Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου, 2020
More
    Αρχική Ελληνική Λογοτεχνία Η εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου - Θεοφάνης Λ. Παναγιωτόπουλος & Στέλλα Σουραφή

    Η εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου – Θεοφάνης Λ. Παναγιωτόπουλος & Στέλλα Σουραφή

    -

    Η εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου 

    Προσωπική άποψη: Χρύσα Νικολάκη

    Δυο ποιητικές φωνές ενώνονται σε μια ερωτική επιστολογραφία, αποδίδοντας στο μέγιστο βαθμό το ντελίριο ενός παράνομου και ανεκπλήρωτου έρωτα. Ο αναγνώστης καλείται από την αρχή ως το τέλος να γίνει συνοδοιπόρος του Ίμερου, να αφεθεί στα «χέρια» του και ν’ ανακαλύψει ο ίδιος την προσδοκούσα δικαίωση του ανέφικτου.

    Ο Ίμερος, γιος της Αφροδίτης κατά τον Ησίοδο, είναι η προσωποποίηση του πόθου, της σφοδρής ερωτικής επιθυμίας. Εδώ ο Ίμερος αργεί να γεννηθεί, περνάει δια πυρός και σιδηρού. Ο έρωτας, μια κοινωνία μες στην ψυχή, όπως αναφέρεται στο προοίμιο, μας καλεί να αφαιρέσουμε τη λογική, να αναχαιτίσουμε τη φωτιά ενός ονείρου, μας οδηγεί νοερά όλους εμάς στην εκπλήρωση όλων των ανεκπλήρωτων πόθων μας.

    Οι συγγραφείς μέσα σε μια μέθεξη λόγου που παντρεύει άριστα το υπερβατικό με το μυθικό στοιχείο μας οδηγούν αισθησιακά και ρομαντικά στο άρωμα του έρωτα που γεννήθηκε ανάμεσα σε δυο ανθρώπους της σύγχρονης εποχής. Ωστόσο, ο ποιητικός λόγος και το πλέξιμο των στίχων μας παραπέμπει σε επιστολογραφίες μιας άλλης εποχής, των ρομαντικών της  Αναγέννησης. Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση των ερωτικών επιστολών του Ναπολέοντα Βοναπάρτη προς την αγαπημένη του Ιωσηφίνα το1796, που ελαφρώς προσομοιάζουν όσον αφορά την αίσθηση που αφήνουν στον αναγνώστη: «Από τότε που σε άφησα, είμαι συνεχώς σε κατάθλιψη. Η ευτυχία μου είναι να βρίσκομαι κοντά σου. Στη σκέψη μου, ζω ξανά τα χάδια σου, τα δάκρυα σου, την τρυφερή φροντίδα σου. Η γοητεία σου, ασύγκριτη Ζοζεφίν, έχει ανάψει μια άσβεστη, λαμπερή φλόγα στην καρδιά μου».

    «Πόσο λαχταρώ να την γνωρίσω σε βάθος

    μια κατάδυση στα άδυτα της θάλασσας της

    να μυρίσω κάθε μυστική αναπνοή της

    κάθε κρυφό της πόθο να ημερέψω.»

    (Η εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου)

    Εδώ, η γοητεία που αφήνει ο έρωτας οδηγεί και στις δυο επιστολογραφίες στην ανάγκη της συνεύρεσης, στην αποκορύφωση του πόθου, που «σαν λόγχη καρφώνει τα σωθικά» έως ότου «χυθεί σαν αίμα ζεστό και κάψει το θυμικό».

    Άλλοτε πάλι, η ερωτική αυτή επιστολογραφία μας παραπέμπει στις εξαιρετικές επιστολές του Γρηγορίου Ξενόπουλου προς την ποιήτρια Θεώνη Δρακοπούλου, την οποία συναντάμε στους «Μυστικούς Αρραβώνες». Και κάποιες φορές, είναι σαν να ταξιδεύουμε μέσα στα γράμματα του Μπετόβεν προς την «Αθάνατη αγαπημένη»:

    «O έρωτας δίκαια απαιτεί τα πάντα,

    χαμογελά να παραμείνεις

    ο πιστός μου, ο δικός μου θησαυρός.

    Οι Θεοί πρέπει να μας στείλουν τα πάντα,

    αυτά που πρέπει και πρόκειται να γίνουν για μας». (Ludgin).

    Η αφοσίωση, απαραίτητη στον έρωτα, γίνεται ο κεντρικός άξονας ανάμεσα στις δυο αλληλογραφίες, ενώ ο διάχυτος ερωτισμός απογειώνει το ανεκπλήρωτο. Ωστόσο το ωθεί στην πραγμάτωση του;

    Ο ρόλος της Μοίρας, καταιγιστικός στη ζωή, και δη στον έρωτα, παρομοιάζεται υπέροχα με υφάντρα τεχνίτρια που υφαίνει τις ζωές των ανθρώπων σαν τις κλωστές στον αργαλειό της, παραπέμποντας μας σε επιρροές από την Ιλιάδα:

    «Όμως η μοίρα, τεχνίτρα υφάντρα απαράμιλλη

    έπλεκε δίχτυα για ένδυμα μας

    να μας τυλίξει ήθελε σε πέπλο αδιάτρητης αλήθειας.

    Η υπερβατικότητα δένει υπέροχα με το μυθικό στοιχείο, δημιουργώντας έναν συγκερασμό μύθου – θρησκευτικότητας που συναντάμε σε αρκετούς σπουδαίους νεοέλληνες ποιητές.

    Όμως  το στοιχείο εκείνο που προσδίδει ζωντάνια και ρεαλισμό στην αφήγηση είναι η άρρηκτη διασύνδεση  μεταξύ των επιστολών , που επιτυγχάνεται με την χρήση όμοιων λέξεων. Χωροχρονικά, η διασύνδεση αυτή προσδίδει ένταση και θεατρικότητα στην μεταξύ τους επικοινωνία.

    -«Διαβήκανε οι ώρες, συνάντησαν τις μέρες

    Και κάνανε τις συνευρέσεις αδιάλειπτες,

    τις νύχτες αξημέρωτες…»

    -« Οι δείκτες έσφαζαν τις ώρες στου ρολογιού την δίνη.

    Οι μέρες άνθιζαν μ’ έναν αλλιώτικο ρυθμό τρελό

    Σαν να προσκύναγαν ευλαβικά μπροστά στις νύχτες.»

    Η ευρηματικότητα του κλεισίματος έγκειται στο ότι τοποθετείται ο αναγνώστης στο επίκεντρο αυτής της ζεύξης, λαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο ως (συν)κοινωνός αυτής της μέθεξης. Γεύεται το αποτέλεσμα αυτής της μυστικής ένωσης, γινόμενος συμμέτοχος στο ανυπέρβλητο συναίσθημα του πόθου. 

    Ο αναγνώστης «δι’ ελέου και φόβου» προσδοκά την «Αριστοτελική» κάθαρσή του, μέσα από την ευόδωση της αγάπης, την εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου, του αμαρτωλού έρωτα. Άραγε καθαίρεται; Το «οξύμωρο» του τίτλου είναι τόσο εμφανές όσο αποφαίνεται; Το μυστηριώδες ύφος σε συνδυασμό με την ευρηματική του πλοκή ολοκληρώνουν τον κύκλο του έρωτα με την ακόλουθη παραίνεση, προτρέποντας το αναγνωστικό κοινό στην συνταύτιση. Στην ενσάρκωση του Έρωτα, χωρίς την μετάνοια του τιμήματος που πρέπει να πληρωθεί:

    «Να υπηρετείς τον Έρωτα

    και να τον ενσαρκώνεις

    κι όποιο κι αν ειν’ το τίμημα

    ποτέ μη μετανιώνεις!»

    Περίληψη: Η εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου  Υμνήθηκε, δοξάστηκε, λατρεύτηκε ως γιος της Αφροδίτης.

    Κι αν Ίμερος, ανήμερος σκορπά τα αδηφάγα βέλη του.

    Δεν ξέρει από σύνορα, από όρια, ούτε από «πρέπει» και κανόνες.

    Μόνο από «θέλω». Κι οι αντιστάσεις σκήπτρα τού παραδίδονται, όπως αρμόζει σε Βασιλιά-Θεό!

    Γλυκόπιοτος, μεθυστικός μα βασανιστικός συνάμα, μια ανασταίνει και μια τον θάνατο αγκαλιάζει.

    Μια κίνηση αέναη της ψυχής της άλογης που υποτάσσεται αμαχητί κι αναζητά την λύτρωση μες στην ενσάρκωση του ονείρου.

    Άραγε, το πολυπόθητο βρίσκει το μίτο της εκπλήρωσης;

    Στοιχεία βιβλίου:

    Η εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου Τίτλος: Η εκπλήρωση του ανεκπλήρωτου

    Συγγραφείς: Θεοφάνης Λ. Παναγιωτόπουλος & Στέλλα Σουραφή

    Εκδόσεις: Άνεμος

    ISBN: 978-960-9585-91-0

    Σελίδες: 40

    Έτος έκδοσης: 2018

    Επεξεργασία εικόνας: Χαρά Δελλή

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here