Από τις εκδόσεις Πρώτη Ύλη κυκλοφορεί το βιβλίο του Χρίστου Χαλικιά «Το τελευταίο φως της Πατησίων». Πρόκειται για μια αστυνομική νουβέλα που διαβάζεται σχεδόν με μια ανάσα, οι ήρωες όμως του βιβλίου ακολουθούν τον ανάγνωση και μετά το πέρας της ανάγνωσης.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
Ο συγγραφέας δημιουργεί με τρόπο μοναδικό την ατμόσφαιρα μιας Αθήνας, που έχει πολλές όψεις. Μια πόλη στην οποία το φως και το σκοτάδι εναλλάσσονται. Ας δούμε όμως την ιστορία από την αρχή.
Ο αστυνόμος Καρράς ενημερώνεται για την ύπαρξη ενός πτώματος σε ένα Airbnb στην Κυψέλη και σπεύδει στην πολυκατοικία της Αγίου Μελετίου.
Μπροστά, το δωμάτιο. Κρεβάτι διπλό, στρωμένο με λευκά σεντόνια. Πάνω, ένας άντρας γύρω στα σαράντα, ξαπλωμένος ανάσκελα. Η γραβάτα σφιγμένη ακόμα στο λαιμό, τα παπούτσια λασπωμένα. Το κεφάλι ελαφρά γυρισμένο στο πλάι, τα μάτια μισόκλειστα. Σαν να είχε αφήσει μια φράση στη μέση και να μην πρόλαβε να την τελειώσει.
Ποιος ευθύνεται για τον θάνατο του άντρα; Το διαμέρισμα δεν έχει παραβιαστεί. Το κινητό και το πορτοφόλι του βρίσκονται στο κομοδίνο. Ο αστυνόμος Καρράς πρέπει να περιμένει τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων. Ξεκινά την έρευνα από τους ενοίκους της πολυκατοικίας και στη συνέχεια, επισκέπτεται το σπίτι του θύματος για να μιλήσει με τη γυναίκα και την κόρη του.
Ο Καρράς την κοίταξε πιο προσεκτικά. Το βλέμμα της δεν ήταν ανέμελο. Είχε εκείνο το βάθος που δεν συναντάς σε παιδιά. Ένα βλέμμα που είχε δει πολλά και δεν ήθελε να πει.
Η γραφή κινηματογραφική. Μπροστά στα μάτια του αναγνώστη, εκτυλίσσονται σκηνές ολοζώντανες. Σαν να βρίσκεται και ο ίδιος στους χώρους που κινούνται οι ήρωες του βιβλίου. Μέσα από τις περιγραφές του συγγραφέα, σκιαγραφείται εξαιρετικά η Αθήνα και οι κάτοικοί της, που αισθάνονται ασφυκτικά σε αυτή. Υπάρχουν, κινούνται μέσα σε αυτή, χωρίς να ζουν όμως ουσιαστικά. Βιώνουν μοναξιά, έλλειψη επικοινωνίας, προβλήματα οικονομικά, προσωπικά. Ο αναγνώστης εισπράττει τα συναισθήματα των ηρώων, νιώθει τη μοναξιά τους, τους φόβους τους, αντιλαμβάνεται ότι κρύβουν μυστικά.
Η πολυκατοικία στην Αγίου Μελετίου έμοιαζε ήσυχη το απόγευμα, Κι όμως, πίσω από κάθε κλειστή πόρτα υπήρχε κι ένα αυτί κολλημένο στον τοίχο. Ο αστυνόμος Καρράς ήξερε καλά ότι τέτοιοι χώροι ήταν σαν μικρά χωριά, όλοι ήξεραν κάτι αλλά κανείς δεν ήθελε να μιλήσει πρώτος.
Το βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη ή σε κάποια θεατρική σκηνή. Δεν γνωρίζω αν ο συγγραφέας σκέφτεται ήδη να βάλει σε νέες περιπέτειες τον αστυνόμο Καρρά (το ελπίζω). Εκείνο που μπορώ όμως να πω με σιγουριά είναι ότι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα είναι αξιοπρόσεκτο και αξίζει να διαβαστεί.
Περιγραφή: Ένας θάνατος που μοιάζει καθαρός. Μια πόλη που δεν είναι.
Σε ένα Αirbnb στην Κυψέλη, ένας άντρας βρίσκεται νεκρός. Καμία διάρρηξη. Κανένα ίχνος πάλης. Ένα δωμάτιο τακτοποιημένο σε βαθμό που δεν εξηγείται. Και ένα ποτήρι νερό που δεν ταιριάζει με τίποτα από όσα λέει η σκηνή. Ο αστυνόμος Καρράς αναλαμβάνει την υπόθεση.
Το πρώτο ρήγμα ανοίγει όταν η κόρη του νεκρού ψιθυρίζει: «Ανακουφίστηκα. Κι αυτό είναι που με τρομάζει.» Από εκεί και πέρα, η Αθήνα απογυμνώνεται: διαμερίσματα που σβήνουν ίχνη, αλλά όχι ιστορίες, γείτονες που γνωρίζουν περισσότερα απ’ όσα ομολογούν, μια γυναίκα που εμφανίζεται στο κλιμακοστάσιο μόνο όταν χαμηλώνουν τα φώτα.
Ο Καρράς δεν κυνηγά απλώς έναν δράστη. Αντιμετωπίζει μια σιωπηρή συμφωνία που απλώνεται από την Πατησίων μέχρι τα υπόγεια της πόλης – μια συμφωνία που κράτα τον θάνατο καθαρό και την αλήθεια θαμμένη.
Ένα αστικό θρίλερ για την Αθήνα του τώρα – εκεί όπου το αληθινό μυστικό δεν είναι ποιος πέθανε, αλλά ποιος εξακολουθεί να ζει με αυτό.
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Το τελευταίο φως της Πατησίων
Συγγραφέας: Χρίστος Χαλικιάς
Εκδόσεις: Πρώτη ύλη
ISBN: 978-618-5830-25-0
Ημ. Έκδοσης: 05/2026
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
