Το βιβλίο Στην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις είναι μια ολιγοσέλιδη νουβέλα που μιλά για τις οικογενειακές σχέσεις και, όπως φαίνεται και από τον τίτλο, εξυμνεί το όμορφο νησί της Ύδρας.
Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Στην αρχή, η συγγραφέας μας κάνει μια όμορφη ξενάγηση στο αγαπημένο νησί. Νομίζω ότι σε εσάς τους τυχερούς που έχετε επισκεφτεί την Ύδρα θα ξυπνήσουν μέσα σας πολλές αναμνήσεις. Εμείς οι υπόλοιποι που δεν έτυχε να πάμε ακόμη, θα γεμίσουμε το μυαλό μας με όμορφες εικόνες, όπως το να περπατάμε σε σοκάκια ή να πίνουμε καφέ σε μια όμορφη αυλή γεμάτη με λευκά λουλούδια.
Στη συνέχεια όμως αλλάζει η μορφή του βιβλίου. Η συγγραφέας μας μιλά για τη σχέση της Ελπίδας (της πρωταγωνίστριας) με τη μητέρα της και ταυτόχρονα με ωραίο και πρωτότυπο τρόπο μας περιγράφει την ιστορία της οικογένειάς της. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την έξυπνη δομή και τον τρόπο που μας δίνει σταδιακά τις πληροφορίες για το παρελθόν, ήταν λίγο σαν να μας γέμισε το μυαλό με στιγμιότυπα της ζωής τους, μεμονωμένες σημαντικές στιγμές αντί για τις συνηθισμένες αναλυτικές περιγραφές.
Κούνησε το κεφάλι της να αποδιώξει την εικόνα. Μα το βαλς του αποχαιρετισμού ηχούσε στα αυτιά της. Όσο κι αν προσπαθούσε να αποδιώξει τον ήχο, εκείνο δεν σώπαινε. Μάταιο να κλείνεις τα μάτια. Μάταιο να κλείνεις τα αυτιά. Υπάρχει πάντα μια ρωγμή για να περνάει το φως…
Κάτι ακόμα που μου άρεσε πολύ είναι η περιγραφή του ονείρου της Ελπίδας, ο τρόπος που ξεκινά το βιβλίο. Είναι ένα από εκείνα τα όνειρα τα άσχημα, τα αργόσυρτα, που χωρίς να συμβαίνει κάτι αντικειμενικά κακό, όλη η ατμόσφαιρα είναι τόσο αγχωτική, που ξυπνάς πανικόβλητος, αγχωμένος χωρίς συγκεκριμένο λόγο.
Δεν υπάρχει τίποτα περιττό στο βιβλίο, κάθε λέξη έχει τη σημασία της και δημιουργεί ζωντανές εικόνες. Με άφησε στο τέλος με έντονη συγκίνηση αλλά και στεναχώρια για ζωές που τελείωσαν και για σχέσεις που δεν αποκαταστάθηκαν όταν υπήρχε χρόνος. Πολύ ωραία νουβέλα, με έξυπνη και δυνατή γραφή.
Έτσι ήταν και η ζωή τελικά. Το ξεκίνημα, ακολουθούσε η ζωντάνια των νιάτων και, τέλος, το φθίνον φθινόπωρο που κλείνει τον κύκλο της ζωής. Τι κι αν πιστεύουμε πως κινούμαστε σαν ένα βέλος που πάει ευθύγραμμα μπροστά, σαν το τρένο όπου είμαστε επιβάτες και πορευόμαστε από σταθμό σε σταθμό, από εμπειρία σε εμπειρία; Όχι, δεν είναι ευθύγραμμος ο χρόνος της ζωής μας. Ένας κύκλος είναι από την αυγή μέχρι το δείλι και σαν το φίδι που δαγκώνει την ουρά του ξαναρχίζει ο κύκλος από την αρχή.
Περίληψη: Η Άννα, φοιτήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών, στήνει το καβαλέτο της έξω από το μοιραίο σπίτι της Ύδρας. Η Ελπίδα, μια γενιά μετά, περιδιαβάζει τα καλντερίμια του νησιού μελετώντας το αρχιτεκτονικό του αποτύπωμα. Μάνα και κόρη. Σχέση οδυνηρή μέσα από κρυμμένα οικογενειακά μυστικά. Το διακύβευμα είναι ο χώρος, το σπίτι. Μόνο που ο χώρος αποτυπώνεται στη μνήμη και η μνήμη τον ανασυντάσσει πάλι και πάλι και πάλι… Γιατί η Ύδρα είναι η μεγάλη ερωμένη.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Στην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις
Συγγραφέας: Νέλλη Σπαθάρη
Εκδόσεις: Ελκυστής
Σελίδες: 98
Ημερομηνία έκδοσης: 9/6/2022
ISBN: 978-618-210-030-1
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
