Το νέο βιβλίο «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ» του εκπαιδευτικού και συγγραφέα κυρίου Θοδωρή Δεύτου προσέλκυσε το ενδιαφέρον μου επειδή τολμούσε να αγγίξει τα τυφλά χτυπήματα της μοίρας και τις ζωές που αναγκάζονται να αλλάξουν ράγες από τη μια στιγμή στην άλλη.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κοιτάζει κατάματα τους ανθρώπους που έμειναν πίσω, παλεύοντας να βρουν την ταυτότητά τους μέσα στα συντρίμμια και προσπαθώντας να χτίσουν από την αρχή όλα όσα τους στέρησε ένα μοιραίο δευτερόλεπτο. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.
Η ιστορία με ταξίδεψε στον Σεπτέμβριο του 1968, με αφετηρία το πραγματικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Δερβένι. Ο συγγραφέας επέλεξε πολύ στοχευμένα να εστιάσει στις ρωγμές που άφησε πίσω της η σύγκρουση. Το πολιτικό σκηνικό της Χούντας λειτούργησε καταλυτικά στην ιστορία, καθώς η επιβεβλημένη σιωπή υπό τον φόβο της εξορίας προστάτευε μεν τους επιζώντες, αλλά ταυτόχρονα τους έκοβε την ανάσα, στερώντας τους το δικαίωμα στο πένθος και στην κάθαρση.
Μια δραματική ιστορία ενοχής, αγάπης και τραυμάτων που κληρονομούνται.
Στο επίκεντρο βρέθηκαν δύο αδέλφια που η μοίρα τα χώρισε βίαια. Παρακολούθησα τον Μενέλαο, τον μεγαλύτερο αδελφό που με την οξυδέρκειά του έσωσε τη μικρή Κοραλία, να παρασύρεται από έναν δύσκολο χαρακτήρα και να χάνεται σε παραβατικά μονοπάτια, ανήμπορος να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του.
Από την άλλη πλευρά, η Κοραλία μεγάλωσε με ασφάλεια σε μια θετή οικογένεια, αγνοώντας το παρελθόν της. Η στιγμή που στα δεκατέσσερά της έμαθε την αλήθεια και ξεκίνησε την αναζήτηση του αδελφού της αποτέλεσε το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου. Η προσπάθειά της πήγαζε από τη βαθιά ανάγκη να ανακαλύψει την πραγματική της ταυτότητα και να βρει το σημείο αναφοράς που της έλειπε.
Μέσα από τις σελίδες ξεχώρισε η αληθινή μορφή της Γιαννούλας, μιας γυναίκας που άφησε ένα κομμάτι του σώματός της στα συντρίμμια. Η Γιαννούλα ζει ακόμη κι αυτό κάνει την ιστορία ακόμη πιο ανεκτίμητη! Η στάση της απέναντι στη ζωή με συγκλόνισε, καθώς αρνήθηκε πεισματικά τον οίκτο των γύρω της και συνέχισε να συμμετέχει στη ζωή με το χαμόγελο στα χείλη. Παράλληλα, το κείμενο άσκησε σκληρή κριτική στην υποκριτική ενοχή της κοινωνίας, η οποία συνηθίζει να ξεχνά και να δηλώνει ξανά και ξανά αιφνιδιασμένη κάθε φορά που μια παρόμοια τραγωδία επαναλαμβάνεται.
Κλείνοντας το «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ», διαπίστωσα πως η αγάπη δεν προσφέρει πάντα τη μαγική λύτρωση. Ο Δεύτος απέδειξε ρεαλιστικά πως η πραγματική πρόκληση για τους ήρωες ήταν να αντέξουν να ζήσουν με την αλήθεια τους. Ο τίτλος του έργου «Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ» συμπύκνωσε με απόλυτη επιτυχία τις χαμένες ζωές, τα όνειρα που έμειναν στη μέση και τις συναντήσεις που άργησαν τόσο πολύ να μετατραπούν σε ανεπούλωτες πληγές.
Πάντα μαγεύομαι από τα θέματα που επιλέγει να θίξει ο συγγραφέας. Ξεριζωμός, προσφυγιά, άνθρωποι που χάνουν πατρίδα και ταυτότητα, τραύματα μνήμης, το παρελθόν να στοιχειώνει το παρόν, απώλεια, ελπίδα, μια διαρκής πάλη ανάμεσα στην απόγνωση και την επιβίωση, καθώς και μια άσβεστη ανάγκη να ειπωθούν ιστορίες που ξεχάστηκαν.
Εστιάζει στο βίωμα και όχι τόσο στον στοχασμό, με αποτέλεσμα να αγγίζει τον αναγνώστη περισσότερο με το συναίσθημα παρά με την αφηρημένη σκέψη. Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με ένα έργο ιστορικής μνήμης και ανθρώπινου πόνου.
Και αναρωτιέμαι, πόσες γενιές χρειάζεται άραγε να περάσουν για να σπάσει η σιωπή και να βρουν επιτέλους τον δρόμο τους τα τρένα της μνήμης;
Περίληψη: Στο τρένο της Μοίρας κανένας δεν μπορεί να αλλάξει πορεία… Σεπτέμβριος 1968. Όταν οι ράγες σμίγουν στο Δερβένι, γεννιέται μια ιστορία που ταξιδεύει μέσα στον χρόνο, την ενοχή και την επιθυμία. Σε μια Ελλάδα που σωπαίνει, δύο τρένα συγκρούονται, προκαλώντας ρωγμές που δεν γεμίζουν. Μια γυναίκα με σώμα σημαδεμένο θα αφήσει ένα κομμάτι της ζωής της στα συντρίμμια. Δύο αδέλφια θα αναγκαστούν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους, με ένα κενό να τους ακολουθεί. Ο Μενέλαος βαδίζει σε σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία τον οδηγούν σε παραβατικές συμπεριφορές. Η Κοραλία μεγαλώνει μέσα στην ασφάλεια μιας υπέροχης θετής οικογένειας, που όμως της στερεί το παρελθόν, μέχρι που στα δεκατέσσερά της μαθαίνει ότι έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό. Η ανάγκη της να τον βρει και να τον πλησιάσει θα τη φέρει αντιμέτωπη με τα πιο σκοτεινά βάθη της ψυχής της. Ένα μυθιστόρημα για όσα δεν ειπώθηκαν, για τα τραύματα που κληρονομούνται και για την αγάπη που δεν οδηγεί πάντα στη λύτρωση.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ
Συγγραφέας: Θοδωρής Δεύτος
Εκδόσεις: Χάρτινη Πόλη
ISBN: 9786182254844
Σελίδες: 369
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
