Όσο διάβαζα το «Σπουργίτι», με κυνηγούσε μια σκέψη που με πάγωνε. Τι θα έκανα εγώ αν ο πατέρας μου ήταν κατά συρροή δολοφόνος κι ολόκληρη η πόλη μετρούσε αντίστροφα για την εκτέλεσή του; Η Ράιαν αλλάζει όνομα, κι εγώ φοβάμαι πως θα έκανα το ίδιο.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Την E. Kennedy την ξέραμε ως τώρα από τα ρομαντικά της μυθιστορήματα, κι εδώ κάνει το πρώτο της βήμα στο εφηβικό θρίλερ μυστηρίου. Το «Σπουργίτι» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση της Πηνελόπης Τριαδά.
Καμιά φορά το πιο βαρύ πράγμα που κληρονομείς από τον πατέρα σου δεν είναι τα μάτια του, αλλά το όνομά του.
Η Γκαμπριέλ Θορν έχει περάσει δέκα χρόνια κρυμμένη πίσω από ένα ψεύτικο όνομα. Όταν πεθαίνει η γιαγιά που τη μεγάλωσε, αναγκάζεται να επιστρέψει στο Στάρλινγκ του Τενεσί, στο σπίτι της θείας και του θείου της, και να ζήσει εκεί ως Ράιαν Σίπλεϊ, η ανιψιά που τάχα σπούδαζε σε οικοτροφείο στην Ελβετία. Το Στάρλινγκ είναι η πόλη του πατέρα της, του διαβόητου Μακελάρη, του άντρα που δεν αποκάλυψε ποτέ πού έθαψε τα θύματά του. Δέκα χρόνια μετά, η πόλη ζει ακόμη μ’ αυτή την ιστορία. Υπάρχει αμοιβή για όποιον βρει τα λείψανα των κοριτσιών, υπάρχουν διαδικτυακά φόρουμ αφιερωμένα στην υπόθεση, υπάρχουν θαυμαστές του αληθινού εγκλήματος που τριγυρνούν σαν όρνια, και υπάρχει μια εκτέλεση που πλησιάζει. Και κάπου εκεί η Ράιαν αρχίζει να δέχεται ανώνυμα μηνύματα από κάποιον που ξέρει ποια είναι στ’ αλήθεια.
Τη Ράιαν τη συμπάθησα από την πρώτη σελίδα και την πόνεσα μέχρι την τελευταία. Μόνο η σκέψη τού τι σημαίνει να μπαίνεις σε μια τάξη όπου όλοι μισούν τον πατέρα σου και να χαμογελάς σαν να μη συμβαίνει τίποτα, με έκανε να σφίξω τα δόντια. Κάθε ψίθυρος γύρω της είναι απειλή, τα παλιά όνειρα γυρίζουν τη νύχτα, και μέσα σε όλο αυτό κρύβεται μια ελπίδα που δεν τολμά να την ονομάσει, πως μπορεί ο πατέρας της να μην ήταν τελικά ο δολοφόνος. Μου άρεσαν και τα ευρήματα της Kennedy στη μορφή: οι αναρτήσεις των φόρουμ, οι γριφώδεις επιστολές του πατέρα, οι σελίδες του ημερολογίου. Ανάμεσα σε αυτά τα κομμάτια η ατμόσφαιρα χτίζεται υπόγεια κι αληθινά ανησυχητικά.
Αυτό που με κέρδισε, πάντως, στο «Σπουργίτι» ήταν η οικογένεια που χτίζεται γύρω της χωρίς να το σχεδιάσει κανείς. Η θεία της, τα ξαδέρφια της, δύο τρεις άνθρωποι που στέκονται δίπλα της χωρίς να ξέρουν τι κρύβει. Η Τζάσμιν, η δεκαεξάχρονη ξαδέρφη της, είναι ο πιο ενοχλητικός και ταυτόχρονα ο πιο αληθινός χαρακτήρας του βιβλίου, γιατί θέλει να βγάλει κέρδος από την τραγωδία, να γίνει εκείνη που θα λύσει την υπόθεση, και αυτή η φιλοδοξία πάνω σε νεκρά κορίτσια με ανατρίχιασε όσο και ο δολοφόνος. Η Kennedy, εξάλλου, δεν ξεχνά τι ξέρει να κάνει καλά. Το ρομάντζο εδώ είναι δεύτερο φόντο, γραμμένο όμως με τη ζεστασιά της, ανάμεσα στον γοητευτικό Έβερετ και στον μοτοσικλετιστή Τσέις.
Θα ήμουν, ωστόσο, ανειλικρινής αν δεν σου ανέφερα και τα ψεγάδια του. Το πρώτο μισό χτίζεται πολύ αργά και επαναλαμβάνεται. Η έρευνα των παιδιών κάνει κύκλους, διαβάζουν μερικά άρθρα, ξανασυζητούν τα ίδια, ξανά από την αρχή, και κάμποσες σελίδες θα μπορούσαν να είχαν κοπεί χωρίς καμία απώλεια. Σε ορισμένα σημεία η Kennedy μού εξηγεί αντί να μου δείξει. Το ερωτικό τρίγωνο, πάλι, μου φάνηκε περιττό, κι η Νίκι, το κακό κορίτσι του σχολείου, βγαίνει κατευθείαν από καλούπι. Αν έχεις διαβάσει πολλά θρίλερ, θα μαντέψεις αρκετά. Αν με ρωτούσες ξεκάθαρα αν είναι καλό, μέτριο ή χάλια, θα σου έλεγα καλό, με το τελευταίο του τέταρτο να είναι πραγματική απόλαυση. Από τη μέση και μετά, ειδικά οι τελευταίες σελίδες, μ’ άφησαν με κομμένη την ανάσα. Μία αποκάλυψη, μάλιστα, δεν την είχα δει να έρχεται καθόλου.
Το «Σπουργίτι» θα το πρότεινα με χαρά σε όσους αγαπούν τα εφηβικά θρίλερ με μικρές πόλεις που κρύβουν πολλά, σε όσους παρακολουθούν σειρές και podcast αληθινού εγκλήματος, και κυρίως σε όποιον μπαίνει τώρα στον χώρο του θρίλερ και θέλει κάτι που να τον τραβήξει χωρίς να τον τρομοκρατήσει. Αν πάλι είσαι βετεράνος του είδους, θα το απολαύσεις για τους χαρακτήρες και την ατμόσφαιρα, λιγότερο για το μυστήριο.
Κλείνοντας το «Σπουργίτι», στάθηκα στα πουλιά. Η πόλη λέγεται Στάρλινγκ και το όνομά της έγινε το ψευδώνυμο ενός δολοφόνου. Τα κορίτσια που χάθηκαν, τα κορίτσια που ζητούν να ελευθερωθούν στα διαδικτυακά φόρουμ, είναι τα σπουργίτια. Κι η Ράιαν είναι το πιο μικρό από όλα, ένα πλάσμα που κρύβεται για να επιβιώσει μέσα στην πόλη που φέρει τ’ όνομα του αρπακτικού. Αυτή η εικόνα μού έμεινε περισσότερο από οποιαδήποτε ανατροπή.
Κι εμείς, άραγε, πόσο δίκαιοι είμαστε όταν κρίνουμε ένα παιδί για όσα έκανε ο πατέρας του, λες και η ενοχή κληρονομείται μαζί με το επώνυμο;
Περίληψη: ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕ ΣΕ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ. ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΣΤΟΧΟ.
Έχοντας παραμείνει κρυμμένη για μία δεκαετία, η κόρη ενός διαβόητου κατά συρροήν δολοφόνου επιστρέφει στην πόλη που τη μισεί – και ανακαλύπτει μυστικά πιο επικίνδυνα από την αλήθεια από την οποία προσπαθεί να ξεφύγει.
Η δεκαεφτάχρονη Ράιαν Σίπλεϊ έχει περάσει χρόνια προσπαθώντας να θάψει το παρελθόν της. Όταν όμως επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του φυλακισμένου πατέρα της, του στυγνού Μακελάρη του Στάρλινγκ, η ταυτότητα που με τόση προσοχή είχε δημιουργήσει αρχίζει να καταρρέει. Με την εκτέλεση του πατέρα της να πλησιάζει και τους θαυμαστές των αληθινών εγκλημάτων να την περικυκλώνουν σαν όρνια, η Ράιαν ξέρει ότι ένα λάθος θα μπορούσε να τη μετατρέψει σε στόχο. Όταν έρθουν στην επιφάνεια θαμμένα στοιχεία, η Ράιαν συνειδητοποιεί ότι ίσως ο πατέρας της της άφησε μια ολέθρια κληρονομιά, που απειλεί τους ανθρώπους για τους οποίους έχει αρχίσει να νοιάζεται.
Μια συγκλονιστική ιστορία, γεμάτη μυστικά, απόκοσμες συμπτώσεις καταλυτικές ανατροπές, που διερευνά πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς για να ξεφύγει από το παρελθόν – και ποιο είναι το κόστος όταν τελικά αυτό τον προλαβαίνει.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Σπουργίτι
Συγγραφέας: Elle Kennedy
Μεταφραστής: Πηνελόπη Τριαδά
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-01-6669-9
Σελίδες: 448
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ