Οκτώβρης μήνας, κι έπεσε στα χέρια μου το «Σαν φύλλα το φθινόπωρο» σαν να ήταν γραμμένο γι’ αυτές τις μέρες. Παραδίδομαι αμέσως, το ομολογώ, σε ό,τι μυρίζει μηλόπιτα, μικρή επαρχιακή πόλη και πουλόβερ. Κι αυτό εδώ τα έχει όλα.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Συγγραφέας του «Σαν φύλλα το φθινόπωρο» είναι η Misty Wilson και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση της Ντίνας Γεωργούλια. Πρόκειται για ένα εφηβικό ρομαντικό μυθιστόρημα, πρώτο βιβλίο σειράς, χωρίς τολμηρές σκηνές, με φιλιά, τρυφερότητα και πολύ, πολύ φθινοπωρινή διάθεση.
Καμιά φορά ο τόπος που δεν θέλεις με τίποτα να πας είναι ακριβώς εκείνος που σου έλειπε.
Η Έλις ζει στη Νέα Υόρκη με γονείς που φαινομενικά τα έχουν όλα, κι έναν πάμπλουτο επιχειρηματία πατέρα που της έχει προκαθορίσει το μέλλον της. Κολούμπια, εταιρεία, όλα ταξινομημένα. Κι έπειτα, μέσα σε μια κουβέντα, οι γονείς της ανακοινώνουν πως θα μείνουν για ένα διάστημα χωριστά, κι εκείνη καλείται να περάσει την τελευταία χρονιά του λυκείου της, ως την Ημέρα των Ευχαριστιών, στο Μπραμπλ Φολς, στη μικρή πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα της. Έχει χρόνια να πατήσει εκεί. Ούτε με την ξαδέρφη της τη Σλόαν ούτε με τη θεία της κρατά πια επαφή. Και στο Μπραμπλ Φολς την περιμένει κι ο Κούπερ Μπαρνέτ, το αγόρι με το οποίο έδωσε το πρώτο της φιλί και που ύστερα, χωρίς εξήγηση, η επικοινωνία τους έσβησε. Εκείνος δεν έχει ξεχάσει τίποτα, αλλά κρατά αποστάσεις.
Τον Κούπερ τον συμπάθησα αμέσως. Δουλεύει σε καφέ με γάτες, φτιάχνει μπισκότα, είναι θαυμαστής της Τέιλορ Σουίφτ, και όλα αυτά μαζί τον κάνουν τόσο γλυκό, που με έπιασα να γελάω μόνη μου. Με την Έλις, όμως, δυσκολεύτηκα αρκετά και θα είμαι ειλικρινής: είναι έξυπνη, φιλόδοξη, σχεδιάζει ρούχα και γράφει. Τη θαύμασα γι’ αυτό, μα για ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλίου ζει μέσα στη δική της φούσκα, βλέπει μόνο τον εαυτό της και φέρεται στη μητέρα της με έναν τρόπο που με στενοχώρησε αληθινά. Εκείνη η γυναίκα κρατά τα κομμάτια της ζωής τους όρθια και εισπράττει μονάχα γκρίνια. Όσο για τον Τζέικ, το καλόκαρδο αγόρι που μπαίνει στη μέση αυτής της ιστορίας χωρίς να του φταίει τίποτα, δικαιοσύνη δεν βρήκε ποτέ. Του χρωστάει ένα ολόκληρο βιβλίο η συγγραφέας.
Εκεί που το «Σαν φύλλα το φθινόπωρο» πετάει είναι το σκηνικό. Οι κολοκύθες, ο λαβύρινθος στα καλαμπόκια, οι φωτιές, ο χορός του σχολείου, οι αγώνες, η φθινοπωρινή γιορτή που ετοιμάζεται σελίδα τη σελίδα. Αγάπησα επίσης τους δευτερεύοντες χαρακτήρες πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα, ειδικά τη Σλόαν, που είναι αυθεντική κι αστεία, και τη Φερν, που κάνει κριτικές φαγητού και αποδεικνύεται από τα πιο τρυφερά πλάσματα της ιστορίας. Το πιο ουσιαστικό πάντως κομμάτι του βιβλίου είναι εκεί που μιλά για τα παιδιά που κουβαλούν στους ώμους τους όνειρα που δεν διάλεξαν και για το πόσο θάρρος χρειάζεται να πεις σε έναν γονιό ότι η ζωή του δεν είναι η ζωή σου.
Θα ήμουν, ωστόσο, ανειλικρινής αν δεν σου ανέφερα και τα ψεγάδια του. Στο «Σαν φύλλα το φθινόπωρο» το μεγαλύτερο όμως πρόβλημά του είναι η παρεξήγηση ως μηχανισμός. Οι δύο ήρωες δεν κάθονται ποτέ να μιλήσουν, όλα τα εμπόδια γεννιούνται από κουβέντες που δεν έγιναν, και κάπου στη μέση ήθελα να τους πιάσω από το χέρι και να τους βάλω σε ένα τραπέζι με δύο κούπες τσάι. Με εκνεύρισε αρκετά το γεγονός πόσο εύκολα συγχωρεί ο Κούπερ, μετά από όσα δίκαια της είπε. Αν με ρωτούσες ξεκάθαρα αν είναι καλό, μέτριο ή χάλια, θα σου έλεγα καλό στο είδος του.
Θα το πρότεινα σε όποια λατρεύει τα cozy φθινοπωρινά βιβλία, τις μικρές πόλεις όπου όλοι ξέρουν τα πάντα, και τις ιστορίες πρώτης αγάπης που ξαναζωντανεύουν μετά από χρόνια. Πάρ’ το μαζί σου για ένα βροχερό απόγευμα, με κουβέρτα και μπισκότα, και θα περάσεις όμορφα με τη συντροφιά του.
Κλείνοντας το «Σαν φύλλα το φθινόπωρο», στάθηκα στον τίτλο του. Τα φύλλα πέφτουν γιατί έτσι πρέπει, όχι γιατί κάτι πήγε στραβά, κι ύστερα το δέντρο βγάζει καινούργια. Η Έλις νομίζει πως η ζωή της διαλύεται όταν φεύγει από τη Νέα Υόρκη, κι εκείνο που της συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι πως αλλάζει συνθήκες στη ζωή της.
Κι εμείς, άραγε, πόσες φορές κλάψαμε για μια αλλαγή που μας επιβλήθηκε, χωρίς να φανταζόμαστε πως σε έναν χρόνο θα τη λέγαμε η καλύτερη που μας συνέβη;
Περίληψη: Η Έλις έχει πολλές προσδοκίες για την τελευταία της χρονιά στο λύκειο, αλλά το να μετακομίσει από το Μανχάταν στη μικρή πόλη του Μπραμπλ Φολς δεν είναι μία από αυτές. Ωστόσο, με αφορμή τον χωρισμό των γονιών της, εκεί ακριβώς είναι που κατευθύνεται μαζί με τη μητέρα της.
Το Μπραμπλ Φολς μπορεί να είναι όμορφο, αλλά είναι και γεμάτο πειρασμούς. Ένας από αυτούς είναι ο Κούπερ Μπάρνετ, ντόπιος υπάλληλος της καφετέριας, κάποτε καλύτερος φίλος της Έλις και το πρώτο της φιλί– ο οποίος έχει ομορφύνει επικίνδυνα, αλλά δε θέλει να έχει καμία σχέση μαζί της. Ύστερα είναι και το Φεστιβάλ των Πεσμένων Φύλλων, μια τουριστική ατραξιόν στην οποία αναγκάζεται να συμμετέχει με το ζόρι, πέφτοντας έτσι διαρκώς πάνω στον Κούπερ…
Κι όσο περισσότερο μένει η Έλις στο Μπραμπλ Φολς, τόσο δυσκολότερο είναι να προσποιείται ότι δεν έχει ερωτευτεί την πόλη… αλλά και τους ανθρώπους της.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Σαν φύλλα το φθινόπωρο
Συγγραφέας: Misty Wilson
Μεταφραστής: Κωνσταντίνα Γεωργούλια
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-01-6670-5
Σελίδες: 384
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ