«Η Ατρόμητη» της Lauren Roberts, το τρίτο μέρος της σειράς «Η Αδύναμη», που κλείνει ουσιαστικά τη βασική τριλογία. Μιλάμε για ένα βιβλίο πάνω από επτακόσιες σελίδες, ένα τούβλο fantasy, χορταστικό στο μάτι. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Δημήτρη Μελικέρτη.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η αφετηρία εδώ με βρήκε μέσα στην αγωνία. Η Πέιντιν επιστρέφει στην Ίλια όχι ως επαναστάτρια που δρα από τις σκιές, αλλά ως μέλλουσα νύφη του βασιλιά Κιτ. Το κορίτσι που μεγάλωσε ως Κοινή κρατά τώρα στο χέρι της την πιθανότητα να ενώσει Κοινούς και Ελίτ σε ένα βασίλειο λιγότερο αιμοβόρο και πιο δίκαιο, αρκεί να δεχτεί έναν γάμο που δεν γεννιέται από τον έρωτα αλλά από την πολιτική. Την ίδια στιγμή ο Κάι, αφοσιωμένος και ερωτευμένος, παλεύει να την κερδίσει, χωρίς να τινάξει στον αέρα ό,τι έχει απομείνει όρθιο. Η Lauren Roberts στήνει ξανά ένα παιχνίδι ανάμεσα σε καθήκον, καρδιά και επιβίωση, με φόντο παλάτια τυλιγμένα στην ίντριγκα και μια χώρα που ακόμη αιμορραγεί.
Ως κεντρική ηρωίδα η Πέιντιν μού φάνηκε πιο ώριμη από ποτέ. Κουβαλά εφιάλτες, ενοχές, επιθέσεις πανικού, και το βιβλίο δεν κρύβει τις ψυχικές της ρωγμές. Συνεχίζει όμως να σκέφτεται πρακτικά, να υπολογίζει κινήσεις, να διαπραγματεύεται, να αμφισβητεί ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό. Υπάρχουν σημεία όπου η εσωτερική της φωνή επαναλαμβάνει τους ίδιους φόβους και ένιωσα να γυρίζω γύρω από τον ίδιο κύκλο, όμως ακριβώς μέσα σε αυτή την επανάληψη φαίνεται και το άγχος της, αυτή η αίσθηση ότι ό,τι κι αν κάνει θα πληγώσει κάποιον. Σε αρκετές σκηνές την είδα να στέκεται πιο γερά στα πόδια της και η διαδρομή της προς την αποδοχή του τι θέλει πραγματικά ήταν από τα κομμάτια που κράτησα.
Ο Κάι στην «Ατρόμητη» παίρνει επιτέλους τον χώρο που του αξίζει. Δεν είναι απλώς ο σκοτεινός πρίγκιπας αλλά ένας άντρας που δεν κρύβει ότι αγαπά παράφορα και ότι προτιμά να ρισκάρει τα πάντα παρά να ζήσει μια ζωή μισή. Η χημεία του με την Πέιντιν γράφεται σελίδα σελίδα, κάθε τους σκηνή ανεβάζει την ένταση. Από την άλλη, ο Κιτ παραμένει μια φιγούρα που με μπέρδεψε. Τη μια στιγμή δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για το βασίλειο και την επόμενη πνίγεται σε ζήλια και εγωισμό. Οι μεγάλες αποκαλύψεις γύρω από αυτόν προς το τέλος θα σας διχάσουν σίγουρα. Εμένα με άφησαν με έναν κόμπο, όχι τόσο επειδή με σόκαραν, όσο επειδή ένιωσα ότι η συγγραφέας φορτώνει ήδη το βεβαρημένο κλίμα με μία ακόμα δραματική προσθήκη.
Σε επίπεδο ρυθμού, το «Ατρόμητη» χωρίζεται σχεδόν στα δύο. Το πρώτο μισό το διάβασα με όρεξη: οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη, οι δοκιμασίες, οι πολιτικές συμμαχίες και οι κρυφές συναντήσεις δίνουν την αίσθηση ότι όλα οδηγούν σε μια μεγάλη σύγκρουση. Μετά τη μέση όμως με κούρασε, κάποιες σκηνές τραβούν περισσότερο από όσο αντέχουν, οι ίδιες λέξεις κι οι ίδιοι εσωτερικοί δισταγμοί επανέρχονται. Υπάρχουν ανατροπές που λειτουργούν, υπάρχουν όμως και άλλες που μοιάζουν να μπήκαν για να σοκάρουν, χωρίς να στηρίζονται αρκετά. Παρ’ όλα αυτά το φινάλε δίνει την αίσθηση μιας κάθαρσης που χρειάζεται μια τριλογία, ενώ το έξτρα κεφάλαιο στο τέλος για μένα απλώς γλυκαίνει κάτι που ήδη έχει κλείσει.
Η τριλογία συνολικά αναφέρεται σε ταξικές διαφορές, τη βία της εξουσίας, αλλά και το τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον όταν το ίδιο το σύστημα σε θέλει απέναντί του. Δεν είναι άψογο βιβλίο, έχει τις αστοχίες του, όμως δίνει δυνατές σκηνές, χαρακτήρες που δεν σβήνουν εύκολα και έναν έρωτα που παλεύει κόντρα σε θρόνους και στέμματα. Κλείνοντας το «Η Ατρόμητη» έμεινα να σκέφτομαι όχι τόσο ποιος κέρδισε τον πόλεμο, αλλά ποιος άντεξε το βάρος των επιλογών του.
Αν βρισκόμασταν στη θέση της Πέιντιν, θα διαλέγαμε την καρδιά μας ή τον κόσμο που μπορούμε να αλλάξουμε;
Περίληψη: Δραπέτευσε ως προδότρια. Επέστρεψε ως μέλλουσα νύφη.
Γεννημένη Κοινή, η Πέιντιν Γκρέι ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τη θανατική ποινή, όχι μια πρόταση γάμου. Αφότου σκότωσε τον βασιλιά, ο γάμος με τον γιο του, τον Κιτ, ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενε – τόσο η ίδια όσο και το βασίλειο. Ωστόσο, ως βασίλισσα, η Πέιντιν θα έχει την ευκαιρία να ενοποιήσει την Ίλια και να δημιουργήσει ένα βασίλειο όπου οι Κοινοί θα ζουν χωρίς φόβο δίπλα στους Ελίτ.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Ατρόμητη
Συγγραφέας: Lauren Roberts
Μεταφραστής: Δημήτρης Μελικέρτης
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-016-162-5
Σελίδες: 752
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
