Στη σημερινή συνέντευξη στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενείται ο συγγραφέας Θεόδωρος Παπαθεοδώρου με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του «Αίνιγμα στον Ταΰγετο» από τις εκδόσεις Πνοή.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε.
Το βιβλίο σας «Αίνιγμα στον Ταΰγετο» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή, και το τρίτο σας πόνημα συνολικά. Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας; Ήρθε τυχαία ή ήταν ένα όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα;
Θ.Π. Αφού σας ευχαριστήσω κι εγώ για τη δυνατότητα που μου δίνετε να αναφερθώ στη συγγραφή και στο μέχρι τώρα έργο μου, θα ήθελα να απαντήσω στην ερώτησή σας εξομολογούμενος πως ενώ πάντοτε μου άρεσε να εκφράζομαι μέσω του γραπτού λόγου, η συγγραφή ήρθε εντελώς τυχαία στον δρόμο της ζωής μου. Και ήρθε εν μέσω ανεργίας και διαφόρων άλλων προβλημάτων για να μου προσφέρει διέξοδο ως εσωτερική πρόκληση δημιουργίας. Όταν μάλιστα έγραφα το πρώτο μυθιστόρημά μου δεν είχα σκεφτεί καν ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί καλό έργο ή ότι θα έπαιρνε τον δρόμο της έκδοσης χρίζοντάς με και επισήμως συγγραφέα. Από τότε βέβαια πέρασαν αρκετά χρόνια ώστε να φτάσουμε στο σήμερα με την έκδοση του τρίτου μυθιστορήματός μου, αστυνομικού αυτή τη φορά, με τον τίτλο «Αίνιγμα στον Ταΰγετο» από τις εκδόσεις Πνοή. Ενδιάμεσα εξέδωσα με δική μου πρωτοβουλία κι ένα μικρό σε όγκο βιβλίο με ιστοριούλες που συνήθιζα να αναρτώ στο προσωπικό μου προφίλ σε κοινωνικό δίκτυο και έχει χιουμοριστικό ύφος. Γενικά, θα μπορούσα να πω ότι η συγγραφή, που ποτέ δεν αποτέλεσε όνειρο ζωής για μένα, έγινε τελικά μέρος της καθημερινότητάς μου και η ονειρική πλευρά της πεζής ζωής μου. Και αν θα ήταν χρήσιμο να κρατήσουν κάτι οι φίλοι σας και οι αναγνώστες σας από τη δική μου περίπτωση, είναι πως η ενασχόληση με ό,τι αγαπάει κανείς μπορεί να είναι λυτρωτική και ένα παράθυρο ανοιχτό στο μέλλον την ώρα που όλα φαίνονται μαύρα και μάταια.
Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για να γεννηθεί στο μυαλό σας η ιστορία που μας αφηγείστε;
Θ.Π. Το «Αίνιγμα στον Ταΰγετο» γεννήθηκε μέσα από γεγονότα που συνέβησαν όντως στη σκιά του εμβληματικού βουνού της Λακωνίας. Είναι ένα μυθιστόρημα που σμιλεύτηκε με υλικά τη φαντασία, τις δικές μου ανάγκες έκφρασης και την ίδια την πραγματικότητα. Όλα άρχισαν με μια ιστορία αληθινή που ήρθε εις γνώση μου και μέσα από μια γνωριμία με κάποιον άνθρωπο που δεν βρίσκεται πια εν ζωή και αποτελεί έναν από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος.
Συναντάμε στοιχεία του χαρακτήρα σας στους ήρωές σας; Είχατε αποφασίσει από την αρχή για τη στάση που θα κρατούσε ο Αλέξανδρος απέναντι στη Ζανέτ ή η απόφαση πάρθηκε κατά τη διάρκεια της συγγραφής;
Θ.Π. Σίγουρα υπάρχουν στοιχεία του χαρακτήρα μου στους ήρωές μου. Πάντοτε υπάρχουν σε κάποιον από τους βασικούς ήρωες ή και σε περισσότερους. Δεν συμβαίνει συνειδητά ή ολοκληρωτικά, αλλά συμβαίνει. Σε σχέση τώρα με τη στάση του Αλέξανδρου απέναντι στη Ζανέτ, ομολογώ ότι την καθόρισε η διάρκεια της συγγραφής και όχι κάποιο προσχέδιο. Στη δική μου περίπτωση η συγγραφή είναι πάντοτε ένα ταξίδι στο οποίο τα περισσότερα πράγματα γίνονται καθ’ οδόν. Έτσι γράφω και έτσι μου αρέσει να γράφω. Μονάχα τα πολύ βασικά στοιχεία του έργου είναι από την αρχή καθορισμένα.
Υπάρχει κάποιο άλλο λογοτεχνικό είδος εκτός από το μυθιστόρημα, με το οποίο θα θέλατε να ασχοληθείτε στο μέλλον;
Θ.Π. Όπως προείπα, ασχολήθηκα λίγο με τη μικρή φόρμα, το μικρό διήγημα με χιουμοριστικό ύφος. Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει να πειραματίζομαι, αν και το μυθιστόρημα αποτελεί το είδος που προτιμώ και γνωρίζω καλύτερα. Μου προκαλούν σίγουρα ενδιαφέρον και το διήγημα και το θεατρικό και το παραμύθι. Ίσως κάποτε επιχειρήσω να γράψω και τέτοια είδη.
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Αίνιγμα στον Ταΰγετο
Η παραγωγή βιβλίων στη χώρα μας είναι τεράστια σε σχέση με το μικρό αναγνωστικό κοινό. Πολλά επίσης και τα κακώς κείμενα στον εκδοτικό χώρο. Υπάρχει κάτι που σας ενοχλεί, σας θυμώνει στον χώρο του βιβλίου; Είστε αισιόδοξος για το μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα;
Θ.Π. Η παραγωγή βιβλίου είναι όντως τεράστια αλλά υπάρχουν αιτίες γι’ αυτό το παράξενο φαινόμενο, οι οποίες σχετίζονται με τον καταναλωτισμό που συμφέρει πολλούς να προκαλείται και στον χώρο του βιβλίου όπως σε πάρα πολλά ακόμα είδη, και σχετίζονται επίσης με χρόνιες παθογένειες στην ελληνική αγορά, καθώς και με την ανάγκη έκφρασης και αναγνώρισης που έχει ο Έλληνας, ο οποίος προτιμάει να δημιουργεί παρά να μελετάει και να παραδέχεται τις δημιουργίες του άλλου. Γενικά πρόκειται για ένα πολύπτυχο και πολυπαραγοντικό φαινόμενο που προσωπικά δεν με εκπλήσσει ιδιαιτέρως πια. Το θεωρώ δε μάλλον θετικό, από την άποψη της δυνατότητας που δίδεται και στους δημιουργούς για να εκφράζονται, αλλά και στο αναγνωστικό κοινό για να έχει πολλές επιλογές. Επιπροσθέτως θεωρώ βέβαιο πως μέσα στον μεγάλο όγκο των βιβλίων, αυξάνονται οι πιθανότητες να υπάρξουν βιβλία με ιδιαιτερότητες, με σπουδαιότητα, με καινοτομίες.
Αναφορικά με τα κακώς κείμενα στον εκδοτικό χώρο, θα έλεγα πως τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα μιας γενικότερης χαοτικής κατάστασης στην ελληνική αγορά, στην ελληνική οικονομία. Παλαιότερα θύμωνα με τους εκδότες ή με κάποιους από αυτούς ή με τις πρακτικές τους. Τελευταία όμως έχω περάσει στη φάση της αδιαφορίας για τα κακώς κείμενα και της κατανόησης ακόμα και των αποφάσεων και δράσεων εκδοτών που μπορεί να φέρονται σκληρά ή κυνικά ή αλλοπρόσαλλα κατά την εκτίμησή μου, μα κρίνω πως δεν είναι συμπλεγματικοί ή με κακές προθέσεις έναντι των δημιουργών ή των αναγνωστών. Το μόνο που με ενοχλεί είναι η σκόπιμη εξαπάτηση, η απάτη. Να προσθέσω επίσης ότι κατά τη γνώμη μου οι εκδότες έχουν ένα μέρος της ευθύνης για τα αρνητικά ή και τα θετικά της διαμορφωθείσας κατάστασης στον χώρο του βιβλίου. Τα υπόλοιπα μέρη ανήκουν στην πολιτεία, στους κανόνες και στις πολιτικές που θέτει και εφαρμόζει, στη συμπεριφορά των δημιουργών, των εμπόρων, των ίδιων των αναγνωστών. Όσο για το αν είμαι αισιόδοξος, η αλήθεια είναι ότι θέλω να είμαι, αν και με προβληματίζουν ιδιαιτέρως πολλά στοιχεία του σύγχρονου τρόπου ζωής με την κυριαρχία της οθόνης και τη δημιουργία της τεχνητής νοημοσύνης. Ξέρω πάντως ότι το βιβλίο δύσκολα αντικαθίσταται και ελπίζω πως τελικά θα επιβιώσει.
Αυτή την περίοδο, υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά περιμένοντας να πάρουν σάρκα και οστά;
Θ.Π. Ναι, υπάρχουν νέοι ήρωες που όπως λέτε με βασανίζουν γλυκά. Νέοι ήρωες που δρουν σε μια ιστορική περίοδο του νέου ελληνικού κράτους. Το ταξίδι αυτό έχει ήδη αρχίσει για μένα και ελπίζω πως σύντομα θα καταλήξει να γίνει ένα βιβλίο που θα ταξιδέψει άλλους. Όλα είναι ένα ταξίδι άλλωστε.
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;
Θ.Π. Ναι, θέλω να τους πω να διαβάσουν το Αίνιγμα ανάμεσα στα άλλα βιβλία που επιθυμούν, να διαβάζουν γενικά όσο περισσότερο μπορούν και να διατηρούν την αγάπη τους για τις δημιουργίες γραφής και τους δημιουργούς, που δεν είναι τίποτε άλλο από άνθρωποι δικοί τους, άνθρωποι διπλανοί, άνθρωποι σαν τους ίδιους. Και να θυμούνται όλοι πως τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή, όπως λέει και το τραγούδι. Τίποτα όμως. Να κάνουν λοιπόν εκείνο που επιθυμούν δίχως να σκέφτονται αν αξίζει τον κόπο.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Καλή δημιουργική συνέχεια.
Θ.Π. Κι εγώ σας ευχαριστώ.
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
