Ο Κόσεϊ ο Απέθαντος δεν εμφανίζεται ούτε μία φορά στη «Θρυμματισμένη αρμονία», κι όμως τον αισθανόμουν πίσω από κάθε σελίδα. Με τρόμαξε περισσότερο απ’ όσο θα με τρόμαζε οποιαδήποτε μάχη.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η σειρά «Αγκάθια και τριαντάφυλλα» της Sarah J. Maas, που το BookTok την έκανε φαινόμενο, φτάνει στο έκτο της βιβλίο πέντε ολόκληρα χρόνια μετά το προηγούμενο. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, με τη μετάφραση της Έλλης Συλογίδου, που έχει μεταφράσει και παλαιότερους τόμους της. Η «Θρυμματισμένη αρμονία» αποτελεί το πρώτο κομμάτι μιας ιστορίας που η συγγραφέας μοίρασε σε τέσσερα μέρη και τρία βιβλία. Το επόμενο, η «Λησμονημένη μελωδία», έρχεται στις 21 Ιανουαρίου, κι οι εκδόσεις ετοιμάζουν κι ένα δώρο για όσους αγαπούν τη σειρά: τα επιπλέον κεφάλαια του προηγούμενου βιβλίου, που δεν είχαν μεταφραστεί ως τώρα.
Ο Κόσεϊ είναι φυλακισμένος χιλιάδες χρόνια σε μια λίμνη ψηλά στα βουνά της ηπείρου, και τώρα αρχίζει να ξυπνά, κι η σκιά του μαζεύει γύρω της συμμάχους που λαχταρούν να πάρουν πίσω τη γη των θνητών. Στο Βέλαρις κανείς δεν θέλει να καθίσει με σταυρωμένα χέρια, όμως η Πρίθιαν δεν έχει συνέλθει ακόμα από τον πόλεμο με το Χάιμπερν, και οι Αυλές δυσκολεύονται να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε. Το χειρότερο είναι πως κι οι ίδιοι οι άνθρωποι που κυβερνούν το Βέλαρις έχουν πληγωθεί από προδοσίες και μυστικά που αποκαλύφθηκαν, και δεν μιλιούνται πια όπως πριν. Την ιστορία τη ζούμε από πολλές ματιές, κυρίως του Αζριέλ, της Φέιρα, της Νέστα και του Κάσιαν, ενώ λίγα κεφάλαια ανήκουν σε άλλους ήρωες, ανάμεσά τους ο Λούσιεν και η Γκουίν.
Τη Νέστα την αγάπησα εδώ όσο κανέναν άλλον. Έχει πάρει μια απόφαση που οι δικοί της δεν της συγχωρούν, κι η οικογένειά της την αφήνει μόνη ακριβώς όταν τη χρειάζεται, μαζί κι ο Κάσιαν, που με θύμωσε με την ψυχρότητά του. Κι εκείνη στέκεται όρθια, παλεύει μόνη της με ένα τέρας που θα έκανε οποιονδήποτε να το βάλει στα πόδια, και στο τέλος οι δικές της σελίδες ήταν αυτές που περίμενα πιο πολύ. Συγκινήθηκα και με τις κουβέντες της με την αδελφή της, τη Φέιρα, που μετά από τόσα βρίσκουν επιτέλους τρόπο να μιλήσουν η μία στην άλλη.
Στο μυαλό του Αζριέλ μπαίνουμε εδώ πιο βαθιά από ποτέ, κι εκεί μέσα είναι πολύ σκοτεινά. Ο πρόλογος, με τα παιδικά του χρόνια κλεισμένος μακριά από τον κόσμο, δίπλα σε μια μητέρα που υπέφερε, με πόνεσε και μου εξήγησε πολλά για τον άντρα που έγινε. Ο Αζριέλ αυτού του βιβλίου μισεί τον εαυτό του, ακόμα και τις σκιές που τον συντροφεύουν από παιδί, και παίρνει τη μία παρορμητική απόφαση μετά την άλλη, ενώ κινδυνεύουν συμμαχίες που κρέμονται από μια κλωστή. Τον λυπήθηκα και θύμωσα μαζί του με την ίδια ένταση. Χρειάζεται όσο κανείς άλλος να βρει τον δρόμο της επιστροφής, κι ελπίζω τα επόμενα βιβλία να του τον δείξουν.
Η Φέιρα κι ο Ρίσαντ είναι πια γονείς, κι οι στιγμές τους με το μωρό ήταν από τις πιο τρυφερές στη «Θρυμματισμένη αρμονία». Μου άρεσε που η Φέιρα, μητέρα πλέον, κρατά ακέραιη τη φωτιά της ως κυρία της Αυλής της Νύχτας και δεν διστάζει να διαφωνήσει με τον Ρίσαντ, που κουρασμένος από αιώνες εξουσίας αρνείται να φορτωθεί ακόμα περισσότερη. Χάρηκα και που ο κόσμος ανοίγεται πέρα από τα σύνορα της Πρίθιαν, με πολιτικά παιχνίδια και καινούργια πρόσωπα που θα επακολουθήσουν.
Με πόνεσε ο Λούσιεν, που οι γύρω του τον βλέπουν περισσότερο σαν εργαλείο παρά σαν πονεμένο ξωτικό, και με προβλημάτισε η Ελέιν, που ζει χρόνια στο Βέλαρις χωρίς να τη βλέπει κανείς στ’ αλήθεια. Τα πρώτα κεφάλαια της Γκουίν, πάλι, μου έδειξαν μια ηρωίδα πολύ πιο σκοτεινή και πιο ενδιαφέρουσα απ’ όσο φανταζόμουν.
Η «Θρυμματισμένη αρμονία» με κούρασε διότι για μεγάλο κομμάτι του βιβλίου οι ήρωες συσκέπτονται, πηγαίνουν σε μια Αυλή και γυρίζουν σε μια άλλη, κι η δράση που περίμενα έρχεται κυρίως στις τελευταίες σελίδες. Δυσκολεύτηκα και με τη γραφή, που μου εξηγεί επανειλημμένα τι νιώθουν οι ήρωες αντί να με αφήσει να το δω, και που γυρίζει επίμονα σε λεπτομέρειες άσχετες με τη στιγμή, όπως ο θηλασμός της Φέιρα, και μάλιστα μέσα σε κρίσιμες συζητήσεις.
Η ετυμηγορία μου για τη «Θρυμματισμένη αρμονία» είναι «καλό», με μια σημείωση: το διάβασα σαν το πρώτο κεφάλαιο μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας, ωστόσο χρειάζεται να έχεις διαβάσει όσα προηγήθηκαν, αλλά και το Crescent City, αφού μια απόφαση της Νέστα εκεί είναι η αφετηρία για πολλά απ’ όσα γίνονται εδώ.
Προσοχή, διαθέτει τολμηρές ερωτικές σκηνές, βία και τραύματα από κακοποίηση που ξαναζωντανεύουν στις μνήμες των ηρώων.
Στο τέλος, στο «Θρυμματισμένη αρμονία», μια συζήτηση της Νέστα με την Άμρεν με έκανε να μετρώ αντίστροφα τις μέρες ως τον Ιανουάριο. Ο Κόσεϊ δεν έχει δείξει ως τώρα το πρόσωπό του, κι όταν το κάνει, φοβάμαι πως οι ρωγμές της Αυλής της Νύχτας θα του φανούν χρησιμότατες.
Κι εμείς, άραγε, όταν μας πληγώνει κάποιος δικός μας, τον αφήνουμε να βρει τον δρόμο της επιστροφής ή κλείνουμε την πόρτα πριν καν χτυπήσει;
Περίληψη: Ο,ΤΙ ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ ΘΑ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΞΑΝΑ.
Βαθιά στην καρδιά της ηπείρου, ο Κόσεϊ ο Απέθαντος αρχίζει να σαλεύει. Παρότι εδώ και χιλιετίες παραμένει εγκλωβισμένος σε μια ορεινή λίμνη, η σκοτεινή απειλή της επιστροφής του εξαπλώνεται πλέον σε όλα τα εδάφη των ξωτικών, προσελκύοντας ισχυρούς συμμάχους αποφασισμένους να διεκδικήσουν ξανά όσα κάποτε τους ανήκαν: τις Χώρες των Θνητών.
Η Αυλή της Νύχτας δεν πρόκειται να μείνει άπραγη όσο γίνονται επιθέσεις σε αθώους. Όμως, καθώς η Πρίθιαν εξακολουθεί να προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά τον καταστροφικό πόλεμο του Χάιμπερν, η ανασύνταξη των δυνάμεών της αποδεικνύεται ολοένα και δυσκολότερη.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εκείνοι που κυβερνούν και προστατεύουν την Αυλή της Νύχτας παλεύουν ακόμη να συνέλθουν από τις πρόσφατες προδοσίες και τις αλήθειες που ήρθαν στο φως. Τα χάσματα που τους χωρίζουν φαντάζουν αγεφύρωτα.
Για να νικήσουν, όμως, τη σκιά του Κόσεϊ που κερδίζει διαρκώς έδαφος, πρέπει να βρουν τον δρόμο που θα τους φέρει ξανά κοντά και να αναστήσουν τις παλιές συμμαχίες τους. Για να επιβιώσουν, πρέπει να βρουν έναν τρόπο να αποκαταστήσουν τη θρυμματισμένη αρμονία γύρω τους.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: ACOTAR 6 – Θρυμματισμένη αρμονία
Συγγραφέας: Sarah J. Maas
Μεταφράστρια: Έλλη Συλογίδου
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-01-6870-9
Σελίδες: 464
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ