Το βιβλίο «Στα νύχια άμμος» της Μυρτώς Σταυροπούλου με κέρδισε με τη γραφή της και ο τρόπος που χειρίζεται τους ήρωές της: άνθρωποι που δεν γνωρίζονται, δεν έχουν κανέναν προφανή λόγο να ακουμπήσουν ο ένας τον άλλον, κι όμως, μέσα από τις σελίδες της συναντιούνται. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Το πιο ενδιαφέρον, μάλιστα, είναι πως δεν τους ενώνει ένα θεαματικό γεγονός, αλλά μια σειρά από μικροαντικείμενα που μοιάζουν ασήμαντα μέχρι να δεις το ειδικό βάρος που κουβαλούν. Σπόρια, μια κίτρινη πέτρα, αντρικές παντόφλες, ένα ασυνήθιστα μεγάλο δάχτυλο, σταφίδες, ένα ρολόι, ένα κόκκινο κλουβί, μια μαργαρίτα. Πράγματα που, σε οποιαδήποτε άλλη ιστορία, θα περνούσαν απλώς σαν λεπτομέρειες του φόντου, εδώ μετατρέπονται σε βαθιά σημάδια.
Κάπως έτσι, οι μικρόκοσμοι τριών εντελώς διαφορετικών ανθρώπων δεν μένουν ξεχωριστοί. Ένας νεαρός που δουλεύει ως κλόουν παλεύοντας με τη χαρά που προσφέρει και τη μοναξιά που τον ακολουθεί, μια κοπέλα με τόσο καταπιεσμένη ευαισθησία, που ακούει κελαηδίσματα καναρινιών τα οποία δεν αντιλαμβάνεται κανείς άλλος, και μια ηλικιωμένη γυναίκα που δίνει καθημερινή μάχη με την απομόνωση, αποδεικνύοντας πως η μοναξιά δεν είναι ιδέα, αλλά σκληρή πραγματικότητα. Οι ζωές τους συνομιλούν, μπλέκουν και γίνονται ένα κοινό σύμπαν μέσα σε μια παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη. Η θάλασσα, παρούσα και καθοριστική, άλλοτε τους μαλακώνει ξεπλένοντας τα βάσανα και άλλοτε φέρνει στην επιφάνεια τους βαθύτερους φόβους τους.
Μέσα από την ιστορία τους, το «Στα νύχια άμμος» αναδεικνύει πως η μοναξιά δεν φεύγει απλώς με ευχές. Θέλει κάτι να την ταράξει: μια τυχαία συνάντηση, ένα μικρό αντικείμενο, έναν άνθρωπο που εμφανίζεται τη σωστή στιγμή και δεν κάνει πίσω. Όπως προκύπτει από την ίδια τη διήγηση της δημιουργού, η μοναξιά θεραπεύεται μέσω της συντροφικότητας. Οι ήρωες αποδεικνύουν πως μπορούμε να συνδεθούμε με τους άλλους χωρίς να χάσουμε τον εαυτό μας, μοιραζόμενοι κομμάτια μας αλλά διατηρώντας ακέραιη την αυτονομία μας.
Η άμμος στα νύχια περνά απαρατήρητη μέχρι τη στιγμή που θα την προσέξουμε, οπότε και γίνεται ενοχλητική. Με τον ίδιο τρόπο, τα βιώματά μας γράφουν ανεξίτηλα πάνω μας· δεν μπορούμε να τα αποτινάξουμε, παρά μόνο να προσαρμοστούμε στη μορφή που μας δίνουν.
Κλείνοντας το «Στα νύχια άμμος», αυτό που μου έμεινε είναι μια τρυφερή εικόνα: οι τρεις φίλοι σαν σε παστέλ καρτ ποστάλ στην πρωινή παραλία, με τον ήχο του γέλιου τους να αντηχεί, αποδεικνύοντας πως η ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου, στο τέλος, πάντα βρίσκει τον δρόμο της.
Περίληψη: Σε μια παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη, μια ηλικιωμένη που παλεύει με τη μοναξιά, ένας νεαρός άντρας που εργάζεται ως κλόουν σε τσίρκο, και μια κοπέλα που ακούει κελαηδίσματα καναρινιών χωρίς να τα ακούει κανένας άλλος, άγνωστοι μέχρι πρότινος μεταξύ τους, συναντιούνται απροσδόκητα. Ένα σακουλάκι σπόρια, μία κίτρινη πέτρα, ένα ζευγάρι αντρικές παντόφλες, ένα ασυνήθιστα μεγάλο δάχτυλο ποδιού, μια χούφτα σταφίδες, το μεγάλο ρολόι, ένα κόκκινο κλουβί και μια μαργαρίτα συνθέτουν για τον καθένα έναν μικρόκοσμο, που στην πορεία συνενώνεται με τους μικρόκοσμους των άλλων δύο, και δημιουργείται ένα κοινό σύμπαν για όλους.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Στα νύχια άμμος
Συγγραφέας: Μυρτώ Σταυροπούλου
Εκδόσεις: Κέδρος
ISBN: 978-960-04-5558-8
Σελίδες: 104
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
