Το βιβλίο «Η ευχή της Σοφίας» της Έρης Δεληγιάννη, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή Παιδείας, με την όμορφη εικονογράφηση της Ναταλίας Φουντουκίδου, αποδεικνύει πως η χαρτογράφηση του εσωτερικού κόσμου ενός παιδιού είναι συχνά πιο περίπλοκη από τη μελέτη των ίδιων των πετρωμάτων της γης.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η συγγραφέας τόλμησε αυτή την τρυφερή μετάβαση από την επιστήμη της γεωλογίας στην παιδική λογοτεχνία στο πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα. Απευθύνεται σε παιδιά άνω των 4 ετών.
Η ιστορία ακολουθεί τη μικρή Σοφία, ένα κορίτσι που η μεγαλύτερη επιθυμία του είναι να έχει «ό,τι θέλει». Σε μια εποχή όπου τα παιδιά μεγαλώνουν με την τεχνολογία και τα υλικά αγαθά να προσφέρουν άμεση, εύκολη ικανοποίηση, η διαχείριση της ματαίωσης και του «όχι» φαντάζει βουνό. Η συγγραφέας πιάνει ακριβώς αυτόν τον παλμό της παιδικής ανυπομονησίας. Η ηρωίδα της ταξιδεύει από την απόλυτη επιθυμία στην ψευδαίσθηση της πληρότητας, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει το τεράστιο συναισθηματικό κενό που κρύβεται πίσω από την ύλη.
Αυτό που ξεχώρισα και αγάπησα στο παραμύθι είναι η σοφή αποφυγή του διδακτισμού. Η Σοφία δεν αλλάζει επειδή κάποιος της κάνει ένα αυστηρό ηθικό μάθημα, αλλά επειδή βιώνει η ίδια τη μοναξιά της αφθονίας. Γίνεται ουσιαστικά «δάσκαλος» του εαυτού της, μεταβαίνοντας με φυσικό τρόπο από το «εγώ» στο «εμείς». Μέσα από αυτή τη βιωματική προσέγγιση, οι μικροί αναγνώστες ταυτίζονται απόλυτα με την περιπέτειά της, κατανοώντας πως όσα έχουμε αποκτούν πραγματική αξία μόνο όταν υπάρχουν άνθρωποι να τα μοιραστούμε.
Παράλληλα, το βιβλίο αναδεικνύει έναν κρίσιμο γονεϊκό ρόλο μέσα από τη σχέση της Σοφίας με τη μητέρα της. Ακόμα κι όταν το παιδί αντιδρά και νομίζει πως θέλει να απομακρυνθεί, τα όρια που θέτουν οι γονείς δεν αποτελούν καταπίεση, αλλά φροντίδα. Λειτουργούν σαν το σταθερό, ασφαλές λιμάνι στο οποίο το παιδί μπορεί πάντα να επιστρέφει, αφού πρώτα εξερευνήσει τον κόσμο.
Κλείνοντας αυτό το τρυφερό βιβλίο, μένει η πιο ζεστή και αληθινή υπενθύμιση: οι θησαυροί που δεν μοιράζονται μένουν τελικά «βουβοί». Η πραγματική μαγεία δεν κρύβεται στο να τα έχεις όλα, αλλά στο να μαθαίνεις να μετατρέπεις το «λίγο» σε «πολύ» μέσα από τη συνύπαρξη, τη φιλία και το μοίρασμα.
Και αναρωτιέμαι, πόσο συχνά ξεχνάμε κι εμείς οι ενήλικες να θέτουμε τα σωστά, σταθερά όρια, προσπαθώντας λανθασμένα να εξαγοράσουμε τον χρόνο που μας λείπει, προσφέροντας στα παιδιά μας απλώς περισσότερα υλικά αγαθά;
Περίληψη: Η βόλτα στην αγορά ήταν η χαρά της Σοφίας. Με τη μαμά της αγόραζαν ένα σωρό λιχουδιές, φρούτα που μοσχοβολούσαν και καμία φορά και κάτι για την ίδια. Ξαφνικά κοντοστάθηκε στη βιτρίνα ενός καταστήματος και το βλέμμα της αιχμαλωτίστηκε στη πιο όμορφη κούκλα που νόμιζε ότι είχε δει ποτέ.
«Μαμά, είναι πανέμορφη αυτή η κούκλα. Θα μου την πάρεις;», ρώτησε με λαχτάρα.
«Σοφία μου, έχεις κούκλες παρόμοιες μ ’αυτήν. Νομίζω δεν την χρειάζεσαι!».
Η Σοφία κοκκίνησε, πείσμωσε και δεν άκουγε τίποτα!
«Μακάρι να ζούσα σε ένα μέρος που να έχω ό,τι θέλω και κανένας να μην μου λέει όχι», μονολόγησε η Σοφία. Άραγε, υπάρχει ένα τέτοιο μέρος; Και αν υπάρχει θα μας κάνει σίγουρα ευτυχισμένους;
Ένα βιβλίο που μιλά για την απληστία, την δύναμη της ευγνωμοσύνης και της προσφοράς. Και φυσικά το μοίρασμα με τους ίδιους μας τους ανθρώπους που δίχως αυτούς τίποτα δεν μοιάζει το ίδιο!
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Η ευχή της Σοφίας
Συγγραφέας: Έρη Δεληγιάννη
Εικονογράφος: Ναταλία Φουντουκίδου
Εκδόσεις: Πηγή Παιδείας
ISBN: 978-618-87705-9-1
Σελίδες: 34
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
