Συνέντευξη – Σταμάτης Κεσόγλου. Σήμερα, στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε τον εκπαιδευτικό και συγγραφέα Σταμάτη Κεσόγλου, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου «Η Λούση Λου είναι μια από μας» από τις Εκδόσεις Πατάκη.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Καλησπέρα, κύριε Κεσόγλου. Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Πριν λίγο καιρό, κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη το νέο σας βιβλίο, που μας ταξιδεύει στην Αγγλία τη δεκαετία του ’60. Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για να γεννηθεί αυτό το βιβλίο;
Στ.Κ.: Καλησπέρα, είναι χαρά μου!
Θα σας απαντήσω γενικά. Για κάθε ιστορία που γράφω, πηγή έμπνευσης είναι οι ήρωές της. Αυτοί μου ψιθυρίζουν στο αυτί τις λέξεις, εγώ απλά τους ακούω. Και για να πω την αλήθεια, δεν τους έχω ρωτήσει ποτέ από πού εμπνέονται, δεν ξέρω κι αν το ξέρουν οι ίδιοι, έχω πάντως την εντύπωση ότι όλο και κάποιος θα ψιθυρίζει κάτι και στο δικό τους αυτί.
Από τους ήρωες του βιβλίου σας, αγάπησα πολύ τον Σεβαστιανό. Τον αφηγητή της υπέροχης ιστορίας. Έναν άνθρωπο δοτικό, με καθαρή, αγνή ψυχή, που λέει πάντα αυτό που αισθάνεται. Με ποιον από τους ήρωες του βιβλίου σας ταυτίζεστε περισσότερο;
Στ.Κ.: Πριν σας απαντήσω, να σας πω ότι νομίζω πως ξέρω γιατί ταυτιστήκατε με τον Σεβαστιανό. Γιατί ο Σεβαστιανός είναι ο αφηγητής αυτής της ιστορίας, και ως αφηγητής δεν μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων, αλλά προσπαθεί να μπει στην ψυχή και των υπόλοιπων ηρώων και να μιλήσει με τη φωνή τους. Προσπαθεί δηλαδή με κάποιον τρόπο να ταυτιστεί κι ο ίδιος με όλους τους υπόλοιπους μέσα στην ιστορία, κι εν μέρει το πετυχαίνει. Οπότε ο Σεβαστιανός δεν είναι μόνο ο Σεβαστιανός, είναι και ο κύριος Ρότζερς, και η Λούση Λου, και ο κύριος Πού, και εσείς και εννοείται κι εγώ.
Η Λούση Λου ζει μια ιδιότυπη ζωή για τους δικούς της λόγους, που δεν θα αποκαλύψουμε. Διαβάζοντας την περιγραφή της καθημερινότητάς της, με τους διάφορους εμπόρους που της αφήνουν την πραμάτεια τους έξω από την πόρτα της, μου θύμισε πολύ τον τρόπο που ζούμε εμείς σήμερα εξαιτίας της πανδημίας και όλα έρχονται στο σπίτι μας. Σας έχει επηρεάσει αυτός ο εγκλεισμός που όλοι βιώνουμε; Είναι η συγγραφή για σας ένας τρόπος να αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες που προκύπτουν στη ζωή σας;
Στ.Κ.: Κοιτάξτε, μερικές φορές σκέφτομαι αυτήν την κατάσταση σαν κάποιος να έχει κλείσει για λίγο το φως σε ένα δωμάτιο μέσα στο οποίο βρίσκεται κλεισμένη ολόκληρη η ανθρωπότητα. Ο κάθε άνθρωπος βέβαια επηρεάζεται με διαφορετικό τρόπο από όλο αυτό, αλλά το σκοτάδι υπάρχει εκεί, για όλους. Και φυσικά –μην το ξεχνάμε κι αυτό– δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο σκοτάδι αυτού του κόσμου. Για μένα η συγγραφή έχει άμεση σχέση με το κάθε σκοτάδι: είναι ο τρόπος μου να ανάβω ένα κερί μέσα σε αυτό. Ένα κερί βέβαια μπορεί εύκολα να σβήσει, θα μου πείτε. Θα σας πω όμως αυτό που λέει κάποια στιγμή και ο Σεβαστιανός μέσα στο βιβλίο: ότι η ελπίδα είναι ένα αστέρι που κάθε τόσο σβήνει, αλλά πάντα κάποιος πάει και το ανάβει ξανά.
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Η Λούση Λου είναι μια από μας
Μέσα από τους ήρωες του βιβλίου σας λέτε πολλές αλήθειες για τη ζωή στους αναγνώστες σας που είναι τόσο απλές, αλλά μέσα στη δύσκολη καθημερινότητά μας τις ξεχνάμε. Πόσο εύκολο είναι σήμερα να κρατά κανείς καθαρή την ψυχή του;
Στ.Κ.: Δεν είναι εύκολο, είναι όμως απλό. Κι η απλότητα έχει πάντα τον βαθμό δυσκολίας της. Αλλά γιατί πρέπει το κριτήριο για όλα να είναι η ευκολία;
Τον Σεβαστιανό τον φοβίζει η τέχνη; Υπάρχει κάτι που εσείς φοβάστε;
Στ.Κ.: Είναι όπως το λέτε: κάποια στιγμή πράγματι ο Σεβαστιανός ομολογεί μπροστά στο αφεντικό του –βλέποντας κάποιους λίγο αλλόκοτους πίνακες ζωγραφικής– ότι τον φοβίζει η τέχνη, σε μια άλλη φάση του βιβλίου όμως γίνεται ζωγράφος. Και ίσως δεν είναι τυχαίο αυτό, ίσως ο φόβος μερικές φορές είναι εκεί για να κάνει ακριβώς αυτό: για να μας δείξει τον δρόμο. Οπότε κι εγώ πάνω απ’ όλα φοβάμαι τον φόβο που δεν έχει να μας δείξει κανέναν δρόμο.
Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά και περιμένουν με υπομονή να πάρουν σάρκα και οστά;
Στ.Κ.: Ναι, εννοείται. Μόνο που οι ήρωές μου δεν είναι τόσο υπομονετικοί όσο φαντάζεστε. Επιμένουν πολύ και πολλές φορές με πιάνουν από τον γιακά και δεν με αφήνουν ήσυχο μέχρι να γράψω και την τελευταία γραμμή της ιστορίας τους.
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;
Στ.Κ.: Μια ευχή, παραφράζοντας έναν στίχο του Νερούδα: να τους ανήκει ο ήλιος της κάθε μέρας.
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.
Στ.Κ.: Να είστε καλά, κι εγώ σας ευχαριστώ για την ωραία κουβέντα!
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
