«Σκοτεινή κληρονομιά», το βιβλίο του Γιώργου Αγγελίδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell.
Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Άνετα παίρνει βραβείο για το πιο ωραίο εξώφυλλο, σωστά; Δεν χορταίνω να το κοιτάω, νομίζω θα το δώσω στην κόρη μου που ζωγραφίζει όμορφα για να το αντιγράψει και να το στολίσω κάπου να το βλέπω όλη την ώρα. Συγχαρητήρια στον δημιουργό, μπράβο. Και ταιριάζει κιόλας απόλυτα με το περιεχόμενο του βιβλίου.
Το μεγαλύτερο μέρος διαδραματίζεται σε δύο χρόνους, με ισοκατανομή της ιστορίας και των σελίδων που αυτές καταλαμβάνουν. Το 1940 η ανήλικη Άννα πηγαίνει στο Μοναστήρι της Κυράς των Αγγέλων όπου πρόκειται να διαμείνει και να εργαστεί, αλλά σιγά σιγά διαπιστώνει ότι τελικά είναι ένα πολύ επικίνδυνο μέρος. Το 1996 η Έμμα κληρονομεί το μοναστήρι και έρχεται με την κόρη της για να μείνουν σε αυτό. Έκπληκτη αντιμετωπίζει την εχθρότητα των κατοίκων του χωριού, αλλά δεν υποχωρεί, μέχρι που διαπιστώνει τους κινδύνους που κρύβονται στο εγκαταλειμμένο οίκημα με τη μεγάλη ιστορία. Ο συγγραφέας ως εισαγωγή και ως επίλογο για την ιστορία του μας μεταφέρει στο παρόν, όπου πια αποκαλύπτονται όλα τα μυστικά που ήταν κρυμμένα για σχεδόν ογδόντα χρόνια.
Οι περιγραφές των χώρων είναι εξαιρετικές, ιδιαίτερα στην ιστορία του 1940, αν και θα ήθελα περισσότερες (ποτέ δεν μου είναι αρκετές οι περιγραφές σκοτεινών χώρων). Είναι όπως το φαντάζεστε: σκοτάδι, κεριά αναμμένα, υπόγεια περάσματα, μυστικές αίθουσες και ήχοι που ακούγονται το βράδυ. Η ιστορία του 1996 είναι λίγο πιο συναισθηματική, αναφέρεται περισσότερο στις σκέψεις της Έμμας, εξηγεί πιο πολύ, είναι πιο προσιτοί οι χαρακτήρες. Στην ιστορία του ’40 κυριαρχούν οι περιγραφές χώρων και καταστάσεων, υπολείπονται τα συναισθήματα. Ή τέλος πάντων, έτσι μου φάνηκε εμένα.
Κάτι στη θέα τους με ανατρίχιασε. Περπατούσαν σε παράταξη, κοιτώντας ευθεία μπροστά, δίχως καν να βλεφαρίζουν. Όλες τους φορούσαν σκούρα γκρίζα φορέματα, φτιαγμένα από κάποιο τραχύ υλικό που θύμιζε το τρίχωμα των αρουραίων τόσο στο χρώμα όσο και στην υφή. Ίσως γι’ αυτό και τα πρόσωπά τους φάνταζαν τόσο χλωμά, πανιασμένα, έτσι όπως κοιτούσαν ευθεία μπροστά, πριν ξάφνου στραφούν όλα πάνω μου, λες και ενστικτωδώς είχαν εντοπίσει ένα παράταιρο κομμάτι στην εικόνα που αντίκριζαν.
Ο συγγραφέας έχει την ικανότητα να καταγράφει με σαφήνεια τις εικόνες που έχει στο μυαλό του, οπότε είναι πετυχημένη η απόπειρα να γράψει σκηνές με κινηματογραφικό τρόπο, σαν να βλέπεις ταινία. Πολύ συχνά μπερδεύει την πραγματικότητα με όνειρα και οράματα, οπότε ήμουν μονίμως σε ένταση μέχρι να ξεκαθαριστεί αν όσα διαβάζω όντως συμβαίνουν ή όχι. Πολύ ωραία η ατμόσφαιρα που δημιούργησε, κλειστοφοβική και αγχωτική, το ίδιο καλή και στις δύο ιστορίες.
Αυτό που με ενοχλεί πάντα, χωρίς να εξαιρείται το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι όταν η εναλλαγή των ιστοριών γίνεται ανά κεφάλαιο, ιδιαίτερα όταν τα κεφάλαια δεν είναι πολύ μεγάλα. Όταν ήμουν νεότερη καθόμουν και θύμωνα μονάχη μου, τώρα απλώς διάβασα σε δύο δόσεις τις ιστορίες: προχώρησα πολύ στην ιστορία του 1996 και μετά γύρισα και διάβασα αυτήν του 1940. Δύο φορές το έκανα. Η πρώτη πήγε μια χαρά, η δεύτερη όχι και τόσο, αφού έμαθα πράγματα που δεν έπρεπε (έκανα spoiler στον εαυτό μου δηλαδή). Τέλος πάντων, δεν συνιστώ να το κάνετε, έχασα την έκπληξη έτσι που το διάβασα.
Ωραίο βιβλίο, ειδικά ο τρόπος γραφής είναι άξιος προσοχής. Να το έχετε στον νου σας όσοι σας αρέσουν οι σκοτεινές ιστορίες.
Περίληψη: Σε κάποια μέρη το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ
1940 – Η ορφανή Άννα αναζητά καταφύγιο σ’ ένα καθολικό μοναστήρι στην άλλη άκρη του νησιού που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Παρά τον αρχικό της δισταγμό, είναι αισιόδοξη πως στα πρόσωπα των μοναχών έχει βρει μια νέα οικογένεια. Σύντομα ανακαλύπτει πως πίσω απ’ τα καλοκάγαθα προσωπεία των κατοίκων του μοναστηριού της Κυράς των Αγγέλων κρύβονται σκοτεινά μυστικά που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή και τη λογική της.
1996 – Η Έμμα πασχίζει να τα βγάλει πέρα μεγαλώνοντας μόνη της την κόρη της, βουλιάζοντας στα χρέη και την απελπισία. Όταν πληροφορείται πως ένας άντρας που δεν έχει γνωρίσει ποτέ της άφησε στη διαθήκη του ένα μοναστήρι σ’ ένα νησί στην άλλη άκρη του κόσμου πιστεύει ότι είναι το θαύμα που ζητούσε. Φτάνοντας εκεί, ωστόσο, συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν είναι όπως νόμιζε και πως το σκοτάδι καραδοκεί στους διαδρόμους του καταραμένου μοναστηριού απ’ όταν πριν μισό περίπου αιώνα όλοι του οι κάτοικοι εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς μέσα σε μια νύχτα.
Σήμερα – Ένα μουμιοποιημένο πτώμα ανακαλύπτεται στη μέση ενός θαμμένου από βάτα πλυσταριού θυμίζοντας έκπτωτο άγγελο, αφυπνίζοντας φρικτές μνήμες απ’ το παρελθόν και κάνοντας τους ντόπιους να ψιθυρίζουν ξανά και ξανά την ίδια φράση: Η Κυρά των Αγγέλων!
Τελικά, σε κάποια μέρη το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ.
Στοιχεία του βιβλίου
Τίτλος: Σκοτεινή κληρονομιά
Συγγραφέας: Γιώργος Αγγελίδης
Εκδόσεις: Bell
Σελίδες: 456
Έκδοση: 10/2023
ISBN: 978 960 620 951 2
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
