Στη σημερινή συνέντευξη στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενείται η συγγραφέας Σοφία Κωνσταντίνου, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Σαν τη μουριά της Πόλης» από τις εκδόσεις Συρτάρι.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε.
Από τις εκδόσεις συρτάρι κυκλοφορεί το δεύτερο βιβλίο σας, με τίτλο «Σαν τη μουριά της Πόλης». Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας; Ήρθε τυχαία ή ήταν ένα όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα;
Σ.Κ. Καλησπέρα, κυρία Παπαθανασίου, σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.
Η συγγραφή ήταν ένα όνειρο που είχα από μικρή, καθώς από πολύ νωρίς άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία. Γύρω στα έντεκα, θυμάμαι, επηρεασμένη από τα βιβλία του Έκτορος Μαλώ, ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου παιδικό μυθιστόρημα, το οποίο όμως έμεινε ανολοκλήρωτο σ’ ένα συρτάρι!
Έπειτα ήρθαν οι σπουδές, η δουλειά, ήμουν δικηγόρος κι έπειτα συμβολαιογράφος, μέχρις ότου αποφάσισα να παραιτηθώ λίγο πιο νωρίς από τα προβλεπόμενα όρια του επαγγέλματος. Παρακολούθησα για δυο χρόνια μαθήματα δημιουργικής γραφής με τη συγγραφέα Ειρήνη Δερμιτζάκη, είχα ήδη ξεκινήσει να γράφω κάποια διηγήματα.
Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για να γεννηθεί στο μυαλό σας η ηρωίδα σας Αθανασία Χρυσοπούλου;
Σ.Κ. Η Αθανασία Χρυσοπούλου ήταν η Κωνσταντινοπολίτισσα γιαγιά μου από την πλευρά της μητέρας μου. Από πολύ μικρή άκουγα ιστορίες για την Πόλη, όπου η γιαγιά είχε ζήσει μέχρι τα δεκαοκτώ της χρόνια. Η Κωνσταντινούπολη στο μυαλό μου ήταν μια θαυμαστή μυθική πόλη.
Όταν μετά τον θάνατο της γιαγιάς έμαθα από τη μητέρα μου όλη την ιστορία της δύσκολης ζωής της, τραγικής αλλά και συναρπαστικής, η απόφαση πάρθηκε, χωρίς να το συνειδητοποιήσω τότε. Την κρατούσα όμως μέσα μου.
Για τη συγγραφή του βιβλίου, όπως αναφέρετε στο σημείωμά σας, χρειάστηκε να ανατρέξετε σε πηγές για να συλλέξετε πληροφορίες για την Πόλη, να διαβάσετε λογοτεχνικά βιβλία. Συνολικά πόσο χρόνο περάσατε με την ηρωίδα σας μέχρι να ολοκληρωθεί η ιστορία της;
Σ.Κ. Το 2019 επισκέφτηκα την Κωνσταντινούπολη για πρώτη φορά. Έφτιαξα πιο συγκεκριμένες εικόνες στο μυαλό μου, γύρισα όλο τον Γαλατά και το Πέραν, έψαξα και για το σπίτι της γιαγιάς, αλλά δυστυχώς δεν το βρήκα. Γυρίζοντας είχα ήδη την περίληψη στο μυαλό μου. Αφού τελείωσα το πρώτο μου βιβλίο με ιστορίες γυναικών που έχουν υποστεί βία και το έστειλα στον εκδότη, ξεκίνησα το συστηματικό διάβασμα, τη μελέτη των ιστορικών στοιχείων, λογοτεχνικών κειμένων. Δούλεψα γύρω στα δυο και κάτι χρόνια πριν ξεκινήσω να το γράφω. Το βιβλίο λοιπόν βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, υπάρχουν όμως και στοιχεία μυθοπλασίας, που βοηθούν και κάνουν την πλοκή πιο γοητευτική.
Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου σας έγινε στον προαύλιο χώρο των εκδόσεων Συρτάρι. Γίνονται σκέψεις για νέες παρουσιάσεις μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα;
Σ.Κ. Βέβαια. Στο 54ο φεστιβάλ βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως θα παρουσιάσω το βιβλίο μου στις 9/9 στην κεντρική σκηνή. Αργότερα, μέσα στο φθινόπωρο θα γίνει μία δεύτερη παρουσίαση στην Αθήνα, δεν έχουμε όμως ακόμη συζητήσει με τον εκδότη, τον Πάνο Αντωνόπουλο, λεπτομέρειες. Ακόμη, το φθινόπωρο ίσως γίνει στη Θεσσαλονίκη μια παρουσίαση και συζήτηση στη λέσχη ανάγνωσης και βιβλιοθήκη της περιοχής Χαριλάου. Με τον κύριο Αντωνόπουλο συζητάμε ακόμη για μια παρουσίαση και στην Πάτρα, και βλέπουμε…
Έχετε γράψει διηγήματα και μυθιστόρημα. Με ποιο άλλο λογοτεχνικό είδος θα θέλατε να ασχοληθείτε στο μέλλον;
Σ.Κ. Νομίζω ότι θα συνεχίσω με το ίδιο είδος. Ήδη γράφω.
Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά περιμένοντας υπομονετικά να πάρουν σάρκα και οστά;
Σ.Κ. Ναι, υπάρχουν και είναι… αρκετοί! Ετοιμάζω ιστορίες λίγο παράδοξες, πολλές από αυτές εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα, με ήρωες ανθρώπους της διπλανής πόρτας, μόνο που αυτή η πόρτα μπορεί να κρύβει πολλά!
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;
Σ.Κ. Θέλω μόνο να πω ότι η λογοτεχνία, το διάβασμα, μας βοηθάει να καταλάβουμε πιο βαθιά και ν’ αντιμετωπίσουμε τη ζωή και τις δυσκολίες της, που σήμερα είναι πάρα πολλές, κυρίως όμως βοηθάει να μάθουμε ν’ αντιμετωπίζουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.
Και πάλι σας ευχαριστώ, κυρία Παπαθανασίου, για την ευκαιρία που μου δώσατε να μιλήσω για τη δουλειά μου.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Καλή δημιουργική συνέχεια.
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
