Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου, 2020
More
    Αρχική Ποίηση Όταν ο ψίθυρος - Δημήτριος Δημητριάδης

    Όταν ο ψίθυρος – Δημήτριος Δημητριάδης

    -

    Όταν ο ψίθυρος – Δημήτριος Δημητριάδης

    Προσωπική άποψη: Χαρά Δελλή 

    Η δεύτερη ποιητική συλλογή του κυρίου Δημητριάδη μας καθιστά μάρτυρες του πόθου και του έρωτα που προκαλούν ρωγμές στα όνειρα και στον χρόνο.Πρώτα σ’ αιχμαλωτίζει το ταξιδιάρικο εξώφυλλο, έργο της Λήδας Ντόντου. Αιωρούμενα φύλλα, που αποχωρίστηκαν την αγκαλιά της μήτρας και μεταμορφώθηκαν σε γράμματα, σε ψίθυρους… Διάχυτη ευαισθησία διακρίνεται.

    Ξύπνησα μ’ έναν σκοπό σήμερα
    να μάθω ποιος είμαι
    ή μάλλον ποιος κρύβεται στη σκιά μου…

    Στα ενδότερα, υπαινίσσεται ο έρωτας. Ο έρωτας ο σαρκοβόρος, εκείνος που έχει την δύναμη να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή και την αποσύνθεση. Με εικόνες ολοκληρωμένης οντότητας, με μυρωδιές, με σκληρές και γυμνές λέξεις, με απόλυτους/κάθετους στίχους, με προτροπές, με μνήμες, με συμβολισμούς, με αντιθέσεις. Δεν αφήνει ανεπηρέαστη καμιά ψυχοσύνθεση. Η ποιητική σύνθεση αυτή διαβάζεται ιδανικά κάτω απ’ το φεγγαρόφωτο, χαμηλώφωνα, υπό το χλωμό φως των χεριών, προσφέροντας απλόχερα ηρεμία και αγαλλίαση, κόντρα στα σημεία των καιρών.

    Απόψε ας μη μαλώσουμε για την πλευρά του κρεβατιού
    ή της σχέσης
    για το μισό σεντόνι που μας χωρίζει στον ύπνο
    ας συναντηθούμε μυστικά στον τόπο της αφοσίωσης
    στην αμήχανη πρώτη μέθη
    εκεί που τα δάχτυλα συμφωνούν
    απαλλαγμένα από την παραπλάνηση του χρόνου
    από τις ήττες
    ή τις νίκες δεν έχει σημασία
    άσε με να σου μιλήσω για επιθυμίες
    και άλλα επικίνδυνα
    για τη φωνή σου εκείνη τη νύχτα
    που οι νύχτες χόρευαν
    και η αφή έγερνε στην άκρη του ώμου
    απλωμένο νούφαρο
    στο εύφορο σώμα του ιδρώτα
    και ξόδευε τον χυμό της η αγάπη φυτεύοντας.
    Δεν θυμάμαι τίποτα μετά την έκρηξη
    μόνο τη γύμνια και τις σκόρπιες άκρες του ρούχου.

    …ας φλυαρήσουμε φορτωμένοι ψίθυρους
    εσύ εγώ και κανείς…

    Μαζί
    είμαστε η πρύμνη και η πλώρη…

    Έντονο ανάγνωσμα. Μπλέκει τον θορυβώδη έρωτα με τον πόνο και τον θάνατο. Το παρόν με το όνειρο. Τον ύπνο με τον πόλεμο. Τα δάκρυα με τον φόβο. Τις ενοχές με εικόνες κακού, απώλειας, αφανισμού, ερήμωσης και πανικού. Την καταστροφή με τη γαλήνη. Και αυτή η εντύπωση προέρχεται από μια αναγνώστρια που αποφεύγει την ποίηση, διότι την θεωρεί ελευθεριάζοντων νοημάτων κι ερμηνειών, περισσότερο χαλαρή κι ελικτική, καθαρά προσωπική υπόθεση.

    Τολμηρός λόγος, περιεκτικός, ωριμότερος, γεμάτος διαθέσεις εξομολόγησης, σαν ξέσπασμα. Γλώσσα ρεαλιστική και υπερβατική, κοινωνικότητα ανάμεικτη με φόβους, αγωνία και πυρετώδη κύματα ευθύνης. Ευσπλαχνία και συμπόνια.

    Η αγωνία του ποιητή
    πλυμένη και όμορφη
    έδειχνε τα γυμνά της πόδια
    περιμένοντας το ελάχιστο
    ένα σεντόνι μακρύ όσο το σώμα της
    ή έστω μια σύντομη κηδεία
    για στίχο ούτε λόγος.

    Μοιάζει συνειδητοποιημένο βιβλίο. Ακόμα μια αναμέτρηση στον χρόνο, ένα ταξίδι από μέσα. Μάλλον πρόκειται για το αποτέλεσμα χρόνιων σκέψεων ενός ατόμου που δουλεύει πολύ πάνω στον ανθρώπινο ψυχισμό. Σαν δρόμος συναίσθησης, προσωπικής ανασύνθεσης κι επίγνωσης που λυτρώνει εξαγνίζοντας. Για κάθε υψηλό δημιούργημα, για κάθε ελπίδα πρέπει να έχει προηγηθεί βουτιά στα έγκατα του Άδη σου, στον πάτο της ψυχής σου, πλάι στους δαίμονές σου. Πώς περιμένεις να καταλήξεις στην αυτογνωσία, στη γνώση της συνειδητοποίησης του κόσμου ως και στην ανάδυση της θέσης σου στον κόσμο, αν δεν καταβυθιστείς πρώτα προς εαυτόν;

    Όταν ο ψίθυρος – Δημήτριος Δημητριάδης

    Ας μου επιτραπεί, με τις ελάχιστές μου γνώσεις, να διακρίνω έναν παραλληλισμό με τον Poe που δήλωνε παράφρονας με ό, τι συγκινούσε την καρδιά του. Σαν επαίτης των σχημάτων και των χρωμάτων που στόχευε στα όνειρα…

    Είναι ήσυχα στον εσπερινό ίσκιο
    άκου το φύλλωμα πώς μελετά τον άνεμο
    συνετό μετά τις θύελλες
    σοφό στην ύστερη γνώση της εξορίας
    του τόπου και των ψυχών
    έμεινε μόνο η θάλασσα
    οι ευχές των ναυτικών στους φάρους
    αστράφτουν πέρα οι σμέρνες προσεγγίζοντας
    αναποδογυρισμένες βάρκες μεσοπέλαγα
    δεν υπάρχουν ονόματα στις μαρμαρένιες πλάκες
    τα πνεύματα περιπλανώνται σε καιρό πένθους
    μέχρι την ύπαρξη ή την καύση
    έμεινε μόνο η θάλασσα
    να θυμίζει τις αντιρρήσεις των γλάρων
    να φουσκώνει το ένστικτο της εναντίωσης
    γυμνό απ’ το κηλίδωμα της ακούσιας σκέψης
    είναι ήσυχα είπαν με τα σπίτια κάτω
    βυθισμένα στο ύψος της άμμου
    πυραμίδες σύγχρονων θυμάτων της αναγέννησης
    κατοικούν άνθρωποι σε αυτά τα σπίτια
    άδεια μπουκάλια σε χαρτόκουτα
    δεν είναι καιρός γι’ άλλη θέση από την όρθια
    εκεί όπου ο ήλιος υπερέχει
    σκυφτά μόνο το βάθος της σελήνης
    κι ο θνητός συριγμός
    της αποσύνθεσης.

    Ψίθυροι φαντασίας και φαντασίωσης, ψίθυροι ικανοί ν’ ανθήσουν σε λόγο, προσπαθούν να απαντήσουν σε ερωτήματα ταυτότητας κι επιβίωσης μέσα από βιώματα και συμβάντα του ζοφερού και τραυματικού παρόντος, που καραδοκεί ν’ απολαύσει την όποια συντριβή, μέσα από γνώριμους εφιάλτες, μέσα από συνειρμούς λέξεων, απαιτούν επιτακτικά την ανάγκη για καταφυγή στην αθωότητα και στην άδολη, άγουρη σκέψη.

    Οι φωνές πλέουν άφωνες ανάμεσα στις γλώσσες…

    Τελειώνοντας το βιβλίο πηγάζει από βαθιά μέσα μου η βεβαιότητα πως είναι αναγκαία η ποίηση για κάθε ψυχή που ζητά καταφύγιο. Η ποίηση ισούται με το φως.

    Περίληψη: Τους ανθρώπους που είναι μόνοι, τους ακούς να ψιθυρίζουν, μόνον οι ερωτευμένοι μιλούν δυνατά, ν’ ακουστούν πέρα από τους τοίχους και τ’ ακατοίκητα πλοία, τους δρόμους με τα οδοφράγματα και τα δάση που στέγνωσαν, τους εφτά ουρανούς και την ακινησία του κόσμου, να γίνει η φωνή τους ένα με το σύμπαν των ακατανόητων, έτσι αδύναμη να φτάσει στο λοβό του αυτιού και να σβήσει.

    Στοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Όταν ο ψίθυρος

    Συγγραφέας: Δημήτριος Δημητριάδης

    ISBN: 9789605911539

    Εκδόσεις: Μελάνι

    Σελίδες: 44

    Ημερομηνία έκδοσης: Αθήνα, 17 Σεπτεμβρίου 2019

     Επεξεργασία εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή – Πουλτσίδη

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here