Κυριακή, 12 Ιουλίου, 2020
More
    Αρχική Άρθρα Συνεργατών Το τσαλακωμένο χαρτάκι - Χριστίνα Καρρά

    Το τσαλακωμένο χαρτάκι – Χριστίνα Καρρά

    -

    Το τσαλακωμένο χαρτάκι. Και είναι κάτι βραδιές που ανοίγεις την πόρτα και θέλεις να βγεις έξω δίχως κάποιον ιδιαίτερο λόγο, παρατηρητής να γίνεις των ανθρώπων κι όλων αυτών που τους περιβάλλουν.

    Γράφει η Χριστίνα Καρρά 

    Ακουμπάς τα ξεραμένα φύλλα της πρασινάδας που είχες κάποτε από προσωπικό καπρίτσιο βίαια ξεριζώσει από ένα πάρκο και απορείς με σένα. Γιατί το καταδίκασες στον θάνατο, γιατί δεν το άφηνες στο πάρκο ενυδατωμένο από τα δάκρυα του ουρανού, παρά του επέβαλες την ξηρασία, αφού το ποτιστήρι, πέρα από τις πρώτες μέρες του ενθουσιασμού, ποτέ ξανά δεν αξιώθηκες να το χρησιμοποιήσεις;

    Σκεπασμένες από την καθημερινή ρουτίνα σκέψεις βγαίνουν τα βράδια αυτά δειλά δειλά ξανά στην επιφάνεια, σαν βότσαλα που αψήφησαν τον νόμο της βαρύτητας, συναίσθημα που επαναστάτησε ύστερα από μια μακρά περίοδο νάρκης. Αμήχανη στιγμή αυτή της διαπίστωσης πως τόσον καιρό αγνοούσες την εσωτερική σου φωνή, η οποία ποτέ δεν σταμάτησε να σου υπενθυμίζει τα πόσα θα δεν τήρησες.

    Με ένα χαμόγελο πιο αινιγματικό κι από εκείνο της Τζοκόντα αρχίζεις να θυμάσαι ξανά, να αναζητάς, να εμπνέεσαι. Ένα δροσερό ανοιξιάτικο αεράκι χαϊδεύει τα μάγουλά σου κι εσύ αντιλαμβάνεσαι το κάλεσμα της φύσης, της φύσης που είχες κάποτε διαγράψει τελείως από τα τεφτέρια σου. Ως παιδί κυλιόσουν με τις ώρες στο γρασίδι, με τα ανθάκια να ερεθίζουν παιχνιδιάρικα τη μύτη σου. Και τώρα; Θα αντέξεις να βάψεις τα ρούχα σου πράσινα ή να λασπώσεις τα σουέτ παπούτσια σου ύστερα από ένα απόγευμα στο πάρκο που έπαιζες ως πιτσιρίκι;

    Βγάζεις ένα μικρό τσαλακωμένο χαρτάκι από την τσέπη σου, ούτε που θυμάσαι πώς βρέθηκε εκεί, σαν να το τοποθέτησε εκεί κάποια στιγμή το χέρι του ίδιου του Θεού. Μανιασμένα γυρεύεις κάποια γραφική ύλη, ακόμη και το ίδιο σου το αίμα θα χρησιμοποιούσες ως μελάνι· τόσο μεγάλη είναι η ανάγκη σου να βγάλεις τα όσα νιώθεις προς τα έξω! Δεν ξέρεις αν το περίφημο σύμπαν συνωμότησε υπέρ σου, μα στη διπλανή σου τσέπη υπάρχει όντως ένα μολύβι ξεχασμένο, θαρρείς από τα χρόνια που καθόσουνα στο πίσω θρανίο μπας και γλιτώσεις την προπαίδεια!

    Και είναι κάτι βραδιές που επιστρέφεις στο σπίτι με ένα τσαλακωμένο χαρτάκι κι αισθάνεσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του πλανήτη! Δεν έχει μεγάλη σημασία τι ακριβώς έγραψες στο χαρτάκι, σημασία έχει ότι η ψυχούλα σου επιτέλους άνοιξε κι έπαψε να είναι ερμητικά κλειστή σαν στρείδι. Πού και πού κρυφοκοιτάς ακόμη στο συρτάρι που τοποθέτησες το τσαλακωμένο χαρτάκι, σαν να φοβάσαι μην και το άρπαξε κάποιος. Μην με ρωτήσετε πόσα τσαλακωμένα χαρτάκια υπάρχουν στο δικό μου συρτάρι, μπορεί να είναι ένα μπορεί και πολλά…

    Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here