Το τέλος του κόσμου, μαζί και το τέλος της ομώνυμης δυστοπικής τριλογίας. Μετά από μια καταστροφή, ο πληθυσμός της Γης έχει μειωθεί δραματικά, ενώ νέα είδη χλωρίδας και πανίδας εξαπλώνονται με γρήγορο ρυθμό. Εμείς ακολουθούμε μια ομάδα ανθρώπων στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν και να προσαρμόσουν τις ζωές τους στη νέα κατάσταση.
Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Αποτελεί χρονική συνέχεια των δύο προηγούμενων τόμων και μαθαίνουμε την εξέλιξη της ιστορίας από εκεί που την αφήσαμε στο “Η χρονιά της πλημμύρας” (διαβάστε εδώ την άποψή μας και για το “Όρυξ και Κρέικ”). Τώρα πια ξέρουμε πού βρίσκονται όλοι οι ήρωες που γνωρίσαμε και έχουν καταφέρει να επιβιώσουν. Είναι ωραίο και ενδιαφέρον να παρακολουθούμε πώς διαμορφώνουν την καθημερινότητά τους και πώς προσπαθούν να βρουν λύση σε όσα τους απασχολούν. Φυσικά, δεν επιβίωσαν μόνο οι καλοί της ιστορίας, σώθηκαν και κάποιοι κακοί (πονοσφαιριστές) οι οποίοι αποτελούν μόνιμο κίνδυνο και απειλή.
Το αεράκι πεθαίνει, υγρή ζέστη σηκώνεται απ’ το χώμα, οι σκιές μπερδεύονται. Τα κουνούπια κλαψουρίζουν. Να το φεγγάρι, όχι τόσο γεμάτο πια. Η ώρα της νυχτοπεταλούδας κοντοζυγώνει ξανά.
Ταυτόχρονα μαθαίνουμε το παρελθόν του Ζεμπ και λίγες βασικές στιγμές της ιστορίας του Αδάμ. Εδώ θα πω ότι η συγγραφέας μου τα χάλασε. Δεν βρήκα ενδιαφέρουσα την ιστορία του Ζεμπ και μάλιστα δεν το περίμενα καθόλου, όχι με όσα ήξερα για αυτόν ως προσωπικότητα. Υπήρχαν τόσες διαφοροποιήσεις και αλλαγές στην πορεία του, που στο τέλος μπερδεύτηκα και δεν ασχολήθηκα περισσότερο.
Κλείσε αυτή την καταπακτή, κύλα πάνω της έναν βράχο. Αυτό που είχε σημασία ήταν να κρατηθεί ζεστός. Υπήρχε λίγο σκοροφαγωμένο πισσόχαρτο στη γωνία, όχι πολύ χρήσιμο πια, αλλά ούτε κι εντελώς άχρηστο. Το έστρωσε στο πάτωμα, ελπίζοντας ότι θα κρατούσε κάπως τη θερμότητα απ’ τη φωτιά. Θα βοηθούσε αν στέγνωναν οι κάλτσες του…
Γενικά, ως βιβλίο είναι το λιγότερο αγαπημένο μου από την τριλογία. Είχε περισσότερο χιούμορ από τα υπόλοιπα, είναι αρκετά αστείο σε κάποιες στιγμές, και σίγουρα είναι πιο “ανθρώπινο”, αφού οι πρωταγωνιστές ζουν τώρα σε μια οργανωμένη (έστω και υποτυπωδώς) κοινωνία και αναπτύσσουν σχέσεις μεταξύ τους. Το βρήκα όμως αρκετά υποτονικό και έλειπε αυτό το μυστήριο που με ενθουσίασε στα άλλα δύο βιβλία (ειδικά στο πρώτο). Παρ’ όλα αυτά είναι ένα σωστό κλείσιμο για την τριλογία, η οποία στο σύνολό της είναι αντάξια της φήμης της.
Τίποτα στον υλικό κόσμο δεν πέθανε όταν πέθαναν οι άνθρωποι. Κάποτε υπήρχαν υπερβολικά πολλοί άνθρωποι και υπερβολικά λίγα πράγματα, τώρα ισχύει το αντίστροφο.
Περίληψη: Ο πληθυσμός της Γης έχει αποδεκατιστεί από κάποια εργαστηριακά κατασκευασμένη πανδημία. Έχουν επιβιώσει μόνο μια μικρή ομάδα ανθρώπων και οι Κρεϊκάνθρωποι με τα πράσινα μάτια -καλοκάγαθα ανθρωποειδή που δημιούργησε ο Κρέικ για ν’ αντικαταστήσει τους ανθρώπους. Η Τόμπι, κάποτε μέλος των Κηπουρών του Θεού και ειδική στα μανιτάρια και στις μέλισσες, είναι ερωτευμένη με τον Ζεμπ, ο οποίος έχει ενδιαφέρον παρελθόν. Μαζί με τον προφήτη των παιδιών του Κρέικ, τον Χιονάνθρωπο-τον-Τζίμι, την Αμάντα, τον Δρυοκολάπτη, την Πονηρή Αλεπού και τους υπόλοιπους Φρικόπλαστους, ιδιοφυείς βιο-επιστήμονες, παλεύουν να επιβιώσουν και να σωθούν απ’ την επίθεση των μοχθηρών Πονοσφαιριστών και των οργανόχοιρων, διαγενετικών γουρουνιών με ανθρώπινα όργανα.
Με πνευματώδη διάθεση, αστείρευτη φαντασία και σκοτεινό χιούμορ, η βραβευμένη με Booker Μάργκαρετ Άτγουντ μας παραδίδει το απρόβλεπτο, τρομακτικό, αλλά ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό Το Τέλος του Κόσμου -τον συγκινητικό και δραματικό επίλογο της εμβληματικής τριλογίας.
Στοιχεία του βιβλίου
Τίτλος: Το τέλος του κόσμου (Maddaddam)
Συγγραφέας: Margaret Atwood
Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Σελίδες: 616
Ημερομηνία έκδοσης: 24/04/2014
ISBN: 9786180105179
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
