Η Αίθουσα του Παιχνιδιού – Claire North

Έξω από τον χώρο και τον χρόνο, με μυστήριες πόρτες να οδηγούν εκεί από παντού και πουθενά, υπάρχει η Αίθουσα του Παιχνιδιού.

Προσωπική άποψη: Ζωή Τσούρα

Όλα τα παιχνίδια που εφηύρε η ανθρωπότητα στην ιστορία της, παίζονται εκεί, από παίκτες που επιστρέφουν ξανά και ξανά, εθισμένοι και φιλόδοξοι, ποντάροντας ό,τι έχουν και ό,τι είναι. Ένας ναός του τζόγου, όπου μπορεί να χάσεις την ικανότητά σου να βλέπεις το χρώμα μωβ ή την ανάμνηση του πρώτου παγωτού που σε κέρασε ο αγαπημένος σου παππούς, σε αντάλλαγμα για δύναμη, χρήματα, ή την οξύτατη όραση του αντιπάλου σου. Συλλέκτες δεξιοτήτων και εξουσίας… κι όμως, οι παίκτες αυτοί είναι ακόμη μικροί. Στην πάνω αίθουσα, εκεί που λίγοι και εκλεκτοί έχουν πρόσβαση, παίζονται τα πιο επικίνδυνα παιχνίδια. Σε κάθε παρτίδα, αλλάζουν χέρια κράτη, έθνη, στρατοί. Η Ιστορία γίνεται πλαστελίνη που αλλάζει μορφές ανάλογα ποιος κερδίζει, και χιλιάδες ζωές θυσιάζονται ως παράπλευρες απώλειες.

Η Claire North παίζει με μία πολιτική ιδέα που έχει γεννήσει πολυάριθμες συνωμοσιολογικές θεωρίες ανά τα χρόνια: ότι δηλαδή πίσω από κάθε κοινωνικοπολιτική εξέλιξη στον πλανήτη, υπάρχει ένα ενιαίο σχέδιο με συγκεκριμένους στόχους, κατευθυνόμενο από ένα άτομο ή μία ομάδα ατόμων, πάντα σκιώδη, πάντα στο παρασκήνιο. Η έννοια της τυχαιότητας στην Αίθουσα του Παιχνιδιού είναι η μεγαλύτερη βλασφημία. Εδώ δοξάζεται η στρατηγική και ο μακροχρόνιος σχεδιασμός, η πρόβλεψη και η φροντίδα για κάθε ενδεχόμενο. Σε αυτά τα άδυτα, η Λογική είναι η ανώτατη θεότητα.

Οι διεργασίες της φαουστικής αυτής Αίθουσας του Παιχνιδιού ξεδιπλώνονται μέσα από τρεις συνδεόμενες ιστορίες. Στην πρώτη, ακολουθούμε μία νεαρή κοπέλα, τη Θήνη, στη Βενετία του 16ου αιώνα, καθώς ανακαλύπτει την Αίθουσα και ξεκινά να παίζει σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι πολιτικής εξουσίας. Στη δεύτερη, ένας ήδη έμπειρος παίκτης, ο Ρεμύ Μπερκ, γίνεται το θήραμα σε ένα παιχνίδι κυνηγητού, προσπαθώντας με την ευφυΐα του να επιβιώσει. Στην τρίτη, το Μεγάλο Παιχνίδι για τον έλεγχο της ίδιας της Αίθουσας απλώνει τα πλοκάμια του σε ολόκληρο τον πλανήτη, βυθίζοντας τα πάντα στο χάος.

Και στις τρεις ιστορίες, η Claire North, οξυδερκής, άλλοτε σκληρή και άλλοτε τρυφερή, εξερευνά την ανθρώπινη φύση και τις έννοιες της αθανασίας, της ταυτότητας, της αυτοδιάθεσης. Αντλεί από φιλοσοφίες και θρησκείες, οδηγεί τους ήρωές της σε προβληματισμούς και ηθικά διλήμματα, ενώ παράλληλα, με τις περιγραφές της βυθίζει τον αναγνώστη της στον τόπο και την εποχή που χρησιμοποιεί κάθε φορά ως «ταμπλό» του εκάστοτε παιχνιδιού. Οι διαφορές στις ιστορίες λόγω της φύσης του κάθε παιχνιδιού τις κάνουν εύκολα διακριτές, λίγο άνισες ίσως. Η δεύτερη ιστορία, το κυνηγητό επιβίωσης του Ρεμύ στην Ταϊλάνδη, εμπεριέχει περιπέτεια και δράση μέσα στη ζούγκλα. Η τρίτη, με το μεγαλύτερο διακύβευμα, εκεί που λύνονται όλες (σχεδόν) οι αναγνωστικές απορίες, είναι πιο σύγχρονη και έντονη.

Ξεκάθαρα όμως για μένα ξεχωρίζει σαν διαμάντι η πρώτη ιστορία, της Θήνης, η πιο ατμοσφαιρική, ένα μακιαβελικό σκάκι για την εξουσία στη Βενετία, ειπωμένο από την οπτική μίας γυναίκας που δεν είχε απολύτως καμία δύναμη, καμία ισχύ, και συνεπώς απολύτως τίποτα να χάσει. Το κάθε βήμα της Θήνης σε έναν κόσμο κομμένο και ραμμένο για άντρες, η κάθε μικρή της υπολογισμένη κίνηση που βασιζόταν στο κοφτερό μυαλό της, ήταν για μένα μία νίκη, ένας θρίαμβος γυναικείας ενδυνάμωσης, μία βαθύτατη ικανοποίηση. Ακόμα κι αν οι δύο επόμενες ιστορίες χαμήλωσαν λίγο τον πήχη, το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί για τη Θήνη και τη δική της ιστορία, μου αποτυπώθηκε στον νου ως μία αριστουργηματική νουβέλα.

Επιλέξτε λοιπόν την Αίθουσα του Παιχνιδιού αν θέλετε να διαβάσετε ένα ευφυές και πολυδιάστατο σπονδυλωτό μυθιστόρημα speculative fiction.

Υ.Γ. Κλείνοντας το βιβλίο, κρατώ πως μου έδωσε μια κάποια απάντηση σε ένα επίμονο ερώτημα που με προβληματίζει καιρό τώρα. Κι αυτό γιατί ένας από τους άξονες στον οποίο επιστρέφει ξανά και ξανά η συγγραφέας στις τρεις ιστορίες της είναι η ίδια η φύση της Αίθουσας, αλλά και των ανθρώπων που παίζουν στα μεγαλύτερα παιχνίδια της. Το πώς η εξουσία μεθά και η απληστία απλώνεται σαν καρκίνωμα που καταβροχθίζει ό,τι κι αν είναι αυτό που μας καθιστά «ανθρώπους», μετατρέποντάς μας σε κάτι άλλο. Η πιο βαθιά και κρίσιμη μάχη άλλωστε είναι αυτή που δίνουμε για να παραμείνουμε άνθρωποι. Τα σκεφτόμουν αυτά όσο διάβαζα για τη φρίκη των αρχείων Epstein, για φασιστικές προσωπικότητες όπως ο Έλον Μασκ και ο Ντόναλντ Τραμπ, για υπερλαίμαργους κολοσσούς όπως ο Τζεφ Μπέζος, για όντα όπως ο Ίταμαρ Μπεν Γκβιρ. Δεν με ικανοποιούν οι ψυχοπαθολογικές εξηγήσεις πια, δεν με ικανοποιεί καν η έννοια της αστικής τάξης πλέον, νιώθω ότι όλοι μας οι όροι είναι ανεπαρκείς, ότι ωχριούν μπροστά στα τερατογεννήματα της εποχής μας (όχι ότι οι προηγούμενες ήταν ρόδινες). Κάνουμε το λάθος να τους θεωρούμε ανθρώπους επειδή σωματικά και οργανικά μοιάζουν με ανθρώπους… όμως δεν είναι. Είναι κάτι άλλο. Και ως κάτι άλλο θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται.

Κάποιος άλλος, ένας τύπος εκεί πέρα, που κάθεται με το όπλο στη ζώνη, κι ένα νόμισμα στο χέρι, αυτός ο τύπος – πώς να τον πούμε; Έχασε το όνομά του πριν από πολλά χρόνια, υπερβολικά πολλά· πούλησε την καρδιά του, έβγαλε στο σφυρί την ψυχή του, κι όλα αυτά για να γίνει…
Παίκτης.
Καθόλου άνθρωπος πια.

Παίκτες λοιπόν. Καθόλου άνθρωποι πια.

Περίληψη: Θα μπορούσε να είναι ένα καζίνο σαν όλα τα άλλα, όπου κανείς κερδίζει -ή χάνει- μια περιουσία σε όλα τα παιχνίδια που επινόησε ο νους του ανθρώπου: από το τάβλι ώς το σκάκι. Εδώ όμως, στην αυστηρά φυλασσόμενη αίθουσα του πάνω ορόφου, δικαίωμα εισόδου έχουν μόνο οι μυημένοι, οι ασυνήθιστα ταλαντούχοι παίκτες. Εδώ το μεγάλο παιχνίδι έχει ως αντικείμενο τους ανθρώπους, τα έθνη, την εξουσία, την ίδια την ιστορία. Οι παίκτες και οι παίκτριες στοιχηματίζουν τις μνήμες τους, τα προσόντα τους, την ανεξαρτησία τους, τη διάρκεια της ζωής τους… Όσο μεγαλύτερο είναι το διακύβευμα, τόσο πιο επικίνδυνοι και αμείλικτοι οι κανόνες του παιχνιδιού. Ως την τελική αναμέτρηση, με στόχο τον έλεγχο της Αίθουσας του Παιχνιδιού, που ισοδυναμεί με τον έλεγχο της ανθρωπότητας.

Στοιχεία βιβλίου

 

 

Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ