Από τις Εκδόσεις Πηγή κυκλοφορεί το κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Μαρίας Σταματάκη «Οικογενειακή Παρέλαση».
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
Το μυθιστόρημα μας υπενθυμίζει κάτι που όλοι σχεδόν γνωρίζουμε, ακόμα και αν οι γνώσεις μας πάνω στην ψυχολογία είναι ελάχιστες. Ένα παιδί που βιώνει απόρριψη από τους γονείς του, γίνεται ένας ενήλικας με προβληματική συμπεριφορά.
Η Έρη, αφηγήτρια του βιβλίου, είναι η μοναδική κόρη της οικογένειας Ροδακανού. Μεγαλώνει με άλλους τρεις αδελφούς και τους γονείς της. Είναι πολύ κοντά με τον τελευταίο στη σειρά αδελφό της, τον Ηλία. Άλλωστε οι δυο μεγαλύτεροι αδελφοί της έφυγαν από την Ελλάδα και ζουν στο εξωτερικό.
Είναι καλοκαίρι και έχουμε πάει για μπάνιο, εκεί κοντά στο σπίτι μας- παιδιά και οι δυο- με προσέχει. Συνέχεια στις βουτιές τον έχω, να μου πιάνει αχιβάδες, τον πιέζω, βρες μου κι άλλες, ωσότου βαρεθώ, τον πιέζω κι άλλες κι άλλες, εκείνος εξουθενωμένος δεν καταδέχεται να πει ότι κουράστηκε, κρυώνει, ούτε καταδέχεται να σκουπιστεί πρώτος αν και τρέμει. Σκουπίσει εσύ, δεν κρυώνω, λέει και έχει αγκαλιαστεί με τα χέρια του, μπλάβος και όλο τρίβεται.
Η Έρη αφηγείται περιστατικά από την παιδική τους ηλικία, περιστατικά που την επηρέασαν, τη θύμωσαν, της έφεραν δάκρυα στα μάτια αλλά και χαρά. Διαβάζοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης ίσως νιώσει κάποιες καταστάσεις που περιγράφονται οικείες, σαν να τις έχει ζήσει ο ίδιος στην παιδική ή την ενήλικη ζωή του.
Μια αφήγηση που εναλλάσσεται ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Μια αφήγηση που μοιάζει σαν να γίνεται με μια ανάσα. Η Έρη θυμάται, αφηγείται, γελάει, κλαίει, και όλα αυτά μπορούν να γίνουν ταυτόχρονα, μέσα σε μια ή δυο παραγράφους.
Οι σχέσεις των μελών της οικογένειας μεταξύ τους δύσκολες, προβληματικές, επίπονες, τραυματικές. Θύτες και θύματα αλλάζουν συχνά ρόλους.
Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες της αγάπης. Και ο θάνατος είναι μια εύηχη σιωπή, παιδί, αρκεί να του δώσουμε λίγο χώρο και τη δική μας σιωπή. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει… Ούτε και στον θάνατο.
Ένα βιβλίο που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και αφήνει στον αναγνώστη μια γλυκόπικρη αίσθηση.
Περίληψη: Αυλίζονται παρέα τα πάθη μας, ομοσταυλίζονται. Εκεί που αναφύεται η ερημιά. Στα νυχτερινά καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων. Σε ακατάλληλες σκηνές μπροστά στο γαλακτερό φως της τηλεόρασης ή μέσα στο αποθηκάκι του κήπου. Και πιο κάτω, στις παρυφές των νοτίων προαστίων. Σε κάτι βράχια που τρέχουν «παλιόπαιδα». Εκεί που η ζωή μετράει ασημαντότητες. Ενώ εσύ κοιμάσαι μ’ ένα λαχάνιασμα. Είναι μεγάλη η ανηφόρα που έχεις μπροστά σου, αλλά γκαζώνεις. Χωρίς αμφιβολία θα τους ξεφύγεις. Θα γίνεις αυτό που θα γίνεις. Εκεί που οι άλλοι μετρούν κανόνες, εμείς θα τραβήξουμε ένα χι.
Ο Ηλίας Ροδοκανός, ο μικρότερος γιος της οικογένειας Ροδοκανού, είναι ανυποψίαστος και απροετοίμαστος για να δει σε ηλικία δεκατριών ετών πού τον οδηγούν δύο χαστούκια, τα οποία στοιχειώνουν τις ενήλικες επιλογές του. Πνιγμένες επιθυμίες, αγχωμένα ξενύχτια γίνονται τρόπος ζωής.
Τι να σημαίνει η φράση «εμένα sloggi και πολύ μου πάει…»;
Τι ρόλο έπαιξε σε όλα αυτά η γιαγιά Ερασμία;
Η αδελφή του –αφηγήτρια της ζωής τους– θα χαράξει με σουγιά στο οικογενειακό δέντρο τα πάθη και τα λάθη τους.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Οικογενειακή Παρέλαση
Συγγραφέας: Μαρία Σταματάκη
Εκδόσεις: Πηγή
ΙSBN: 978-960-626-357-6
Σελίδες: 232
Ημερομηνία έκδοσης: Νοέμβριος 2020
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
