Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου

Φωνές. Τελικά, από όλον αυτόν το χαμό που έγινε με την Σκανδιναβική Αστυνομική λογοτεχνία και αφού διάβασα σχεδόν όλους τους πολυδιαφημιζόμενους συγγραφείς του είδους, κατέληξα ότι σε εμένα ταίριαξε ο Ιndridason. Καλά, και η Sigurdardottir, αλλά από αυτήν έχω διαβάσει μόνο ένα, οπότε επιφυλάσσομαι.

Έχω διαβάσει τα τρία από τα τέσσερα βιβλία του που κυκλοφορούν στα Ελληνικά, αλλά όχι με τη σειρά που έχουν γραφτεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να διαβάσω λίγο μπερδεμένα την προσωπική ιστορία του Έτλεντουρ, αλλά δεν πειράζει, τώρα με αυτό το βιβλίο μπήκαν όλα στη σωστή τους θέση.

Ο άντρας ήταν καθισμένος στο κρεβάτι, με την πλάτη στηριγμένη στον τοίχο. Φορούσε μια κατακόκκινη αγιοβασιλιάτικη στολή και είχε ακόμη τον αγιοβασιλιάτικο σκούφο στο κεφάλι του, μόνο που είχε γλιστρήσει και είχε πέσει στα μάτια του. Μια φουντωτή, ψεύτικη γενειάδα έκρυβε το πρόσωπό του.

Φωνές

Ως ιστορία και πλοκή οι “Φωνές” μου άρεσαν πολύ. Μάλιστα το θεωρώ σχεδόν ισάξιο με τη “Σιωπή του τάφου” (ο “Άνθρωπος της λίμνης” δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, φταίει το θέμα με το οποίο καταπιάνεται όμως και όχι η γραφή του συγγραφέα). Δε μάντεψα το δολοφόνο αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, ο τρόπος που προχωρούσε η ιστορία μου κράτησε το ενδιαφέρον. Ασχολείται με ένα αρκετά σοβαρό κοινωνικό θέμα το οποίο καταφέρνει και αναλύει καλά, αν και ελαφρώς επιφανειακά. Δίνει όμως το έναυσμα να σκεφτείς λίγο παραπάνω – και μιλάω φυσικά για το ρόλο που παίζουν οι γονείς στην πορεία της ζωής των παιδιών τους με τις απαιτήσεις που έχουν από αυτά και την πίεση που νιώθουν τα παιδιά να ανταπεξέλθουν στις γονικές προσδοκίες.

Μόλις βγήκαν από το δωμάτιο, τα μέλη της Σήμανσης με τον εξοπλισμό τους και άλλοι αξιωματικοί κατέκλυσαν το χώρο. Όλοι αναγκάστηκαν να στριμωχτούν στον τοίχο για να προσπεράσουν το διευθυντή, που σχεδόν έκλεινε όλο το πέρασμα με τον όγκο του. Ο Έτλεντουρ τους ζήτησε να εξετάσουν προσεκτικά το διάδρομο και τη σκοτεινή κόγχη στο βάθος. Ο Σίγουρδουρ Όλι και η Έλινμποργκ στέκονταν στο δωματιάκι και παρατηρούσαν το πτώμα.

Όλο το βιβλίο είναι καλογραμμένο, αν και κάποιοι μπορούν (δικαίως) να πουν ότι είναι αργό και ίσως του λείπει ένταση. Για εμένα όμως αυτά ισοφαρίζονται από το συναισθηματισμό που δίνει στους πρωταγωνιστές του και από το αδιόρατο χιούμορ του. Το μόνο παράπονο που έχω είναι ότι θα ήθελα να βρει τρόπο να εντάξει στην πλοκή περιγραφές των τοπίων της Ισλανδίας.

Περίληψη: Μέσα στον εορταστικό χαμό των Χριστουγέννων, σ’ ένα κεντρικό ξενοδοχείο της ισλανδικής πρωτεύουσας, η αστυνομία βρίσκεται μπροστά σ’ ένα στυγερό έγκλημα: ο πορτιέρης ντυμένος Αϊ-Βασίλης έχει μαχαιρωθεί αλλεπάλληλες φορές. Σύντομα γίνεται φανερό ότι τόσο το προσωπικό όσο και οι ένοικοί του έχουν κάτι να κρύψουν. Πίσω από την απολύτως καθωσπρέπει όψη του, το ξενοδοχείο φιλοξενεί σκοτεινές αμαρτίες.

Ο επιθεωρητής Έτλεντουρ καλείται να ξεδιαλύνει ένα κουβάρι μοχθηρίας και απληστίας που οδήγησε στο φόνο κάτω από την πίεση του χρόνου, καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να διαχειριστεί τη δύσκολη σχέση του με την κόρη του και να ασχοληθεί με την ερωτική του ζωή.

Στοιχεία του βιβλίου

ΦωνέςΤίτλος: Φωνές

Συγγραφέας: Arnaldur Indridason

Μετάφραση: Νίκη Προδρομίδου

Εκδοτικός: Μεταίχμιο

Έκδοση: 2013

Σελίδες: 392

ISBN: 978-960-566-236-3

Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here