Δεκαεπτά φορές

Προσωπική άποψη: Ζηλιασκοπούλου Βίκυ 

Η συλλογή των είκοσι επτά αφηγημάτων που περιλαμβάνονται στο βιβλίο “Δεκαεπτά φορές” του κ. Σπυράκη ήταν κάτι διαφορετικό από το είδος των βιβλίων που συνηθίζω να διαβάζω, οφείλω όμως να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα.

Ας αρχίσω δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται για συλλογή διηγημάτων, μην μπερδεύεστε. Είναι αφηγήματα, το οποίο στην πράξη σημαίνει ότι είναι μια καταγραφή των σκέψεων και των συναισθημάτων του συγγραφέα για διάφορα θέματα.

Η γραφή διαφέρει μεταξύ των αφηγημάτων, άλλα είναι γραμμένα με τον ήρεμο τρόπο που συναντάμε και στα μυθιστορήματα, άλλα θυμίζουν λίγο ποίηση και άλλα είναι ανορθόδοξα, όσον αφορά το συντακτικό τους.

Κάποια ίσως να είναι λίγο δύσκολο να τα κατανοήσεις και να χρειαστεί να διαβάσεις την ίδια πρόταση και δεύτερη ή και τρίτη φορά για να καταλάβεις το νόημα, κάποια διαβάζονται με μια ανάσα -όλα ανεξαιρέτως όμως έχουν να δώσουν λίγο από την ψυχή και (θα το πω όπως το ένιωσα) τη σοφία ή τη γνώση, αν προτιμάτε, του συγγραφέα.

Η γενική αίσθηση που μου έμεινε τώρα που πια τελείωσα το βιβλίο, είναι η προτροπή:

“Τόλμα. Ζήσε. Μίλησε, μη φιμώνεσαι. Μη φοβάσαι να κάνεις λάθη.
Αγάπησε έντονα” 

Δε συνηθίζω να αναφέρομαι σε μεμονωμένα κείμενα όταν πρόκειται για συλλογή, αλλά νομίζω ότι εδώ υποχρεούμαι (ηθικά) να κάνω αναφορά σε κάποια από αυτά που μέσα από κείμενο μιας σελίδας μου δημιούργησαν συναισθήματα που δεν έχουν καταφέρει να μου δημιουργήσουν μυθιστορήματα 500 σελίδων, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει τη δύναμη των λέξεων όταν αυτός που τις χειρίζεται είναι γνώστης της σωστής Ελληνικής γλώσσας.

Το καταπληκτικό (και μάθημα ζωής για εμένα) “joker”, που μίλησε μέσα στην ψυχή μου συμβουλεύοντάς με για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζω τα λάθη μου. Το “λάθως” που με έβαλε να σκέφτομαι σχετικά με το λάθος και το σωστό, την υποταγή και τη νοοτροπία της μάζας. Το “βεντέτα”, που με έκανε και γέλασα, αφού ως βιβλιόφιλος αναγνώριζα τον εαυτό μου σε κάθε μια από τις γραμμές του (εκτός από τις δύο τελευταίες). Το “περαστικές στιγμές” που τόσο εύστοχα περιγράφει το θάνατο.

Όμως πάνω από όλα αυτά το “στην άμμο” . Αχ, αυτό το κείμενο, πόσο μεγάλο κόμπο μου δημιούργησε στο λαιμό, πόσο με πλήγωσε με την απλότητά του και τη φριχτή απεικόνιση της πραγματικότητας που περιγράφει με μοναδικό τρόπο.

Αν το προτείνω; Δεν ξέρω. Αν συνηθίζετε να διαβάζετε μυθιστορήματα, ρίξτε του μια ματιά όταν το πετύχετε και αποφασίστε. Αν διαβάζετε αποκλειστικά “best seller” βιβλία κοινωνικού περιεχομένου και ο μόνος χρόνος που μπορείτε να διαθέσετε είναι όταν είστε με το ένα μάτι στην κατσαρόλα που μαγειρεύετε αφήστε το για κάποια άλλη φορά, θέλει (και του αξίζει) συγκέντρωση της προσοχής σας.

Αν αγαπάτε την ποίηση, πάρτε το αύριο, κάποια από τα κείμενά του ήταν μεστά και περιγραφικά όπως τα ποιήματα.

Και τα συμπεράσματα δικά σας…

Περίληψη: Με τα κείμενα δεν αναμετριέσαι. Τα αφήνεις να σε πλησιάσουν όπως το αγρίμι που ξεπροβάλλει απ’ τα δέντρα και στέκεις ήρεμος στα γόνατα. Χαμηλώνεις την ψυχή σου και αλλάζεις ανάσες. Τεντώνεις το χέρι δίχως κουβέντα, μήπως και το χαϊδέψεις. Αν το τρομάξεις θα φύγει, αν τρομάξεις θα σε καταπιεί.
[…]

Εκεί μόνο θα σε βρεις. Εκεί που θα γράφεις χωρίς δισταγμό.
Εκεί που μιλάς γι’ αυτά, μας μιλάς για όλα.
Και εμείς θα διαβάζουμε ό,τι απέμεινε· όχι όσα δαψιλώς υπονοείς.
Μόνο για εκείνα που βρήκαν τον χρόνο τους και πότισαν εκτός απ’ την ψυχή σου και τις ανάσες μας.
– Να υπάρχεις, ρε γαμώτο· να γράφεις όμως.

Είκοσι επτά αφηγήσεις που ξεκινούν απ’ τα κείμενα και τελειώνουν στη γραφή. Ανάμεσά τους ένας κόσμος ολόκληρος, που όσες φορές κι αν γράψεις για αυτόν, δεν αρκούν οι λευκές σελίδες για να το πιστέψεις.

Στοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: Δεκαεπτά φορές

Συγγραφέας: Γιώργος Σπυράκης

Εκδότης: Libron Εκδοτική

Έτος έκδοσης: 2017

Σελίδες: 92

ISBN 978-618-82421-7-3

Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here