Στη σημερινή συνέντευξη στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τη συγγραφέα Πασχαλιά Τσενέ με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Ένα σπίτι για το κοτσύφι» από τις Εκδόσεις Πνοή. Ελάτε να τη γνωρίσουμε.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Καλησπέρα. Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Ένα σπίτι για το κοτσύφι» από τις Εκδόσεις Πνοή. Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας; Ήρθε τυχαία ή ήταν όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα;
Π.Τσ.: Τα βιβλία και οι ιστορίες ήταν πάντα μέρος της ζωής μου. Όπως είναι κοινώς αποδεκτό, τα βιβλία σε ταξιδεύουν, κι εμένα πάντα μου άρεσε να μπαίνω σε διαφορετικούς χρόνους, χώρους και πραγματικότητες και να ταυτίζομαι με τον ήρωα της εκάστοτε ιστορίας. Ταυτόχρονα, ανήκω στους τυχερούς που μεγάλωσαν με έντονη την παρουσία του παππού και της γιαγιάς στη ζωή τους, ακούγοντας μύθους και λαϊκά παραμύθια από τον τόπο καταγωγής τους.
Αναπόφευκτα, θεωρώ, λοιπόν άρχισα κι εγώ να φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες, νομίζω περισσότερο με στόχο να πω αυτό που θέλω χωρίς να πω ακριβώς αυτό που θέλω. Ήταν ένας τρόπος έκφρασης που ξεχάστηκε με τα χρόνια, καθώς η καθημερινότητα και η ρουτίνα συχνά μας παρασέρνουν χωρίς να το αντιληφθούμε.
Μόλις η μητρότητα ήρθε στη ζωή μου, και γεννώντας το τρίτο μου παιδί, η ανάγκη αυτή σαν να ξαναξύπνησε και οι ιστορίες έκτοτε δεν σταματούν να γεννιούνται. Είναι όλα αυτά που θέλω να πω στα παιδιά μου, με έναν τρόπο διαφορετικό, πιο ευχάριστο, που ταυτόχρονα να είναι πιο κατανοητός σ’ εκείνα. Όνειρό μου είναι να μπορέσουν όλες μου οι ιστορίες να βρεθούν τυπωμένες και να αγαπηθούν από τα παιδιά, τα δικά μου και όλου του κόσμου.
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Ένα σπίτι για το κοτσύφι
Πείτε μας τα αγαπημένα σας βιβλία που σας κράτησαν συντροφιά στην παιδική και εφηβική σας ηλικία.
Π.Τσ.: Η γενιά μου διάβαζε μετά μανίας Άλκη Ζέη, Ζωρζ Σαρή, Πηνελόπη Δέλτα και δύο έργα που ξεχωρίζω είναι «Τα Γενέθλια» και το «Για την πατρίδα». Αγαπημένο διήγημα εφηβικών χρόνων «Το τσιμεντένιο δάσος» και πηγή έμπνευσης η «Νινέτ». Η λίστα θα μπορούσε να είναι πολύ μεγάλη τώρα που γράφω και το σκέφτομαι, γιατί κάθε βιβλίο το αγαπάμε για διαφορετικούς λόγους και παίζει ρόλο και η εποχή που το διαβάζουμε. Το πού βρισκόμαστε, τι συμβαίνει στη ζωή μας…
Ποια ήταν η αφορμή για να γεννηθεί η ιστορία που μας περιγράφετε στο βιβλίο σας; Είναι τα παιδιά σας οι πρώτοι αναγνώστες των κειμένων σας;
Π.Τσ.: Φυσικά πρώτοι ακροατές και κριτές είναι τα παιδιά μου και έχει συμβεί να αλλάξω το τέλος μιας ιστορίας επειδή δεν άρεσε στον γιο μου.
Όσον αφορά στη συγκεκριμένη ιστορία, ο στόχος μου ήταν να βοηθήσω τον αναγνώστη να αποδεχτεί τον εαυτό του και να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών του. Δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις και δεν είμαστε όλοι ίδιοι για να τις υιοθετήσουμε όπως ακριβώς μας τις δίνουν, γιατί όσο κι αν προσπαθήσουμε στο τέλος δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι μ’ αυτές.
Συνειδητά λοιπόν κι εφόσον έχετε διαβάσει το παραμύθι, θα δείτε ότι έβαλα καθέναν από τους συνομιλητές του κότσυφα να έχει κάποια «λογική» λύση να του προτείνει και γι’ αυτό πείθεται και την ακολουθεί. Στο τέλος όμως δεν είναι χαρούμενος. Γιατί, ας πούμε για παράδειγμα, ότι ο κότσυφας θέλει να μείνει στο ψηλότερο κλαδί του δέντρου και να δει το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα της ζωής του. Είναι δικαίωμά του να το κάνει κι αν το επιλέξει ενδεχομένως να θυσιάσει τη ζωή του γι’ αυτό. Μπορεί όμως να το κάνει και κανένας δεν θα του το απαγορεύσει.
Ταυτόχρονα οι ακροατές του κότσυφα δείχνουν να στερούνται ενσυναίσθησης, καθώς δεν αφιερώνουν καθόλου χρόνο στο να ακούσουν τον κότσυφα και το τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει. Σερβίρουν απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν έχουν γίνει. Πόσες φορές το έχω κάνει ως μαμά; Αμέτρητες!
Διαβάζοντας λοιπόν το παραμύθι ο αναγνώστης ίσως να σκεφτεί και να προβληματιστεί αν είναι ένας από τους δύο χαρακτήρες, ο κότσυφας ή ο συνομιλητής του; Αν είναι ο κότσυφας, να μην ξεχάσει ποτέ τον στόχο του, ενώ αν είναι ο συνομιλητής του, να μάθει να ακούει.
Η Κατερίνα Μηνογιάννη είναι η εικονογράφος του βιβλίου. Κατάφερε με τις εικόνες της να αποτυπώσει τους ήρωές σας όπως τους είχατε πλάσει με τη φαντασία σας;
Π.Τσ.: Στην ερώτηση για την εικονογράφο μας, Κατερίνα Μηνογιάννη, θα πω ότι ήταν μια συνεργασία που βγήκε αβίαστα και από τις δύο μας. Γενικά, δεν ήθελα να επέμβω στον τομέα της, έκαστος στο είδος του, αλλά μιλήσαμε αρκετά κατά τη διάρκεια της δημιουργίας. Ευτυχώς είχαμε κοινή οπτική και, όπου ζητήθηκε η γνώμη μου, ταυτιζόταν με τη δική της. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλαίσθητο και με ικανοποίησε στον μέγιστο βαθμό. Αγαπημένο μου σαλόνι είναι το τελευταίο, όπου ο κότσυφας πετάει ψηλά και μου βγάζει μια λύτρωση από τις λάθος αποφάσεις του παρελθόντος. Ένα μεγάλο μπράβο στην Κατερίνα λοιπόν.
Έχουν προγραμματιστεί παρουσιάσεις του βιβλίου σας για να γνωρίσουν τα παιδιά τον ήρωά σας και τις περιπέτειές του;
Π.Τσ.: Οι παρουσιάσεις του βιβλίου θα ανακοινωθούν επίσημα από τις Εκδόσεις Πνοή το επόμενο χρονικό διάστημα.
Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;
Π.Τσ.: Έχω αρκετές ιστορίες στο συρτάρι που περιμένουν, όμως για να είμαστε ειλικρινείς, καινούργια συγγραφικά σχέδια αργούν ακόμη, καθώς είναι πολύ απαιτητική η ζωή με τρία παιδιά και ένα χάρτινο που μόλις κυκλοφόρησε. Αυτό που θα ήθελα να συμβεί όμως, είναι να μελοποιηθούν κάποια στιχάκια που έχω γράψει για τον κότσυφα και να μετατραπούν σε τραγούδι με τίτλο «Πέτα ψηλά» και να κυκλοφορήσει άμεσα.
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;
Π.Τσ.: Ελπίζω οι αναγνώστες να το ευχαριστηθούν, να προβληματιστούν και να βρουν κι εκείνοι τον δρόμο τους, όπως ο μικρός κότσυφας.
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
