Φέτος, στις διακοπές του Πάσχα, διάβασα το βιβλίο «Τάματα» της αγαπητής Γιώτας Κοντογεωργοπούλου, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell. Με μετέφερε νοερά στην Κέρκυρα, σε μια ιστορία όπου ένα σκοτεινό, αστυνομικό μυστήριο ρίχνει τη βαριά του σκιά πάνω στην πιο κατανυκτική γιορτή.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η ιστορία μάς μεταφέρει στο νησί των Φαιάκων, όχι όμως με τη μορφή μιας τουριστικής καρτ ποστάλ, αλλά στο ξεχωριστό, διφορούμενο πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου. Είναι η στιγμή που η λύπη και η χαρά βαδίζουν σχεδόν μαζί, συμπυκνώνοντας μέσα σε ελάχιστες ώρες την ίδια την περιπέτεια της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι ήρωές μας θα αναμετρηθούν με όσα θα προτιμούσαν να μείνουν βαθιά θαμμένα στο παρελθόν τους.
Αυτό που πραγματικά με κέρδισε είναι ο τρόπος που η συγγραφέας, αξιοποιώντας τις σπουδές της στην Ιστορία και την Αρχαιολογία αλλά και τη μακρά δημοσιογραφική της εμπειρία, ρίχνει φως στο πώς ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του το δικό του τραύμα. Δεν την ενδιαφέρει απλώς η εξιχνίαση ενός μυστηρίου, αλλά το πώς η μνήμη και τα βιώματα -ειδικά τα παιδικά- γράφουν μέσα μας, παραμορφώνοντας συχνά την ίδια την αλήθεια και την πραγματικότητα. Μάλιστα, καταφέρνει να θίξει εξαιρετικά και τη σύγχρονη παραμόρφωση της αλήθειας μέσα από τον φακό των social media.
Η Γιώτα χτίζει άριστα ένα σχεδόν ασφυκτικό, κλειστό σύστημα, όπου ο ρυθμός είναι καθαρά κινηματογραφικός και τα μικρά κεφάλαια εναλλάσσονται γρήγορα. Το επίμονο βουητό των μελισσών που προκαλεί μια συνεχή, υπόγεια ένταση, τα εύθραυστα κέρινα τάματα, ένα εγκαταλελειμμένο χωριό και ένα αλλόκοτο κορίτσι: όλα αυτά τα στοιχεία εκφράζουν την απομόνωση και γεννούν την αγωνία που με συνόδεψε ως την τελευταία σελίδα! Ο τίτλος του βιβλίου, άλλωστε, περικλείει τέλεια το δέος, το χρέος, την ελπίδα και την προσπάθεια για εξιλέωση.
Κλείνοντας το «Τάματα», θα πω ότι η Γιώτα μάς παραδίδει ένα εξαιρετικό, ατμοσφαιρικό έργο που χαρτογραφεί την επώδυνη, αλλά αναγκαία διαδρομή από το απόλυτο σκοτάδι στο φως και από τη συντριβή στη λύτρωση, επιβεβαιώνοντας πως η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να μας αλλάξει.
Κι αναρωτιέμαι, όταν το προσωπικό μας τραύμα αρχίσει να παραμορφώνει την αλήθεια που κουβαλάμε μέσα μας, πόσα «τάματα» χρειάζονται άραγε για να βρούμε ξανά τον δρόμο μας προς το φως;
Περίληψη:
Μεγάλο Σάββατο, Κέρκυρα.
Σε ένα παλιό κτίριο στο Λιστόν, ένα παιδί βρίσκεται δολοφονημένο.
Πάνω στο σώμα του, ένα παράξενο σημάδι·
ένα μήνυμα που οδηγεί σε έναν σκοτεινό, ξεχασμένο τόπο.
Όσοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην παλιά πολυκατοικία γίνονται ύποπτοι.
Ζωές φαινομενικά ήσυχες αρχίζουν να ραγίζουν.
Ένα κέρινο τάμα.
Ένα εγκαταλελειμμένο χωριό.
Ένα αλλόκοτο κορίτσι.
Ένα πολύνεκρο τροχαίο.
Μια σχέση στην εντατική.
Και το βουητό των μελισσών.
Κάθε τάμα, μια ιστορία.
Κάθε υπόσχεση, ένα ψέμα.
Κι ένα παιδί συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο
προς κάτι που κανείς δε θέλει να θυμηθεί.
Η λύση βρίσκεται εκεί που κανείς δε θέλει να κοιτάξει.
Ένα σκοτεινό αστυνομικό θρίλερ για τη μνήμη, την ενοχή και τα δεσμά που δεν λύνονται ούτε με τον θάνατο.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Τάματα
Συγγραφέας: Γιώτα Κοντογεωργοπούλου
Εκδόσεις: Bell
ISBN: 9789605072742
Σελίδες: 472
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
