Γράμματα στον κόσμο από την Μόρια
Από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες κυκλοφορεί το βιβλίο Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν που έγραψε η Αφγανή πρόσφυγας Parwana Amiri (Παρβάνα Αμίρι) για να περιγράψει όλα όσα έζησε η ίδια αλλά και πολλοί άλλοι στη Μόρια.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
Μπορεί το βιβλίο να είναι λιγότερο από εκατό σελίδες και να διαβάζεται απνευστί, αλλά κάθε σελίδα του συγκλονίζει τον αναγνώστη.
Η Παρβάνα Αμίρι έφτασε στη Μόρια στις 18 Σεπτεμβρίου του 2019, μετά από ένα ταξίδι με πάρα πολλούς κινδύνους για την ίδια και την οικογένειά της. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες που συνάντησε στη Μόρια, αποφάσισε να κρατηθεί από κάπου για να αντέξει. Ξεκίνησε να γράφει. Συζήτησε με άλλους πρόσφυγες και αποφάσισε να καταγράψει αυτές τις ιστορίες που της αφηγήθηκαν.
Συγκλονιστικές ιστορίες που λυγίζουν ακόμα και τον πιο σκληρό άνθρωπο. Ασυνόδευτα παιδιά, μητέρες που περιμένουν ώρες στην ουρά για λίγο ψωμί, για μια ιατρική εξέταση, για ένα φάρμακο που θα ρίξει τον πυρετό στο άρρωστο παιδί τους. Μια ζωή χωρίς ελπίδα. Χωρίς αξιοπρέπεια.
Είμαι ένας ασυνόδευτος ανήλικος. Στη Μόρια δεν υπάρχει μέρος για να μείνουμε. Είμαστε χωρίς καταφύγιο ανάμεσα σε χιλιάδες ενήλικες και άγνωστους ανθρώπους. Κοιμόμαστε στο έδαφος, σε σκηνές και οπουδήποτε αλλού βρίσκουμε μια γωνιά, έως ότου καταφέρουμε, ίσως να βρούμε θέση σε κάποιο υπερφορτωμένο κοντέινερ. Είμαστε μόνοι και κανείς δεν νοιάζεται για μας…
Είναι παιδιά που βρέθηκαν σε μια άγνωστη χώρα μετά από ένα τόσο επικίνδυνο ταξίδι. Δεν έχουν χρήματα, δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, δεν έχουν συγγενείς. Μπορεί να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης, να κακοποιηθούν, μπορεί να δολοφονηθούν. Κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για αυτά, κανείς δεν θα τα αγκαλιάσει.
Θέλω την υγεία των κοριτσιών μου πίσω. Είμαστε όλες μητέρες και είμαστε όλοι άνθρωποι. Θέλουμε να δούμε τα παιδιά μας να χαμογελούν. Ζούμε στον ίδιο πλανήτη. Ενώ εσείς σχεδιάζετε το παιδικό δωμάτιο των κοριτσιών σας, εγώ προσπαθώ να κρατήσω τα δικά μου ζεστά δίπλα στη φωτιά.
Πολλές είναι οι μαρτυρίες των ανθρώπων που θα διαβάσετε στο βιβλίο. Η μια πιο σκληρή από την άλλη. Άνθρωποι που έφυγαν από την πατρίδα τους για να γλιτώσουν από έναν πόλεμο, από ένα τυραννικό καθεστώς, προσπαθώντας για το καλύτερο για τα παιδιά τους. Για να τα δουν και πάλι να χαμογελούν και να ελπίζουν. Γνώριζαν ότι το ταξίδι αυτό ίσως τους στερήσει τη ζωή, όμως και στην πατρίδα τους ζωή δεν υπήρχε. Έδωσαν όλα τα χρήματά τους σε ανθρώπους που τους εξασφάλισαν μια θέση σε ένα σαπιοκάραβο. Πάλεψαν με τα κύματα και τα βράχια και ύστερα κατέληξαν φυλακισμένοι στη Μόρια.
Ζώντας με τέτοιο άγχος και ανασφάλεια, αισθανόμαστε ένα μόνιμο σοκ. Προκαλούμε τραύματα σε μας τους ίδιους και στους άλλους. Υπάρχουν ακόμα και παιδιά που αυτοτραυματίζονται και προσπαθούν να αυτοκτονήσουν.
Η Μόρια έκλεισε. Οι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στην ηπειρωτική χώρα. Η συγγραφέας του βιβλίου βρίσκεται σε άλλη προσφυγική δομή. Στη Ριτσώνα. Δεν παύει να αγωνίζεται τόσο για τα δικαιώματα των γυναικών όσο και των προσφύγων.
Περίληψη: Όταν η πρόσβαση σε μαρτυρίες από τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών γίνεται όλο και πιο δυσχερής, η Παρβάνα Αμίρι, προσφύγισσα από το Αφγανιστάν, γίνεται η φωνή των φυλακισμένων του στρατοπέδου της Μόριας. Αλλάζοντας ταυτότητες (ηλικίες, φύλα, εθνότητες) αποδεικνύεται η πλέον αρμόδια ανταποκρίτρια των φρικαλεοτήτων που διαπράττονται σ’ αυτή και κάθε αντίστοιχη φυλακή. Η Παρβάνα ως η αδιαμεσολάβητη φωνή των φυλακισμένων μεταναστών καταγγέλλει τη βία, την ανισότητα, την ανελευθερία και τον ρατσισμό και επιτίθεται στη Δύση και τους θεσμούς της. Τα γράμματά της συνιστούν θαρραλέα, οργίλα και, φυσικά, συγκινητικά κείμενα-ντοκουμέντα για τη μεγαλύτερη θηριωδία των τελευταίων δεκαετιών.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν (My pen won’t break, but borders will)
Συγγραφέας: Parwana Amiri
Εκδόσεις: Ακυβέρνητες Πολιτείες
ΙSBN: 9786185549022
Σελίδες: 96
Ημερομηνία έκδοσης: Ιούνιος 2021
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
