«Έξοδος»
Μυστήριο και ανατρεπτικό χιούμορ, με τον πιο αξιαγάπητο «εγκληματία».
Η βραβευμένη Μπελίντα Μπάουερ, που μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις στο προηγούμενό της βιβλίο «Snap», τώρα έρχεται να μας δώσει πάλι με τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής της ένα μυθιστόρημα γεμάτο τσάι και συμπάθεια, ανατρεπτικό χιούμορ, ανθρωπιά και φρεσκάδα. Βασικό συστατικό της ακόμα, οι μικρές και οι μεγάλες ανατροπές στο μυστήριο που ξεφύτρωσε απρόβλεπτα στη μικρή βρετανική κωμόπολη όπου εκτυλίσσεται η δράση.
Προσωπική άποψη: Κωνσταντίνα Μόσχου
Κάντε εικόνα της βρετανικής επαρχίας, στην περιοχή με τους όμορφους ή παραμελημένους κήπους, όπου «το κλειδί ήταν κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας», με τον θρασύ κοκκινοτρίχη γάτο Μπάτονς, θρονιασμένο στο κατώφλι του κεντρικού ήρωα και συμπαθέστατου Φίλιξ Πινκ, και να μην το κουνά ρούπι από εκεί. Ένας λόγος παραπάνω που δεν είναι ο δικός του γάτος αυτός.
Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, Φίλιξ Πινκ, είναι ένας ώριμος κύριος που έχει βγει στη σύνταξη, έχει χάσει τη γυναίκα του και τον γιο του και, το κυριότερο, έχει χάσει το νόημα της ζωής. Η συγγραφέας μας κλείνει το μάτι, ακόμα και μέσα από τα ονόματα των ηρώων της. Ο Φίλιξ, από τη λατινική λέξη felix που σημαίνει τυχερός, χαρούμενος, και με επίθετο Πινκ, δεν είναι καθόλου ροζ και ευτυχισμένος.
Η μοναδική του ικανοποίηση τελικά είναι ότι, μέσα από μια οργανωμένη ομάδα που έχει συσταθεί για τον ίδιο σκοπό, καταφέρνει να γλυκάνει τον πόνο των ανθρώπων που επιθυμούν να φύγουν από τη ζωή, βοηθώντας τους να πεθάνουν ανώδυνα. Η ευθανασία είναι ένα δυνατό σημείο του βιβλίου, και το σημαντικότερο είναι ότι αντιμετωπίζεται με σεβασμό αλλά και με χιούμορ από τη συγγραφέα, έτσι ώστε ο ήρωάς της να γίνεται αμέσως συμπαθής στον αναγνώστη.
Και ενώ παρακολουθούμε την είσοδο της αρχάριας στην ομάδα και νεαρής Αμάντα, συμβαίνει η πρώτη ανατροπή. Η σχεδιασμένη και υποβοηθούμενη αυτοκτονία κάποιου από τον Φίλιξ και την κοπέλα, καταλήγει σε… φόνο κάποιου άλλου.
Τελικά, όμως, αυτές (οι λέξεις) που χρειαζόταν κύλησαν αργά από τα μουδιασμένα του χείλη. “Σκοτώσαμε λάθος άνθρωπο”.
Τα όσα συμβαίνουν μετά από αυτή τη διαπίστωση αποτελούν έναν ατελείωτο μαραθώνιο για τον Φίλιξ. Πρέπει να κρυφτεί, να παραδοθεί ή να επανορθώσει; Σε αυτό το ενδιαφέρον σημείο εμφανίζεται ο αστυνομικός Κάλβιν Μπριτζ και ξεχωρίζει αμέσως με τον χαρακτήρα του. Είναι αξιομνημόνευτο πώς καταφέρνει η συγγραφέας να μας δώσει την αληθινή πλευρά των ανθρώπων, να μας ταξιδέψει στο παρελθόν τους, να ξεσκονίσει το παρόν και τις αδυναμίες τους και να μας κάνει να τους αγαπήσουμε. Ακόμα και αν πρόκειται για τον σκύλο του Φίλιξ, τη Μέιμπελ, έναν γείτονα, ένα μηχάνημα καφέδων ή μια κλεμμένη τουλίπα, όλα είναι στη θέση τους και παρακολουθούμε ευχάριστα την εξέλιξη της ιστορίας, ακόμα και στις σελίδες που μας προκαλούν συγκίνηση. Είναι πολύ δύσκολο να ταιριάξει κανείς το γέλιο με τη χαρά και την αγωνία σε ίσες ποσότητες και αυτό το καταφέρνει περίφημα η συγγραφέας, με περιγραφές εξαιρετικές και παραστατικότατες.
Διαβάζω για παράδειγμα στη σελίδα 139, πώς περιγράφεται το μεγαλύτερο ρεμάλι στο πρακτορείο στοιχημάτων, άτομο από το οποίο θα βρουν τον μπελά τους κάποιοι από τους ήρωες του βιβλίου:
Ο Μάθιους ήταν 1,93 και 136 κιλά και δεν πήγαινε πουθενά χωρίς το φουσκωτό του μαξιλαράκι για τις αιμορροΐδες. Όμως κανένας δε γελούσε μαζί του. Είχε το κοκκινωπό πρόσωπο, τα πελώρια γαλάζια μάτια και τα κατσαρά ξανθά μαλλιά ενός παραμεγαλωμένου χερουβείμ που, απ’ το πολύ πιοτό, είχε χάσει την αγγελική του υπόσταση. Όταν καθόταν, απλωνόταν τόσο, που όσοι κάθονταν δίπλα, πίσω ή μπροστά του έπρεπε να κάνουν πέρα, αλλιώς κινδύνευαν να γνωριστούν καλύτερα με τον αγκώνα, τον τεράστιο ώμο του ή την απρόσεκτη μπότα του. Έτσι, είχε δημιουργήσει στο μαγαζί έναν μεγάλο χώρο στο σχήμα του, που μόνο εκείνος είχε δικαίωμα να καταλαμβάνει. Κανένας άλλος δεν καθόταν στη θέση του. Όλοι οι τακτικοί θαμώνες ήξεραν ότι είχε κάνει φυλακή για βιαιοπραγία και κανένας δεν ήθελε να γίνει ο λόγος να ξαναγυρίσει εκεί.
Και παρακάτω, το χιούμορ δίνει τη θέση του στη συγκίνηση, καθώς ο Φίλιξ θυμάται τις όμορφες στιγμές με τον γιο του, Τζέιμι, που έχασε σε νεαρή ηλικία (σελ. 215):
Τι αχάριστος γερο-μπάσταρδος που ήταν! Δεκαεννέα χρόνια αγάπης και ευτυχίας και δύο χρόνια κόλασης. Τι τρομερή αδικία για τον Τζέιμι να τον σκέφτεται τώρα μόνο με πόνο, θλίψη και πικρία, ενώ είχε πετύχει τόσα θαυμάσια πράγματα που άξιζε να τον θυμούνται γι’ αυτά!
Καθώς η πλοκή προχωρά, σφιχτοδεμένη και γεμάτη ανατροπές, το μυστήριο για τον αρχικό φόνο οδηγείται στη λύση του. Από τα ωραιότερα κεφάλαια, το σημείο όπου ο θεωρούμενος ως δολοφόνος, Φίλιξ, παίζει σκάκι με το παρ’ ολίγον θύμα του. Έξυπνος, ωραίος διάλογος, όμορφες εικόνες, όπως αυτή του τέλους, που μας αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση.
Θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα βιβλία της σεζόν, μου έκανε την καλύτερη παρέα και είναι από τις λίγες ιστορίες που δεν ήθελα να τελειώσουν, το διάβαζα αργά αργά κάθε μέρα, για να το απολαύσω. Η Μπελίντα Μπάουερ είναι ένα δυνατό χαρτί στην αστυνομική λογοτεχνία και η γραφή της είναι καθαρά βρετανική, τρόπος που θαυμάζω για την απλότητα και καθαρότητα στην πλοκή, στους χαρακτήρες και στα μηνύματα.
Περίληψη:
Κανονικά δεν θα έπρεπε να είχε καταλήξει σε φόνο…
Ο Φίλιξ Πινκ έχει πάρει σύνταξη. Χήρος εδώ και πάνω από μια δεκαετία και εξουθενωτικά στοχαστικός, ζει μια ζωή ρουτίνας και απλώς περιμένει ήρεμα και καρτερικά να πεθάνει, ελπίζοντας ο θάνατός του να είναι εξίσου πληκτικός και γαλήνιος. Δραστηριοποιείται εθελοντικά ως Εξοδοφύλακας, αναλαμβάνει δηλαδή να κάθεται κοντά σε ανθρώπους που διανύουν το τελευταίο στάδιο ανίατων, επώδυνων νόσων την ώρα που αυτοκτονούν, βοηθώντας στις πρακτικές λεπτομέρειες, παρέχοντάς τους ηθική υποστήριξη και κατόπιν εξαφανίζοντας τα πειστήρια για να μη βρεθούν μπλεγμένοι οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Όταν ο Φίλιξ μπαίνει στο σπίτι που βρίσκεται στον αριθμό 3 της Μπλακ Λέιν, σκοπός του είναι να επιτελέσει μια πράξη συμπόνιας και ευσπλαχνίας: να κρατήσει συντροφιά σε έναν ετοιμοθάνατο ώσπου ν’ αφήσει την τελευταία του πνοή.
Αλλά μόλις ένα τέταρτο αργότερα, ο Φίλιξ το σκάει κυνηγημένος από την αστυνομία, έχοντας διαπράξει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του. Τώρα ο ήσυχος και σχολαστικά προγραμματισμένος κόσμος του καταρρέει, καθώς προσπαθεί να διαλευκάνει αν αυτό που συνέβη ήταν απλό λάθος ή προμελετημένη πράξη. Δολοφονία.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Έξοδος (Exit)
Συγγραφέας: Bauer Belinda
Μετάφραση: Βεατρίκη Κάντζολα Σαμπατάκου
Εκδόσεις: BELL
Σελίδες: 392
ISBN: 978 960 620 851 5
Ημερομηνία έκδοσης: 15/01/2021
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
