«Σάλεμς Λοτ», του Stephen King. Η έκδοση που διάβασα είναι αυτή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Κλειδάριθμου.
Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Παρότι ο King έχει υπάρξει ο αγαπημένος συγγραφέας των πρώτων νεανικών μου χρόνων, το Σάλεμς Λοτ δεν το είχα. Δεν θυμόμουν καν αν το είχα διαβάσει δανεικό στο παρελθόν, οπότε πήγα και το πήρα. Και μου άρεσε, παρότι κυκλοφόρησε πριν μισό αιώνα. Δεν με εξέπληξε με τη θεματολογία, εξάλλου όλος ο κόσμος ξέρει ότι έχει ως θέμα τους βρικόλακες, ακόμη και άτομα που δεν διαβάζουν βιβλία πιθανότατα το γνωρίζουν. Επίσης, δεν με τρόμαξε. Δεν νομίζω ότι μπορεί να τρομάξει έναν τακτικό αναγνώστη, δεν έχει έντονες σκηνές. Ούτε καν σκοτεινή ατμόσφαιρα δεν δημιουργεί, οι εξελίξεις τη νύχτα είναι λίγες, κυρίως παρακολουθούμε τους ήρωες μέρα. Δεν μου δημιούργησε έντονα συναισθήματα (ούτε τρόμο, ούτε άγχος, ούτε σφίξιμο στο στομάχι, ούτε συγκίνηση ούτε τίποτα). Και δεν νομίζω ότι σε λίγο καιρό θα θυμάμαι τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Μη σου πω ότι όσο διάβαζα μπέρδευα συνέχεια κάποιους από αυτούς (μα τώρα: Ματ και Μαρκ;).
Σηκώθηκε, πήγε αθόρυβα στο καθιστικό και την είδε πεσμένη κάτω, η αναπνοή της να είναι ρηχή και τα μάτια της να κοιτούν σαστισμένα το ταβάνι. Άλλαζε θέση στα έπιπλα και όλα ήταν τραβηγμένα από τη θέση τους, δίνοντας στο δωμάτιο μια παράξενη, χαοτική όψη.
Ό,τι της συνέβαινε είχε επιδεινωθεί τη νύχτα, και η εικόνα που παρουσίαζε ήταν τόσο άσχημη, ώστε διαπέρασε σαν κοφτερό μαχαίρι την παραζάλη του.
Ε τότε τι; Τι καλό έχει; Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να σου πω. Δεν έχει τίποτα από αυτά που με τραβάνε άλλες φορές στα βιβλία που μου αρέσουν, δεν υπάρχει κάτι μετρήσιμο. Όμως νομίζω ότι αυτή ακριβώς είναι η μαγεία του King, το ότι διαφέρει από όλους τους υπόλοιπους. Παίρνει μια ιδέα που για να αναπτυχθεί πλήρως χρειάζεται εκατό με διακόσιες σελίδες και την ξεχειλώνει, την κάνει οχτακόσιες. Αλλά εσένα ως αναγνώστη δεν σε πειράζει, δεν σε ενοχλεί. Καθόμουν οκλαδόν στον καναπέ με το βιβλίο στα γόνατα, έσκυβα το κεφάλι και δίπλα κρύωνε ο καφές επειδή εγώ διάβαζα. Και τα πόδια μου μούδιαζαν επειδή περνούσε η ώρα και δεν το ένιωθα εγκαίρως για να αλλάξω στάση. Και ας διάβαζα για μια ολόκληρη σελίδα τι έφαγαν για δείπνο οι κάτοικοι ολόκληρου του Σάλεμς Λοτ… αλήθεια τώρα, συνειδητοποίησα έκπληκτη ότι διαβάζω με απόλυτη αφοσίωση ότι ο “τάδε” έφαγε βραστές πατάτες. Και όχι, δεν μου φαινόταν ανιαρό, ήταν μέχρι και αυτό ενδιαφέρον. Και όλο αυτό, ήταν όπως “τότε”, τριάντα χρόνια πριν, που αντί να βγω για καφέ με την παρέα, ξόδευα το χαρτζιλίκι για να πάρω το νέο βιβλίο του King και το διάβαζα έτσι, αφοσιωμένη, και ήμουν (και τότε) χαρούμενη με αυτό.
Έχει είπαμε κάτι μαγικό ο τρόπος που γράφει ο King.
Ο σερίφης της Κομητείας ήταν ένας ψηλός άντρας που είχε αρχίσει να κάνει φαλάκρα. Μασούσε καπνό. Ήταν αργοκίνητος, όμως τα μάτια του έλαμπαν γεμάτα παρατηρητικότητα. Είχε βγάλει ένα τεράστιο τσακισμένο σημειωματάριο με αλυσίδα από την κωλοτσέπη του, κι ένα παλιό χοντρό στυλό κάτω από το πράσινο μάλλινο γιλέκο του, και είχε ανακρίνει τον Μπεν και τον Τζίμι, ενώ δύο βοηθοί του έψαχναν για δακτυλικά αποτυπώματα και τραβούσαν φωτογραφίες.
Τέλος πάντων, για εσάς τους πέντε που δεν το έχετε διαβάσει και θα πάρετε την έκδοση του Κλειδάριθμου, να ξέρετε ότι έχει καταπληκτικές εικόνες πριν την αλλαγή κεφαλαίου (τέσσερις; πέντε; Όχι πολλές δυστυχώς). Επίσης έχει στο τέλος κάποιες αδημοσίευτες σκηνές που προφανώς έχει δώσει ο ίδιος ο King. Στην αρχή σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να υπάρχει σημείωση στο κατάλληλο σημείο μέσα στο κείμενο ώστε όποιος θέλει να πηγαίνει και να διαβάζει τις εν λόγω σκηνές, αλλά τελικά μάλλον καλά κάνανε και τις έβαλαν ως παράρτημα, μια χαρά είναι και έτσι. Επίσης, έχει δύο μικρές ιστορίες του τύπου “τι έγινε στην περιοχή του Σάλεμς Λοτ σε άλλες χρονικές περιόδους”. Η μια μου άρεσε, η άλλη όχι τόσο. Αλλά οκ, ήταν «δώρο», δεν θα γκρινιάξουμε τώρα και για τα δώρα.
ΥΓ. Νομίζω ότι τελικά όντως το είχα διαβάσει κάποια στιγμή (οι αρουραίοι μου χτυπούσαν καμπανάκια) αλλά εντάξει, δεν θυμόμουν και πολλά, σαν πρώτη φορά ήταν. Καλή διασκέδαση σε όσους επιλέξετε να το διαβάσετε.
Περίληψη
Ο Μπεν Μίαρς, επιτυχημένος συγγραφέας, επιστρέφει στο Σάλεμς Λοτ για να γράψει ένα μυθιστόρημα που θα βασίζεται στα χρόνια που έζησε εκεί ως παιδί, σε μια προσπάθεια να ξορκίσει τους φόβους που τον στοιχειώνουν απ’ την παιδική του ηλικία. Ήταν μάρτυρας ενός συμβάντος στο παλιό σπίτι στον λόφο, εκεί όπου τώρα μένει ένας άντρας που του προκαλεί μια ανεξήγητη ανησυχία. Την ίδια ώρα, περίεργα γεγονότα συμβαίνουν στην πόλη –ένα παιδί εξαφανίζεται, ένας σκύλος θανατώνεται με βάναυσο τρόπο– και η λίστα ολοένα και μεγαλώνει… Σύντομα, την ανησυχία θα διαδεχθεί ο τρόμος…
Στοιχεία του βιβλίου
Τίτλος: Σάλεμς Λοτ (Salem’s Lot)
Συγγραφέας: Stephen King
Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος
Εκδόσεις: Κλειδάριθμος
Σελίδες: 768
Έκδοση: 17/10/2018
ISBN: 978-960-461-832-3
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ