Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου, 2020
More
    Αρχική Παιδική Λογοτεχνία Ηλικίες 13-16 Mε λένε σύννεφο ή οι άγραφες σελίδες μιας Νεφέλης - Αγγελική Δαρλάση

    Mε λένε σύννεφο ή οι άγραφες σελίδες μιας Νεφέλης – Αγγελική Δαρλάση

    -

    Έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία της συγγραφέως Αγγελικής Δαρλάση, θεωρώ ότι το βιβλίο Mε λένε σύννεφο ή οι άγραφες σελίδες μιας Νεφέλης είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχει γράψει. Απευθύνεται σε ηλικίες 15+.

    Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου

    Ένα βιβλίο γεμάτο ποίηση. Από εκείνα τα κείμενα που δεν αρκεί μόνο μια φορά για να διαβαστούν. Πολλά τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται η συγγραφέας. Προβληματικές οικογενειακές σχέσεις, ενδοοικογενειακή βία. Και μέσα σε όλες αυτές τις δυσκολίες ξεπροβάλει η ποίηση του Ελύτη, η αγαπημένη ορχήστρα του ορφανοτροφείου της Πιετά, παραμύθια που παρηγορούν την ψυχή.

    Η εφηβεία είναι μια από τις δυσκολότερες περιόδους στη ζωή του ανθρώπου. Μπορεί όμως να γίνει ακόμα δυσκολότερη όταν ο έφηβος αντιμετωπίζει και οικογενειακά προβλήματα και δεν μπορεί να βρει ασφάλεια, ηρεμία αλλά κυρίως αγάπη στο περιβάλλον του.

    Η Νεφέλη αισθάνεται πιεσμένη από τις υποχρεώσεις στο σχολείο αλλά και από την προβληματική οικογενειακή της κατάσταση. Ο πατέρας της είναι αδιάφορος. Το μόνο που τον απασχολεί είναι η εικόνα της οικογένειας έξω από το σπίτι. Ασκεί βία στα παιδιά του, τα οποία μεγαλώνουν μέσα στον φόβο. Η μητέρα της είναι ανίκανη να προσφέρει αγάπη και στοργή στα τρία της παιδιά, ζώντας χαμένη στον δικό της κόσμο.

    Η Νεφέλη νιώθει ότι της λείπει ένα στήριγμα, κάτι που θα την οδηγήσει στο φως και θα της διώξει το σκοτάδι που έχει βρει μόνιμη θέση στην ψυχή της.

    Όλη μέρα είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, χωμένη ολόκληρη στο πάπλωμα. Κρυώνω όσο ποτέ άλλοτε. Δεν τρώω, δε μιλάω, δεν ακούω. Σχεδόν δεν αισθάνομαι. Πονάει το να αισθάνομαι. Πρέπει όταν τελικά σηκωθώ από το κρεβάτι, να έχω καταφέρει να μην αισθάνομαι τίποτα.

    Η ιστορία που έπλασε η συγγραφέας είναι τόσο αληθινή! Καθημερινά διαβάζουμε ή ακούμε ιστορίες σαν της Νεφέλης. Δυστυχώς, η ζωή πολλών παιδιών και εφήβων δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Βιώνουν δύσκολες καταστάσεις που τους αναγκάζουν να μεγαλώσουν πρόωρα, να χάσουν την πίστη και την αισιοδοξία τους για τη ζωή.

    Η συγγραφέας κατάφερε αυτή την «ασχήμια» στη ζωή της ηρωίδας της να τη μετατρέψει σε ομορφιά μέσα από την ποίηση και τα βιβλία. Η λογοτεχνία, ένας καλός φίλος, ένας καλός εκπαιδευτικός, μπορούν να γίνουν στήριγμα των παιδιών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Να γίνουν η αφορμή για να αποκτήσει ξανά νόημα η ζωή τους.

    Πολλά τα συναισθήματα που ένιωσα διαβάζοντας σελίδα σελίδα το βιβλίο. Οργή, θλίψη, πόνο, αλλά οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου με οδήγησαν σε μια απόλυτη λύτρωση. Ένιωσα την ανάγκη να αναζητήσω και εγώ τη Μαρία-Νεφέλη του Ελύτη και να αφήσω τις λέξεις του ποιητή να βρουν θέση στην ψυχή μου και να την πλημμυρίσουν με ομορφιά και αισιοδοξία.

    Το βιβλίο αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να το διαβάσουν και οι γονείς εφήβων. Η Νεφέλη του βιβλίου θα μπορούσε να είχε οποιοδήποτε όνομα. Είναι η φωνή όλων των παιδιών που βιώνουν ψυχολογική και σωματική βία, που μεγαλώνουν χωρίς αγάπη και γονικό ενδιαφέρον.

    Αν ίσως ποτέ αλλάξουν οι άνθρωποι, φρονώ θα είναι επειδή η νέα Μήδεια δε θα σκοτώνει τα παιδιά της, έχοντας καταφέρει να βρει την αυτοκυριαρχία της χωρίς να αφεθεί ποτέ να την κυριέψει η ζήλια, η οργή ή η απελπισία.

    Θα μπορούσα να γράφω σελίδες για το συγκεκριμένο βιβλίο που με συγκλόνισε. Τα πολλά λόγια όμως είναι φτώχεια. Άλλωστε είναι εξαιρετικό και αυτό δεν αλλάζει με το να προσθέσω περισσότερες λέξεις στην άποψή μου. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Ένα βιβλίο που θα κερδίσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

    Περίληψη: Παλιά, όταν περνούσε το τρένο, χαιρετούσα. Τώρα όχι. Το ’κοψα. Μου λείπει ο ενθουσιασμός και μου περισσεύει η θλίψη» παραδέχεται η δεκαεξάχρονη Νεφέλη. Και πηγαινοέρχεται «σαν υβρίδιο προγραμματισμένο» σχολείο-σπίτι-φροντιστήριο γυρεύοντας να αυτοπροσδιοριστεί. Ζωή σαν σκόρπια κομμάτια παζλ ή σαν σημειώσεις σε σκόρπιες σελίδες. Αδερφικές κόντρες, φιλία, προδοσία, έρωτας, η ανάγκη να οραματιστείς ένα μέλλον που «δεν το θεωρείς ακριβώς προσωπική σου υπόθεση».

    Τι κι αν είναι άνοιξη; Όλα γύρω και μέσα της καταρρέουν∙ κι αυτή η ανάγκη της να οραματιστεί κάτι καλύτερο πρέπει να μείνει ζωντανή, παρόλο που «έτσι ξαφνικά σαν να συνειδητοποιώ ότι η λέξη “μέλλον” δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει για μένα».

    Αλλά, που να πάρει, όσο κι αν ο κόσμος είναι σκατά, η ζωή είναι όμορφη. Δεν μπορεί, κάτι πρέπει να υπάρχει που να μπορεί να εμπνεύσει…

    Και να που έρχονται αναπάντεχα η μουσική και η ποίηση για να φωτίσουν ακόμη και την πιο άχαρη ή σκληρή ζωή. Για να αντέξεις… για να ελπίζεις… για να φτιάξεις το δικό σου παραμύθι και να πιστέψεις σ’ αυτό… για να ταξιδέψεις σαν σύννεφο… για να ονειρευτείς και να έχεις δικαίωμα σε μια ζωή καταδικιά σου «με αξιοπρέπεια και λίγη ομορφιά».

    Αν η νεαρή Νεφέλη ήταν συγγραφέας, το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να το είχε γράψει εκείνη.

    Mε λένε σύννεφο ή οι άγραφες σελίδες μιας Νεφέλης – Αγγελική Δαρλάση

    Στοιχεία Βιβλίου

    Τίτλος: Mε λένε σύννεφο ή οι άγραφες σελίδες μιας Νεφέλης 

    Συγγραφέας: Αγγελική Δαρλάση

    Εκδόσεις: Πατάκη

    ISBN: 9789601644448 

    Έτος Έκδοσης: 2012

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here