Παρασκευή, Νοέμβριος 22, 2019
More
    Αρχική Ελληνική Λογοτεχνία Η αποικία της λήθης - Κλαίρη Θεοδώρου

    Η αποικία της λήθης – Κλαίρη Θεοδώρου

    -

    Η αποικία της λήθης

    Προσωπική άποψη: Ζηλιασκοπούλου Βίκυ

    Με απορρόφησε πολύ όσο το διάβαζα, είναι θα μπορούσα να πω ένα διαμαντάκι της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, κυρίως όσον αφορά τα κοινωνικά μυθιστορήματα. 

    Η αποικία της λήθηςΌταν το πήρα πίστευα ότι θα διαβάσω ένα μυθιστόρημα κατά κύριο λόγο ιστορικό, ή με βασική ιστορία την καθημερινότητα των κατοίκων της “αποικίας” στη Λέρο, όμως κατά τη γνώμη μου πρόκειται για κοινωνικό μυθιστόρημα που μας δίνει πολλά στοιχεία για την ιστορία και τη ζωή των ψυχασθενών στο ίδρυμα της Λέρου.

    Νιώθω υποχρεωμένη να ξεκινήσω αναφέροντας το πιο σημαντικό από όλα για εμένα: την ιστορία διηγούνται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας. Ο καθένας διηγείται το κομμάτι της πλοκής που τον αφορά, και όλες οι διηγήσεις είναι γραμμένες με τόση τέχνη που πολύ εύκολα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ποιος μιλάει κάθε φορά. Πάρα πολύ μου άρεσαν επίσης οι εναλλαγές ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, είναι άψογες χρονικά και καλύπτουν όλη την ιστορία. Σίγουρα αξίζουν συγχαρητήρια στη συγγραφέα.  

    ”Ασ’ τους αυτούς!” μου έλεγε όταν ηρεμούσε κάπως, γιατί στην αρχή κάθε αναφοράς μου στα πρόσωπά τους καταριόταν επί ώρα θεούς και δαίμονες. “Πάνε, χάθηκαν για πάντα. Εμείς να δούμε τι θα κάνουμε τώρα…” συνέχιζε και με κοιτούσε με νόημα, που πάντα αποκρυπτογραφούσα άμεσα. Γιατί αυτό που ήθελε να πει στην πραγματικότητα ήταν “εγώ να δω τι θα κάνω τώρα με εσένα που έμπλεξα!”.

    Χαμήλωνα τότε το βλέμμα, συγκρατούσα το δάκρυ που ήταν έτοιμο να κυλίσει, ξεροκατάπινα και απομονωνόμουν στους τέσσερις τοίχους της κάμαράς μου χωρίς να πω κουβέντα. Και όσο κι αν είχα προσπαθήσει -φύλλο και φτερό είχα κάνει το σπίτι ολάκερο, όταν εκείνος έλειπε- δεν είχα καταφέρει να βρω τίποτα, ούτε καν μια ξεχασμένη, καταχωνιασμένη κάπου φωτογραφία τους. Ο πατέρας μου είχε φροντίσει να τους αφανίσει κυριολεκτικά από προσώπου γης.

    Η αποικία της λήθηςΟι πληροφορίες που δίνει για τη ζωή στην “αποικία” …είναι φριχτές, όπως αναμενόταν. Το πιο τρομακτικό από όλα είναι ότι όλα αυτά συνέβαιναν στο κοντινό παρελθόν, πολλοί από εμάς ζούσαμε μια όμορφη καθημερινότητα στην πολιτισμένη Ελλάδα μας και ένα βήμα πιο πέρα (εντός της χώρας) συνέβαιναν τα όσα περιγράφονται. Με αυτό εννοώ ότι όσα διάβαζα θα μου φαινόταν φυσιολογικά αν αφορούσαν εποχές γύρω στο Μεσαίωνα, αλλά όχι, συνέβαιναν μέχρι τη δεκαετία του ’90!!!! 

    Το κακό όμως έχει κιόλας γίνει. Έχω ήδη προλάβει να αφομοιώσω την εικόνα που τόσο προσπαθούσα να γλιτώσω. Δεμένοι με πανομοιότυπο τρόπο,λίγα μόλις μέτρα στο πλάι από εκεί όπου κάθομαι, βρίσκονται δύο ζωντανοί- νεκροί. Τα μάτια τους είναι αναποδογυρισμένα στις κόγχες τους και το ανατριχιαστικό τους ασπράδι γυαλίζει αποκρουστικά μέσα στο σκοτάδι. Το στόμα τους είναι γεμάτο αφρούς, τα πάντα πάνω τους ακάθαρτα και σιχαμένα. Ο ένας κινείται ρυθμικά μπρος πίσω, ενώ ο άλλος μετράει ακατάπαυστα από το ένα ως το έντεκα τινάζοντας το κεφάλι του κάθε φορά που φτάνει στο τέλος, και ξεκινά πάλι από την αρχή. Ο τρόμος παραλύει το είναι μου σαν παγωμένη δαγκάνα. 

    Τι δουλειά έχω εγώ εδώ; Πώς θα τα βγάλω πέρα; Και πώς μου το έκανε αυτό ο ίδιος μου ο πατέρας;

    Όσον αφορά το κοινωνικό τμήμα της ιστορίας ήταν επίσης ωραίο και καλογραμμένο, καταπιάστηκε με πολλά κοινωνικά θέματα χωρίς όμως να γίνει μελόδραμα ή να εκβιάσει τη συγκίνηση.

    ”Γιατί είναι πολύ άσχημο να μην έχει κανείς παρελθόν, αλλά είναι κυριολεκτικά αφόρητο το να μην έχει παρελθόν”

    Είναι όμορφο, πολύ καλογραμμένο, διαβάζεται εύκολα και κρατάει το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκειά του.

    Περίληψη: Λέρος 1975. Ένα αρματαγωγό του Πολεμικού Ναυτικού προσεγγίζει το λιμάνι του μικρού, ακριτικού νησιού. Μέσα του, δεμένοι χειροπόδαρα, άντρες και γυναίκες, επιβάτες σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή με προορισμό την «Αποικία», όπως αποκαλούν οι ντόπιοι το ίδρυμα, που, παρά την αποστροφή που τους προκαλεί, τους εξασφαλίζει το ψωμί τους.  

    Ανάμεσα στα ανθρώπινα ράκη που καταφθάνουν στο νησί είναι και ο δεκαεξάχρονος Άλκης. Ο δικός του εγκλεισμός όμως, όπως και κάποιων άλλων που νοσηλεύονται στη Λέρο, ουδεμία σχέση έχει με κάποια ψυχική ασθένεια. Οικογενειακά μυστικά που δεν μπορούν να βγουν στο φως της συντηρητικής κοινωνίας, ανίερα ερωτικά πάθη και αναπηρίες κάθε μορφής θάβονται εκεί μια για πάντα. Άνθρωποι ξεγραμμένοι, με το κλειδί της τύχης τους πεταμένο στα αζήτητα, καλούνται να συμβιώσουν σε ένα περιβάλλον εχθρικό και τρομακτικό συνάμα.  

    Χρόνια αργότερα, η νεαρή Έλλη προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεδιαλύνει το θολό παρελθόν της οικογένειάς της. Εγκλωβισμένη σε έναν κυκεώνα σκοτεινών μυστικών, αμφιταλαντεύεται μεταξύ αλήθειας και ψέματος, έρωτα και απελπισίας. Η Έλλη παλεύει να καταλάβει, να συγχωρέσει, να προχωρήσει. Μονάχα όμως η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, μπορεί να της χαρίσει μια φυσιολογική ζωή. Γιατί «είναι πολύ άσχημο να μην έχει κανείς μέλλον, είναι όμως κυριολεκτικά αφόρητο το να μην έχει παρελθόν».

    Μια ανθρώπινη ιστορία, γεμάτη πάθη και λάθη, όπως η πραγματική ζωή. Ένα ταξίδι σε κρυμμένα μυστικά και σε άνομους έρωτες…

    Η αποικία της λήθηςΣτοιχεία βιβλίου:

    Τίτλος: Η αποικία της λήθης

    Συγγραφέας: Θεοδώρου Κλαίρη

    Εκδόσεις: Ψυχογιός

    ISBN: 9786180115611

    Αριθμός Σελίδων: 416

    Έτος Έκδοσης: 2016

    Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση