Το 2026 είναι μια καλή χρονιά στον τομέα της μεταφρασμένης λογοτεχνίας φαντασίας. Και αυτό επιβεβαιώνεται με τη μετάφραση του «Η ασπίδα των σπουργιτιών» της Devney Perry που ήρθε από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Προσωπική άποψη: Νάντια Κίσκα
Είχα τη χαρά να διαβάσω το βιβλίο τον Αύγουστο, πριν τον όλο χαμό της ελληνικής κοινότητας αναγνωστών, και δεν ξέρω εάν αυτό βοήθησε την όλη μου εμπειρία, αλλά σίγουρα δεν θα άλλαζε το αποτέλεσμα.
Η «Ασπίδα των σπουργιτιών» είναι από τα βιβλία φαντασίας που σου μαθαίνουν και κάτι. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι κάθε βιβλίο σου μαθαίνει και κάτι, αλλά το συγκεκριμένο μου έδωσε ένα μάθημα ζωής: να μην αγνοώ τις υποπλοκές.
Σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου βλέπουμε τον κόσμο από τα μάτια της πρωταγωνίστριας, μιας πρωταγωνίστριας που ηθελημένα κάποιοι κρατούσαν στο σκοτάδι σχετικά με τον κόσμο της. Όπως έχω ξαναπεί, αυτή η μέθοδος αφήγησης είναι η αγαπημένη μου γιατί με κάνει να βιώνω τον κόσμο σε πρώτο πρόσωπο.
Το μειονέκτημα αυτού; Μένω τόσο προσηλωμένη σε ό,τι καθηλώνει την πρωταγωνίστρια, που δεν βλέπω τα plot twists, παρά μόνο όταν ο λυγμός έχει βγει ήδη από το στόμα μου.
Ήμουν τόσο συγκεντρωμένη στο να μάθω τι τρέχει με τον πρωταγωνιστή, που κάθε ψέμα, κάθε προσεγμένη εξαπάτηση και κάθε μυστικό το βίωσα τόσο απροσδόκητα, που μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου έχω θέματα εμπιστοσύνης.
Η Devney Perry ΔΕΝ είναι μια συγγραφέας που μπορείς να εμπιστευτείς. Καθόλου. Σε τίποτα.
Τα ίδια θέματα εμπιστοσύνης τα μοιράζομαι με την πρωταγωνίστρια, που καθετί που δεν πιστεύει εκείνη, εκ του αποτελέσματος δεν το πιστεύω κι εγώ, και σε ένα τόσο μεγάλο βιβλίο (624 σελίδες) αυτό μπορεί να κουράσει έναν αναγνώστη που δεν είναι συνηθισμένος στο είδος της φαντασίας ή σε μια επανάληψη συναισθημάτων, και κανονικά θα έπρεπε να ενοχλήσει και εμένα. Αλλά δεν με ενόχλησε. Γιατί η Devney Perry χειρίζεται αριστοτεχνικά το συγκεκριμένο trope και αποφεύγει την παγίδα του να το δέσει με το miscommunication trope, που είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να γράψεις κατά την ταπεινή μου άποψη, οπότε αυτό ήταν τόσο όσο.
Εάν δεν έχω γίνει κατανοητή, τόσο οι χαρακτήρες όσο και ο τρόπος γραφής με κέρδισαν από την πρώτη σελίδα.
Ο πρίγκιπας είναι για μένα ο αγαπημένος μου σε μια unpopular opinion, αλλά διαβάστε το και ελάτε να συζητήσουμε αυτή την άποψη.
Το τέλος υπόσχεται να σας κάνει να κάθεστε σε αναμμένα κάρβουνα όπως καθόμουν εγώ μέχρι την έκδοση του δεύτερου. Και μιας και το ανέφερα, νομίζω είναι ώρα να βυθιστώ ξανά σε αυτόν τον κόσμο.
Περίληψη: Πριν από πολύ καιρό, οι θεοί εξαπέλυσαν τέρατα στα πέντε βασίλεια της Καλάντρα, για να μας υπενθυμίσουν ότι είμαστε ασήμαντοι – ότι πρέπει να ζητάμε το έλεός τους σε όλη τη διάρκεια της εύθραυστης, εφήμερης ζωής μας. Δεν χρειαζόμουν καμία θεότητα να μου υπενθυμίσει ότι ήμουν ανίσχυρη. Εδώ και είκοσι τρία χρόνια είχα τον τίτλο της πριγκίπισσας – μια παράσταση, μια κούφια παράδοση. Η αδερφή μου απολάμβανε το θέαμα και έπαιζε άψογα τον ρόλο της. Εμένα δεν μου ζητήθηκε ποτέ να πάρω μέρος σε αυτό το θέατρο. Μέχρι τη μέρα που ένας διαβόητος κυνηγός τεράτων κατέπλευσε στις ακτές μας. Τη μέρα που ένας πρίγκιπας μπήκε στην αίθουσα του θρόνου του πατέρα μου και κατέστρεψε τη ζωή μου. Τη μέρα που παντρεύτηκα έναν ξένο, υπέγραψα μια μαγική συνθήκη με αίμα και ξεκίνησα για την άλλη άκρη της ηπείρου, για το πιο επικίνδυνο βασίλειο. Τότε έμαθα ότι δεν είναι όλοι οι μύθοι φανταστικοί. Ότι τα ψέματα και οι θρύλοι είναι συχνά όψεις του ίδιου νομίσματος. Και ότι ο μόνος τρόπος για να σκοτώσει κανείς τα τέρατα που φοβάται είναι να γίνει ένα από αυτά…
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Η Ασπίδα των Σπουργιτιών
Συγγραφέας: Devney Perry
Μεταφραστής: Γιώργος Αγγελίδης
Εκδόσεις: Κλειδάριθμος
ISBN: 978-960-645-863-7
Σελίδες: 624
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Επεξεργασία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
