνόμουν για κάποιο λόγο και να έγραφα κάτι, για να μην το ξεχάσω. Έχω κρατήσει σημειώσεις βιαστικά και πάνω σε …χαρτοπετσέτα.
Το βιβλίο σας «Χελιδόνι πληγωμένο» αναφέρεται στους πρόσφυγες. Αφορμή για να γεννηθεί αυτό το βιβλίο ήταν η συμμετοχή σας σε προγράμματα ευαισθητοποίησης υπέρ των προσφύγων;
B.K.K.: Η ίδια η πραγματικότητα αποτέλεσε τη φρικτή αφορμή, για να γράψω το βιβλίο. Ως εκπαιδευτικός, συμμετείχα και οργάνωσα προγράμματα ευαισθητοποίησης υπέρ των προσφύγων και αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην έμπνευσή μου. Διάβασα επίσης κείμενα που είχαν γράψει προσφυγόπουλα και μελέτησα ζωγραφιές τους. Και σιγά σιγά η ηρωίδα μου άρχισε από μόνη της να μου ψιθυρίζει την ιστορία της.
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Χελιδόνι πληγωμένο
Η εικονογράφος του βιβλίου σας, η κυρία Πέγκυ Φούρκα, αποτυπώνει στα μάτια των παιδιών το φόβο, την αγωνία, τη θλίψη, που βιώνουν. Μιλήστε μας λίγο για τη συνεργασία σας. Κατάφερε με τις εικόνες της να δημιουργήσει τους ήρωες σας όπως τους είχατε φανταστεί;
B.K.K.: Ήμουν πολύ τυχερή και ήταν μεγάλη μου τιμή που το βιβλίο εικονογράφησε η εξαιρετική Πέγκυ Φούρκα. Κάθε βλέμμα, κάθε έκφραση, κάθε στάση του σώματος, κάθε στοιχείο του φόντου υπηρετούσε με έναν μαγικό ρεαλισμό την αφήγηση. Κάθε σαλόνι και ένας ολοκληρωμένος πίνακας. Την ευχαριστώ.
Σίγουρα τα μάτια των παιδιών λένε όσα δεν μπορούν να πουν τα χείλη. Πόσο εύκολο είναι να διώξεις από τα μάτια τους όλες αυτές τις εικόνες που έχουν αντικρύσει κατά τη διάρκεια του επικίνδυνου ταξιδιού τους για την Ευρώπη;
B.K.K.: Τα τραύματα δεν μπορούν να σβήσουν αλλά μπορούν να επουλωθούν με την αγάπη, τον σεβασμό και την αποδοχή. Όλοι μας, ο καθένας χωριστά από το χώρο που δραστηριοποιείται, οφείλουμε να δημιουργήσουμε μια μεγάλη αγκαλιά και να σπάσουμε τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις.
Στο βιβλίο υπάρχουν παιχνίδια ενσυναίσθησης για να μπορέσουν τα παιδιά να μπουν στη θέση των προσφύγων και να κατανοήσουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Θεωρώ ότι εμείς οι ενήλικες στερούμαστε ενσυναίσθηση. Πολλές φορές, με τη συμπεριφορά μας, δίνουμε λανθασμένα πρότυπα στα παιδιά μας. Έχετε και εσείς την ίδια αίσθηση;
B.K.K.: Είναι γεγονός ότι τα παιδιά διαθέτουν υψηλότερη συναισθηματική νοημοσύνη από τους ενήλικες. Επίσης είναι θλιβερό ότι συχνά στο σχολείο –εργάζομαι σε Λύκειο- καλούμαι να καταρρίψω στερεότυπα που τα παιδιά κουβαλούν από τους γονείς τους. Είναι όμως παρήγορο ότι τα παιδιά και οι νέοι με τους κατάλληλους τρόπους, όχι τόσο με τη συζήτηση αλλά μέσα από δραματοποίηση και βιωματικά παιχνίδια, αποκαλύπτουν τη λεπτότητα και την τρυφερότητα της ψυχής τους, που κάποιες φορές «χωρίς αιδώ» τους πνίξαμε.
Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά περιμένοντας να πάρουν σάρκα και οστά;
B.K.K.: Αυτήν την περίοδο ένα παιδί με το χάρισμα της δυσλεξίας ψιθυρίζει μέσα στο κεφάλι μου την ιστορία του. Ακόμη είναι υπό έκδοση ένα -σκληρό- βιβλίο μου με θέμα το εφιαλτικό μέλλον εκατό χρόνια μετά το οργουελικό 1984, εκ διαμέτρου αντίθετο με το ποιητικό και τρυφερό χελιδόνι με κοινό στοιχείο όμως την αλληγορία.
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;
B.K.K.: Είναι μάλλον κοινότοπο, αλλά θα ήθελα να τους πω να φέρνουν τα παιδιά όσο μπορούν πιο κοντά στα βιβλία. Ακόμη να προσπαθήσουμε όλοι μαζί ώστε τα παιδιά να μεγαλώνουν μέσα σε ατμόσφαιρα αγάπης και σεβασμού προς όλους και όχι μισαλλοδοξίας. Τέλος, θα ήθελα να ευχηθώ να αγαπήσουν το πληγωμένο χελιδόνι και μέσα από αυτό όλα τα προσφυγόπουλα και γενικά όλους τους ανθρώπους χωρίς να δίνουν σημασία στις διαφορές αλλά στις ομοιότητες. Όπως έχω πει πολλές φορές κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Θεού και έτσι πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Καλή συνέχεια.
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
