Στη σημερινή συνέντευξη στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενείται η εκπαιδευτικός και συγγραφέας Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου, με αφορμή την κυκλοφορία του εφηβικού της βιβλίου «Οι τρεις μέρες που άλλαξαν τη ζωή μου» από τις εκδόσεις Α. Ανώνυμο.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Έχετε γράψει βιβλία για παιδιά και ενήλικες, έχοντας λάβει σημαντικές διακρίσεις σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας; Ήρθε τυχαία ή ήταν ένα όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα;
A.Ξ.Γ. H συγγραφή γεννήθηκε μέσα από την αγάπη μου για τα βιβλία και γενικότερα για τις λέξεις. Πίστευα και πιστεύω ακόμη ότι κάθε ιστορία που γράφεται κρύβει μέσα της ένα θαύμα. Η συγγραφή δεν ήταν ένα όνειρο ζωής αλλά μια ανάγκη που γεννήθηκε μέσα μου και με παρέσυρε. Με το πέρασμα του χρόνου αυτή η ανάγκη παίρνει διάφορες μορφές αλλά είναι ακόμη ζωντανή και συνεχίζει να με παρασέρνει σε ταξίδια που δεν είχα ποτέ μου φανταστεί.
Από τις εκδόσεις A. Ανώνυμο κυκλοφορεί το βιβλίο σας «Οι τρεις μέρες που άλλαξαν τη ζωή μου». Ένα εξαιρετικό εφηβικό μυθιστόρημα που ενώνει με αριστοτεχνικό τρόπο παρόν και παρελθόν. Ένα βιβλίο εμπνευσμένο από τον θάνατο του μαθητή Πετράκη Γιάλλουρου από τα αγγλικά στρατεύματα. Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για να γεννηθεί στο μυαλό σας ο ήρωάς σας ο Γιάννης;
Α.Ξ.Γ. Ο Γιάννης βρίσκεται στον αντίποδα του Πετράκη Γιάλλουρου. Ένα παιδί θύμα, ένα παιδί που ψάχνει να βρει την αγάπη βασισμένο σε ψεύτικα είδωλα. Πηγή έμπνευσής μου οι «δύσκολοι» μαθητές μου. Αυτά τα παιδιά που ταλαιπωρούν τους γύρω τους γιατί ταλαιπωρούνται μέσα τους.
Τα αγαπώ αυτά τα παιδιά γιατί μου μαθαίνουν ότι πίσω από κάθε παραβατική συμπεριφορά κρύβεται ένα παιδί που δεν καταφέραμε σαν κοινωνία να αγκαλιάσουμε, να αγαπήσουμε. Υπάρχει τρόπος να σωθούν αυτά τα παιδιά, φτάνει να τα βοηθήσουμε να βρουν τον δικό τους Πετράκη Γιάλλουρο.
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο:
Οι τρεις μέρες που άλλαξαν τη ζωή μου
Ομολογώ ότι δεν γνώριζα πολλά για τον αγώνα των Κύπριων μαθητών απέναντι στον αγγλικό ζυγό, και το βιβλίο σας ήταν η αφορμή να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες, ανακαλύπτοντας ότι υπήρξε και ένας ακόμη μαθητής νεκρός από τους Άγγλους, ο Δημητράκης Δημητριάδης. Ήταν μόλις οκτώ ετών. Ποια είναι η σχέση των μαθητών σήμερα με την ιστορία; Αδιαφορούν για τη γνώση; Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα;
Α.Ξ.Γ. Λατρεύω την ιστορία και προσπαθώ αυτή μου τη λατρεία να τη μεταδώσω στους μαθητές μου. Δεν είναι εύκολο εγχείρημα, γιατί το μάθημα αυτό έχει συνδεθεί με ύλη, με διαγωνίσματα και με την απομνημόνευση άχρηστων λεπτομερειών, πράγματα που δικαιολογημένα προκαλούν την απέχθεια της μεγαλύτερης πλειοψηφίας των μαθητών. Δεν φταίει όμως μόνο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, φταίει το σύστημα αξιών της κοινωνίας μας. Σε μια κοινωνία που όλα είναι μετρήσιμα και ποσοτικά πρέπει και η παιδεία να συμβαδίσει, με αποτέλεσμα να στερείται ουσίας. Η ιστορία μας, και η κυπριακή και η ελληνική, είναι γεμάτη ήρωες-πρότυπα που μπορούν να γίνουν οδοδείκτες στο ταραγμένο σήμερα. Το μόνο που μένει είναι να τους φωτίσουμε.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια έξαρση βίας μεταξύ των εφήβων. Το φαινόμενο δεν παρατηρείται μόνο στα σχολεία αλλά και στους δρόμους, τις πλατείες. Παιδιά χάνουν τη ζωή τους για ασήμαντες αφορμές. Γιατί έχουν τόσο θυμό μέσα τους οι έφηβοι σήμερα; Τι φταίει κατά τη γνώμη σας;
Α.Ξ.Γ. Νομίζω ότι ο θυμός είναι ένα σύμπτωμα και όχι η αιτία. Η αιτία αυτής της βίας που παρατηρείται τελευταίως είναι το κενό που νιώθουν μέσα τους οι έφηβοι. Ένα κενό που προκαλείται από την έλλειψη της ασφάλειας, της αγάπης με όρια και αλληλοσεβασμό και την έλλειψη του Θεού. Δεν μπορεί κανείς μας να ζει με ένα κενό μέσα του, γι’ αυτό καλείται να το γεμίσει με οτιδήποτε βρίσκει εύκολα και γρήγορα, με θυμό, οργή, μανία για εύκολο χρήμα, απογοήτευση, κατάθλιψη.
Έχουν προγραμματιστεί μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα παρουσιάσεις του βιβλίου σας;
Α.Ξ.Γ. Μέχρι τώρα το βιβλίο έχει παρουσιαστεί με τη μορφή βιωματικών εργαστηρίων σε σχολεία της Κύπρου (γυμνάσια και λύκεια) αλλά και σε ενήλικες. Τα εργαστήρια σε σχολεία της Κύπρου θα συνεχιστούν μέσα στην επόμενη σχολική χρονιά και αν δούμε ότι υπάρχει ανάγκη θα οργανώσουμε και παρουσίαση σε ενήλικο κοινό.
Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά περιμένοντας να πάρουν σάρκα και οστά;
Α.Ξ.Γ. Η αλήθεια είναι πως ναι, αν και δεν έχει πάρει κανείς την τελική του μορφή. Βρίσκομαι σε μια φάση γλυκιάς βασανιστικής αναζήτησης, όπως πολύ εύστοχα είπατε, και απολαμβάνω την όλη διαδικασία.
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;
Α.Ξ.Γ. Θα έλεγα να βάλουν τον Θεό στη ζωή τους, δηλαδή να αγαπήσουν τη θυσία, τον κόπο, τον εαυτό τους χωρίς ναρκισσισμό και τους άλλους σεβόμενοι τις ανάγκες τους. Χωρίς Θεό η ζωή δεν παλεύεται.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Καλή δημιουργική συνέχεια.
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
