Δευτέρα, Σεπτέμβριος 16, 2019
More
    Αρχική Σκέψεις σε λέξεις Συν-υπάρξεις - Πως γράφτηκε

    Συν-υπάρξεις – Πως γράφτηκε

    -

    Συν-υπάρξεις 

    Γράφει ο Νίκος Μανούδης

    Είμαι χημικός και ζω στη Βέροια. Τώρα, ίσως δίκαια, μπορεί να αναρωτηθείτε, τι δουλειά έχει ένας χημικός με το θέατρο; Συν-υπάρξεις- Νίκος Μανούδης

    Σίγουρα θα μπορούσα να δώσω διάφορες απαντήσεις λογικές ή λογικοφανείς.  Όπως, ότι η χημεία ως διάδοχος της αλχημείας κουβαλά ένα μυστηριακό μύθο. Αναζητά την φιλοσοφική λίθο, τον τρόπο μετατροπής του μολύβδου σε χρυσό, το ελιξίριο της αιώνιας νεότητας και της αθανασίας. Από την άλλη, το θέατρο περιγράφει τις συγκρούσεις και τον αγώνα του ανθρώπου για υπέρβαση, για πνευματική ανύψωση  και αναζήτηση της ευτυχίας.  

    Επίσης στην χημεία μιλάμε για χημική συγγένεια, για χημικά σθένη, για χημικούς δεσμούς, για χημικούς καταλύτες, για χημικές αντιδράσεις, για χημική ισορροπία, για θερμικό θάνατο. Απ’ όλα αυτά, αν αφαιρέσουμε τους επιθετικούς προσδιορισμούς, βρισκόμαστε μπροστά σε κοινωνικά και υπαρξιακά θέματα που απασχολούν το θέατρο, συγγένειες, δεσμοί, σθένη, ισορροπίες, αντιδράσεις, θάνατος. Να άλλη μια σχέση.

    Αν συνεχίσουμε μπορεί να βρούμε και άλλες. Όπως ότι η χημεία ασχολείται με την ανίχνευση, ανάλυση αγνώστων ουσιών και το θέατρο αναλύει και επιχειρεί να διεισδύσει στους ανθρώπινους χαρακτήρες.

    Όμως τίποτε από τα παραπάνω δεν ήταν η αιτία για να γράψω, και μάλιστα θέατρο. Η αιτία ήταν οι προσωπικοί μου δαίμονες, που με διάφορες μορφές είχαν φωλιάσει μέσα μου και με βασάνιζαν. Συν-υπάρξεις 

    Κάπως έπρεπε να αντιδράσω. Ξεκίνησα, όταν μπορούσα, να γράφω διάφορες σκέψεις μου, που είχαν σχέση με τον προσωπικό μου αγώνα. Με τον τρόπο αυτό άρχισα να δημιουργώ, έστω για λίγο, ένα δικό μου, προσωπικό χώρο ελευθερίας και δράσης ανεξάρτητο από χρονικές και χωρικές συμβάσεις. Εκεί στα μικρά μου αυτά σημειώματα αισθανόμουν ελεύθερος και δημιουργικός. Έτσι πίστευα. Αμ δε!

    Μετά από λίγο καιρό, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας ό,τι είχα γράψει, συνειδητοποίησα ότι επαναλαμβανόμουν. Ουσιαστικά είχα ξανά εγκλωβιστεί στις σκέψεις μου και στο εγώ μου. Δεν πήγαινε άλλο. Αυτή η ιστορία έπρεπε επιτέλους να πάρει ένα τέλος. Και το τέλος ήρθε με μια αφορμή, που έδωσε το έναυσμα για μια καινούργια αρχή. Έγραψα ένα μικρό θεατρικό για ένα κουκλοθέατρο που είχαμε δημιουργήσει μια συντροφιά φίλων στη Βέροια. Το ονομάσαμε «Ένας κούκλος φέρνει την άνοιξη» και δώσαμε αρκετές παραστάσεις. Το έργο αυτό μετά κυκλοφόρησε και σαν μουσικό θεατρικό παραμύθι σε βιβλίο και CD με τίτλο « Βοήθεια κολλήσαμε» με μουσική, τραγούδια και πολύ σημαντικούς ηθοποιούς. Συνέχισα να γράφω και να πειραματίζομαι στην θεατρική γραφή. Και τότε  κατάλαβα πως οι δαίμονες μου μπορούσαν πια να απομακρυνθούν για λίγο από μένα και να προσκολληθούν στους ήρωές μου. Εκεί τους έβλεπα καλύτερα, τους γνώριζα καλύτερα, τους αντιμετώπιζα καλύτερα. Αισθάνθηκα μεγάλη ανακούφιση.

    Το ταξίδι της θεατρικής γραφής είχε πλέον αρχίσει. Τα έργα «Ιστορία για ελέφαντες», «Νοέμβρης», «Εξομολογήσεις γυναικών», «Ιστορίες της κρίσης» ανέβηκαν από θεατρικές σκηνές. (ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, Κοζάνης, Κρήτης, «Θεατρική Διαδρομή» Αθήνα, κα). Κάποια άλλα παίχτηκαν από ερασιτεχνικές σκηνές. 

    Και τώρα ας φθάσουμε στο συγκεκριμένο βιβλίο. Αυτά τα τρία έργα είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής διεργασίας που με απασχολούσε τα τελευταία χρόνια. Διάφορα γεγονότα, ερωτήματα, σκέψεις και καταστάσεις συσσώρευαν το υλικό τους και έψαχναν μια αφορμή να εκφραστούν. Το πρώτο, το «ΕΓΩ», αναφέρεται στην σύγκρουση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το δεύτερο «Το παιχνίδι της τύχης και του θανάτου» είναι μια συνομιλία με την τύχη και τον προσωπικό μας θάνατο. Το τρίτο «ο Ηνίοχος είναι ακόμα εκεί» περιγράφει τη μεταβολή και τη φθορά που επιφέρει ο χρόνος.

    Τρία λοιπόν έργα που αποτελούν μια τριλογία, συγκεντρώθηκαν και περίμεναν να εκφραστούν. Μαζί τους περίμενα κι εγώ υπομονετικά. Τελικά όχι για πολύ. Αποφάσισα την έκδοση, ίσως και πάλι για να απελευθερωθώ από αυτά. Τώρα έφυγαν από το σκληρό δίσκο του λάπτοπ μου και κυκλοφορούν δημόσια. Δεν είναι πια δικά μου και αισθάνομαι πολύ χαρούμενος γι αυτό.

    Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου γράφω:

    Τρία θεατρικά έργα συν-υπάρχουν σε ένα βιβλίο.

    Τρείς «πραγματικοί» θεατρικοί χαρακτήρες  συνομιλούν και συγκρούονται με τις αδυναμίες, τους φόβους, τις αγωνίες, τα απωθημένα, τις ενοχές και τα όνειρά τους, που πάντα συν-υπάρχουν δίπλα τους, αλλά τώρα αποκτούν πρόσωπο και εισβάλουν σε μια κρίσιμη φάση της  ζωής τους.

    Τα θεατρικά έργα γράφονται για να γίνουν παράσταση. Αλλά και μόνο η  ανάγνωση ενός θεατρικού έργου είναι μια πρόκληση για τον αναγνώστη. Τον καλεί, να επιλέξει τους ηθοποιούς που θέλει, να σκηνοθετήσει, να δημιουργήσει και να απολαύσει τη δική του μοναδική παράσταση. 

    Λοιπόν «Αυλαία και πάμε»! 

    Συν-υπάρξεις 

    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση