Στη σημερινή συνέντευξη στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τη συγγραφέα Γεωργία Κραββαρίτη με αφορμή το νέο της βιβλίο «Κρυσταλλένια Κόρη». Το έργο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Έξη και μας προσκαλεί να βουτήξουμε σε έναν κόσμο γεμάτο μυστήριο και δραματικές ανατροπές, όπου οι ζωές των χαρακτήρων ενώνονται με τρόπους απροσδόκητους και συναρπαστικούς. Στις σελίδες του βιβλίου, η συγγραφέας αναδεικνύει την ικανότητά της να χτίζει πολυδιάστατους χαρακτήρες και να σκηνοθετεί έντονες συναισθηματικές στιγμές, που κρατούν τον αναγνώστη καθηλωμένο από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Καλησπέρα σας, κ. Κραββαρίτη, ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Τι σας ενέπνευσε να γράψετε την ιστορία της Ζωής και πώς αποφασίσατε να την τοποθετήσετε στο μοναστήρι της Παναγιάς;
Απ: Εφαλτήριο για τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι αρχικά η έμπνευση, η κινητήριος δύναμη για έναν συγγραφέα προκειμένου να ξεκινήσει να γράφει δυναμικά και ακατάπαυστα. Στον νου μου λοιπόν πριν ξεκινήσω τη συγγραφή αυτού του μυθιστορήματος ερχόταν διαρκώς η φιγούρα μιας κοπέλας με απόκοσμη ομορφιά να τριγυρνά μέσα σε ένα δάσος. Στο πρόσωπό της υπήρχε θλίψη κυρίως, γεγονός το οποίο άρχισε ασυναίσθητα να με επηρεάζει. Στην πορεία ήρθε και η φιγούρα του Γέροντα Νεκτάριου. Ένιωσα πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία, μιας που αυθόρμητα κατάλαβα τη μέγιστη ανάγκη που είχε η ηρωίδα να ακουμπήσει πάνω του.
Χρόνια πριν όμως, ο ίδιος είχε βοηθήσει αυτό το πλάσμα να έρθει στη ζωή, δίνοντας όρκο ιερό πως θα ήταν ο παντοτινός της φύλακας άγγελος, όπως και απεδείχθη εξάλλου στην πορεία της ιστορίας. Οι στιγμές που μοιράστηκαν οι δυο τους με συγκίνησαν πολλές φορές κατά τις ώρες συγγραφής και ειλικρινά χρειαζόμουν χρόνο για να αποφορτιστώ προκειμένου να συνεχίσω. Δεν θα σας αναφέρω τα σημεία, μιας που δεν θέλω να αποκαλύψω στοιχεία από την πλοκή. Πολλοί αναγνώστες ως τώρα έχουν αγαπήσει ιδιαίτερα τον σεβαστό Γέροντα ο οποίος έχει καταλυτικό ρόλο σε όλο το βιβλίο, φυσικά ως φάρος φωτεινός όχι μόνο για τη Ζωή, αλλά και για όλους σχεδόν τους ήρωες!
Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε κατά τη διαδικασία της εξέλιξης των χαρακτήρων, ειδικά της Ζωής και του φάρου πατέρα Νεκτάριου;
Απ: Αρχικά να καταθέσω πως η πατρική μου οικία, το σπίτι στο οποίο έζησα τα παιδικά μου χρόνια, τα οποία θαρρώ πως είναι και τα σημαντικότερα στον άνθρωπο για τη μετέπειτα πορεία της ζωής του, βρίσκεται σε ένα πανέμορφο χωριό της Κορινθίας, στις όχθες ενός υπέροχου ποταμού. Τα καλοκαίρια που το νερό μειωνόταν αισθητά, μπορούσαμε μαζί με τα αδέρφια μου αλλά και πολλά παιδιά από το χωριό να το περπατάμε εξερευνώντας το κάθε σημείο του. Ο δε ήχος από τη ροή του νερού αποτελούσε έναν ήχο συνυφασμένο με την καθημερινότητά μας. Μοιραία έμαθα να αγαπώ τους ποταμούς κι όλο το οικοσύστημα τριγύρω τους. Αγαπώ τη φύση και δη το υγρό στοιχείο.
Σαν επισκέφθηκα τον Αχέροντα πρώτη φορά και όλες τις γύρω περιοχές, σκέφτηκα πως η Θεσπρωτία είναι ίσως μια από τις ωραιότερες περιοχές της Ελλάδας! Όταν δε περπάτησα μέσα στον ποταμό, η έκπληξή μου ήταν τέτοια, που δεν γινόταν να μην ευχαριστήσω τον Κτίστη του σύμπαντος για όλες τις επίγειες ομορφιές που απλόχερα μας χάρισε! Κι επειδή αγαπώ να γράφω αναμεσίς της φύσης, κι εφόσον είχα επισκεφθεί ξανά τον Αχέροντα μένοντας στη Γλυκή με αφορμή τη συγγραφή του βιβλίου, ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μου τόσο καθάριες τις εικόνες με σκοπό νοερά να συνταξιδέψουν με τους ήρωες του βιβλίου, πάντα μέσα από το δικό μου βλέμμα. Θέλω να πιστεύω πως τα κατάφερα βάσει ομολογιών τους και ναι, νιώθω πολύ χαρούμενη κάθε φορά που ο στόχος επιτυγχάνεται!
Η περιγραφή του χωριού Γλυκή και του ποταμού Αχέροντα παίζουν μεγάλο ρόλο στο βιβλίο. Πώς προετοιμαστήκατε για να δημιουργήσετε τόσο ζωντανές και ατμοσφαιρικές περιγραφές; Νιώθετε ευλογημένη που μπορείτε να ταξιδέψετε τους αναγνώστες έστω και νοερά σε τόσο μαγευτικές τοποθεσίες;
Απ: Το βιβλίο, για όσους το έχουν διαβάσει, περιέχει πολύ δυνατές σκηνές οι οποίες συγκινούν, καθηλώνοντας τον αναγνώστη. Φανταστείτε λοιπόν πώς νιώθω εγώ τις ώρες της συγγραφής. Είναι πολύ δύσκολο όταν ο συγγραφέας καλείται να πάρει αποφάσεις για τη ζωή των ηρώων του, ταυτόχρονα και συναρπαστικό. Για μένα η καλύτερη στιγμή είναι την ώρα που η αδρεναλίνη είναι στο κόκκινο, όλες οι αισθήσεις σε εγρήγορση και τα συναισθήματα ξεχειλίζουν παντοιοτρόπως. Έχει τύχει να κλαίω, να σκουπίζω τα μάτια μου και να συνεχίζω σταθερά μην τυχόν και χάσω τις εικόνες που κατακλύζουν το είναι μου όλο!
Μπορείτε να μοιραστείτε ένα συγκεκριμένο στιγμιότυπο ή σκηνή κατά τη συγγραφή που σας συγκίνησε; Σας δυσκόλεψε κάτι; Ο χειρισμός της αυτοχειρίας ενδεχομένως;
Απ: Η στιγμή όπου η Άννα έπρεπε να εγκαταλείψει το μωρό της και όλες οι μετέπειτα σκηνές μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε νεκρή στον Αχέροντα -δεν θέλω να αποκαλύψω το πως βρέθηκε-, θεωρώ πως ήταν από τις δυσκολότερες που έγραφα. Και αναφέρουμε αυτό το περιστατικό μιας που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Έπειτα είναι κι άλλες, αλλά δεν θα ήθελα να αποκαλύψω την πλοκή και την εξέλιξη. Συμπάσχω με τους ήρωές μου και δυσκολεύομαι κάθε που πρέπει να πάρω μια απόφαση γι’ αυτούς –αν και τις περισσότερες των φορών οι ίδιοι μου δείχνουν τον δρόμο τους-, μιας που για όσο διαρκεί το συγγραφικό ταξίδι είναι κάτι σαν δεύτερη οικογένεια για μένα, δικό μου γέννημα, δικό μου θρέμμα, οπότε αδιαμφισβήτητα συνυπάρχω μαζί τους!
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Κρυσταλλένια Κόρη
Μπορεί η δύναμη της λογοτεχνίας να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία και την ανάγνωση; Τι πιστεύετε;
Απ: Η λογοτεχνία θεωρώ πως είναι θεμέλιος λίθος για την ανάπτυξη κι εξέλιξη ενός υγιούς εγκεφάλου, κατ’ επέκταση, ενός υγιούς ανθρώπου. Αν από την πρώιμη παιδική ηλικία, όπου οι γλωσσικές ιδιότητες αναπτύσσονται τάχιστα, οι γονείς εμφυσήσουν στα παιδιά τους τη φιλαναγνωσία, αρχικά μέσα από το διάβασμα παιδικών παραμυθιών και κατόπιν βιβλίων στα οποία τα ίδια τα παιδιά μπορούν να στρέψουν την προσοχή τους, πάντα υπό την καθοδήγηση των γονιών τους, μοιραία ως ενήλικες θα νιώθουν την ανάγκη να κρατούν πάντα ένα βιβλίο στο χέρι. Η λογοτεχνία κατά κόρον συμβάλλει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης.
Έτσι, κάποιος που έχει αγαπήσει το σωστό βιβλίο από την πρότερη νιότη του, είναι δεδομένο πως μαθαίνει να ξεχωρίζει τα βιβλία που μπορούν να τον βοηθήσουν σε όποιο σημείο της ζωής του, αλλά και στον αντίποδα, ποια μπορεί να αποφύγει. Η λογοτεχνία αναπτύσσει την ενσυναίσθηση, είναι αγχολυτική, δρα θεραπευτικά στον ανθρώπινο εγκέφαλο και είναι ένα πολύτιμο και σχεδόν ανέξοδο μέσο για πολλαπλά και υπέροχα ταξίδια σε γνωστούς και άγνωστους προορισμούς! Οπότε υποστηρίζω με σθένος πως αν ένας άνθρωπος λάβει υπόψη την ευεργετική δράση της λογοτεχνίας στη ζωή μας, θα στρέφει ολοένα και περισσότερο την προσοχή του στα καλά βιβλία τα οποία υπάρχουν σε αφθονία γύρω μας ικανοποιώντας όλα τα γούστα και τις επιθυμίες των αναγνωστών!
Τι να περιμένουμε από εσάς μελλοντικά;
Απ: Μελλοντικά να εύχεστε να έχω υγεία, το ύψιστο αγαθό, έτσι ώστε να μπορώ να συγγράφω όμορφα βιβλία! Το ίδιο εύχομαι κι εγώ για μένα, υγεία, πνευματική φώτιση και πάντα με τη χάρη του Κυρίου μας να μπορώ να συνεχίζω αυτό που αγαπώ να κάνω τόσο πολύ!
Πρώτα ο Θεός, πάντα το λέω αυτό, ετοιμάζω το τρίτο μου μυθιστόρημα, το οποίο πλησιάζει στο τέλος του, παράλληλα δεν εγκαταλείπω την αγαπημένη μου ποίηση, μιας που έχω έτοιμη μια ακόμα ποιητική συλλογή. Η συγγραφή είναι τρόπος ζωής για μένα, η κινητήριος δύναμή μου, κι όσο υπάρχει υγεία και έμπνευση δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω!
Σας ευχαριστώ θερμά για την τιμή της πρόσκλησης σε αυτή την όμορφη συνέντευξη!
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
