Κυριακή, 24 Ιανουαρίου, 2021
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Έφη Γεωργάκη

    Συνέντευξη – Έφη Γεωργάκη

    -

    Συνέντευξη – Έφη Γεωργάκη

    Σήμερα, στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε την ηθοποιό, συγγραφέα, αρθρογράφο Έφη Γεωργάκη, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Σελοφάν» από τις Εκδόσεις Συρτάρι.

    Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου

    Συνέντευξη

    Καλησπέρα, κυρία Γεωργάκη. Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο σας από τις Εκδόσεις Συρτάρι. Ποια ήταν η αφορμή για να γεννηθεί αυτό το βιβλίο; Μιλήστε μας λίγο για τη συνεργασία σας με τον νέο εκδοτικό οίκο, που μέχρι στιγμής έχουμε δει να εκδίδει πολύ αξιόλογα βιβλία.

    Έφ.Γ.: Καλησπέρα σας. Σας ευχαριστώ πολύ για αυτό το όμορφο κάλεσμα.

    Η αφορμή να γραφτεί το «Σελοφάν» ήταν μια βόλτα. Γεννήθηκα στο κέντρο της Αθήνας και οι βόλτες με τα πόδια ήταν πάντα η παρηγοριά, η έμπνευση, η χαρά μου.

    Συνέντευξη - Έφη Γεωργάκη
    Συνέντευξη – Έφη Γεωργάκη

    Η βόλτα μου έγινε μέσω του νου. Aκολούθησα όμως την πραγματική διαδρομή και την άφησα να μιλήσει για μένα. Άφησα την πόλη να με εμπνεύσει. Η πόλη νομίζω ότι μας μοιάζει: φοβάται και πνίγεται, είναι ντυμένη με σελοφάν, ψάχνει να βρει την ταυτότητά της, να βρει χρόνο να αναπνεύσει. Αυτό κάνει και η ηρωίδα του βιβλίου. Ταυτίζει τον εαυτό της με το τρένο, με τον σταθμό, με τα αρχαία, με κάποια παλιά ερειπωμένα σπίτια, με παλιά αντικείμενα στο Μοναστηράκι. Θέλοντας να ανακαλύψει τον εαυτό της, ανακαλύπτει ξανά την πόλη. Ή ίσως και ανάποδα. Ανακαλύπτοντας την πόλη ανακαλύπτει τον εαυτό της.

    Οι Εκδόσεις Συρτάρι, κατόπιν αξιολόγησης του έργου μου, το έβαλαν στο εκδοτικό τους πρόγραμμα και το υποστήριξαν -και το υποστηρίζουν- σε όλα τα επίπεδα. Πρόκειται για έναν νέο εκδοτικό οίκο που έχει όραμα να υπερασπιστεί τη λογοτεχνία εν γένει και που σέβεται τον συγγραφέα και τον αναγνώστη. Τους ευχαριστώ πολύ για την πίστη, την υποστήριξη, τη φιλία. Το Συρτάρι είναι για μένα ένα δεύτερο σπίτι, μια οικογένεια. Μια οικογένεια που με αγάπη υποστηρίζει την τέχνη, το ήθος, την ομορφιά.

    Η πιο όμορφη σύμπτωση είναι ότι οι εκδόσεις στεγάζονται στην Ηρακλειδών στο Θησείο, σε έναν δρόμο του κέντρου που η ηρωίδα σταματά και έχει να πει πολλά, γιατί έχει ζήσει πολλά. Καμιά φορά σκέφτομαι με τέτοιες συμπτώσεις ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή…

    Συνέντευξη – Έφη Γεωργάκη

    Η ηρωίδα σας, σε μια διαδρομή από τον Ταύρο μέχρι το Σύνταγμα, έρχεται αντιμέτωπη με το παρελθόν, τα λάθη της, τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν. Φτάνει στο σήμερα που την πνίγει και προσπαθεί να βάλει τη ζωή της σε μια τάξη. Έχω την αίσθηση ότι εσείς και η ηρωίδα σας έχετε πολλά κοινά στοιχεία. Είναι αλήθεια ή μόνο δική μου αίσθηση;

    Έφ.Γ.: Φυσικά και είναι έτσι! Μέχρι στιγμής, σε ό,τι έχω γράψει οι ήρωές μου έχουν πολλά δικά μου στοιχεία. Καμιά φορά αστειευόμενη λέω «οι ήρωές μου είμαι εγώ». Όσο κι αν μοιάζει εγωιστικό αυτό, στο θέατρο έμαθα πως αν δεν αγαπήσεις έναν χαρακτήρα, καλό ή κακό, αν δεν τον κάνεις δικό σου, αν δεν βρεις κοινά στην ψυχή του και στη δική σου, δεν μπορείς να τον αποδώσεις. Έτσι συμβαίνει και στη συγγραφή.

    Αυτό το βιβλίο γράφτηκε με τις πιο μεγάλες αλήθειες μου, ειπωμένες συχνά μέσα από επίπλαστες-ψεύτικες ιστορίες. Πιστεύω ότι ο λόγος που οι αναγνώστες αγαπούν το Σελοφάν, είναι γιατί καταλαβαίνουν την αλήθεια του και ταυτίζονται με αυτή. Και πιστέψτε με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν συγγραφέα από το να βρίσκουν οι αναγνώστες τον εαυτό τους μέσα στα κείμενά του, αλλά αυτό προϋποθέτει την αλήθεια.

    Διαβάστε την άποψη μας για το βιβλίο: Σελοφάν

    Το βιβλίο σας δίνει τροφή για σκέψη, για ενδοσκόπηση. Πολλά είναι τα σημεία που ξεχώρισα και σημείωσα. Γράφετε: «Νιώθω δυσφορία, χάνω τον εαυτό μου, χάνω εμένα, δεν υπάρχω, δεν είμαι εγώ, είμαι νεκρή». Κάπως έτσι δεν ζούμε όλοι; Τρέχουμε όλη μέρα με δουλειές, υποχρεώσεις και δεν ζούμε πραγματικά. Λειτουργεί η γραφή σ’ εσάς ως μέσο αποσυμπίεσης;

    Έφ.Γ.: Δυστυχώς, η ζωή μας δεν είναι εύκολη. Κάνουμε τόσα πράγματα και δεν μας μένει τελικά χρόνος για τον εαυτό μας. Παλεύουμε να λειτουργήσουν όλα σωστά και χάνουμε ένα κομμάτι του. Για μένα η συγγραφή μοιάζει με μια βόλτα. Σκέφτομαι έναν τόπο και έναν χρόνο, και μπαίνω μέσα τους και ταξιδεύω. Φτιάχνω τον παράδεισό μου – καμιά φορά και την κόλαση. Αναμετρώμαι με τον εαυτό μου κάθε φορά, με τις αλήθειες που συχνά πονούν και θέλουν να κρυφτούν. Πάντως, όσα δάκρυα κι αν μπορεί να πέφτουν την ώρα που γράφω ένα κείμενο, όταν τελειώνει είμαι χαρούμενη. Είμαι πάντα ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό μου, δεν έχω θυμό ή θλίψη. Νιώθω λίγο πιο ικανή να αγαπήσω τον κόσμο, τη ζωή και τους ανθρώπους. Πιστεύω ότι βγαίνει αυτό στο βιβλίο. Υπάρχει μια ανακούφιση στο τέλος και οι αναγνώστες (από αυτά που μου λένε ή μου γράφουν), κλείνοντας το βιβλίο, νιώθουν όμορφα, έχοντας βουτήξει στα βαθιά –στα δικά τους βαθιά–, που είναι και δικά μου και όλων μας.

    Υπάρχει κάποιο άλλο λογοτεχνικό είδος με το οποίο θα θέλατε στο μέλλον να ασχοληθείτε;

    Έφ.Γ.: Το πρώτο μου βιβλίο ήταν ένα βιβλίο με χρονογραφήματα, το «Σελοφάν» είναι νουβέλα, έχω γράψει κάποια θεατρικά κείμενα, ποιήματα, δοκίμια, διάφορα διηγήματα ρεαλιστικά, ρομαντικά κ.λπ. Δεν μπορώ να σκεφτώ ή να προκαθορίσω τι θα γράψω στο μέλλον. Σε κάθε λογοτεχνικό είδος υπάρχει μια αξία και καθένα υπηρετεί διαφορετικές ανάγκες. Θα αφήσω την ανάγκη να με οδηγήσει και όπου πάει…

    Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά και περιμένουν να πάρουν σάρκα και οστά;

    Έφ.Γ.:  Πάντα υπάρχουν ήρωες που φωνάζουν μέσα μου. Κάθε άνθρωπος που γνωρίζω, κάθε λέξη που ακούω, αποτελούν για μένα εμπνεύσεις. Βλέπω στους ανθρώπους πόσο όμορφη ή πόσο σκληρή είναι η ζωή. Ταυτίζομαι με τις ιστορίες τους, συγκινησιακά, με κάποιο τρόπο νιώθω ότι μας δένουν οι ιστορίες μας, είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία οι άνθρωποι. Δεν είναι δυνατόν κάποιος δίπλα μας να υποφέρει και εμείς να είμαστε χαρούμενοι. Ούτε να είναι κάποιος χαρούμενος και η χαρά του να μη μας δίνει δύναμη. Όμως οι ήρωες αποφασίζουν μόνοι τους πότε είναι έτοιμοι να μιλήσουν. Άλλες φορές παίρνουν σάρκα και οστά στο χαρτί αμέσως και άλλες κατοικούν μέσα μου και ζούμε μαζί μέχρι να γνωριστούμε καλύτερα και να είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη έξοδο.

    Συνέντευξη – Έφη Γεωργάκη

    Τον τελευταίο καιρό ζούμε όλοι πρωτόγνωρες στιγμές. Μακριά από αγαπημένους μας, φίλους, με κλειστά θέατρα, σινεμά, βιβλιοπωλεία, χωρίς εισόδημα ή αισθητά μειωμένο. Σας τρομάζει αυτή η κατάσταση; Πιστεύετε ότι μπορεί ως άνθρωποι να γίνουμε καλύτεροι ή χειρότεροι όταν όλο αυτό που βιώνουμε τελειώσει;

    Έφ.Γ.: Φυσικά και με τρομάζει αυτή η κατάσταση. Με τρομάζει η σκέψη ότι τόσος κόσμος δυσκολεύεται οικονομικά. Όποιος το έχει ζήσει το ξέρει. Δεν είναι εύκολο να πέφτεις το βράδυ να κοιμηθείς με κλάματα γιατί τα αποθέματα τελειώνουν και να έχεις πίσω σου παιδιά. Η επιβίωση είναι η ύψιστη ανθρώπινη ανάγκη. Με φοβίζει και η σκέψη ότι κάποιοι άνθρωποι πιέζονται ψυχολογικά, με στεναχωρούν οι απώλειες ανθρώπων, οι αποχαιρετισμοί αγαπημένων προσώπων στους οποίους δεν μπορώ να είμαι εκεί. Με δυσκολεύει που δεν βλέπω φίλους, αλλά με παρηγορεί η πίστη ότι θα βρεθούμε ξανά. Το αν θα γίνουμε καλύτεροι ή χειρότεροι δεν το γνωρίζω.

    Είναι μάλλον προσωπική υπόθεση. Πρέπει να ανοίξουμε νέα παράθυρα και δεν ξέρω αν έχουμε όλοι τη δύναμη ή τις δυνατότητες. Πρέπει κάπως να βρούμε τρόπους να ξετυλιχτούμε από το σελοφάν που μας περιβάλλει. Αν έχουμε ευγνωμοσύνη για αυτά που μας προσφέρονται, ίσως τότε να περάσει πιο εύκολα αυτή η δύσκολη περίοδος. Γιατί θα περάσει. Ας προσπαθήσουμε να περάσει με το μικρότερο κόστος. Ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε αυτούς που γνωρίζουμε ότι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά. Ας επικοινωνούμε με τους γονείς μας, με μεγαλύτερους ανθρώπους που είναι μόνοι, για να ξέρουν ότι είμαστε εδώ, ότι τους αγαπάμε. Αν οι ίδιοι έχουμε ανάγκη, οποιουδήποτε είδους, βιοποριστική ή ψυχολογική, δεν είναι ντροπή να ζητήσουμε βοήθεια. Βλέπω γύρω μου ότι ο κόσμος που θέλει να βοηθήσει δεν είναι λίγος και αυτό είναι ό,τι πιο συγκινητικό και ό,τι πιο όμορφο σε αυτή την περίοδο.

    Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;

    Έφ.Γ.: Να είναι καλά. Να προσέχουν τον εαυτό τους και την οικογένειά τους. Να μιλούν με φίλους, να διαβάζουν, να βλέπουν ταινίες, να κάνουν πράγματα που θα γεμίσουν την ψυχή τους. Η ψυχή μας θέλει φροντίδα, όπως και ο νους και το σώμα μας. Και όλα θα περάσουν. Όλα τα περνάμε μαζί. Μπορεί να είμαστε μόνοι, αλλά τελικά είμαστε πολλοί οι μόνοι.

    Σας ευχαριστώ πολύ.

    Συνέντευξη – Έφη Γεωργάκη

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Όταν ο Κλιφ νίκησε τον φόβο – Βίκυ Μάγκου

    Όταν ο Κλιφ νίκησε τον φόβο. Αν και ζούμε σε μία δύσκολη εποχή γεμάτη περιορισμούς, κανόνες και μέτρα, η αγαπητή πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας Βίκυ Μάγκου...

    Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια – Shane Hegarty

    Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορεί το βιβλίο «Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια» του συγγραφέα Shane Hegarty, σε εικονογράφηση Ben Mantle. Προσωπική...

    Χεράκια καθαρά… Μικρόβια μακριά – Αθηνά Ντόκα

    Το βιβλίο της Αθηνάς Ντόκα «Χεράκια καθαρά... Μικρόβια μακριά» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρη σε εικονογράφηση Δέσποινας Ανδρέου. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Η συγγραφέας, επηρεασμένη...

    Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος – Δήμητρης Κάσσαρης

    Το βιβλίο του μουσικού και συγγραφέα Δημήτρη Κάσσαρη «Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 γράμματα. Υπέροχη είναι και η...

    Quiz 70 – Ελληνική γλώσσα

    Quiz 70 - Πόσο καλά γνωρίζεις την ελληνική γλώσσα; Υπάρχουν λέξεις που τις συναντάμε σε βιβλία που διαβάζουμε. Γνωρίζουμε όμως τη σημασία τους; Πόσες σωστές...

    Dune: Η αρχή – Frank Herbert

    Ας μιλήσουμε λίγο για το "Dune". Το "Dune" σήμερα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό φραντσάιζ όχι μόνο για τη λογοτεχνία, αλλά και για τον κόσμο...

    Palácio de Mafra – Biblioteca

    Το Παλάτι της Μάφρας (Palácio de Mafra), γνωστό και ως Παλάτι-Μονή της Μάφρας και το Βασιλικό Κτίριο της Μάφρας, είναι ένα μνημειακό μπαρόκ και...

    Τικ Τακ τικ τακ ο χρόνος περνά… (απόσπασμα) – M. J. Arlidge

    Τικ Τακ τικ τακ ο χρόνος περνά... (απόσπασμα) - M. J. Arlidge Σηκώνεις το τηλέφωνο. Έχεις μόλις 60 λεπτά ζωής ακόμα. Στο ένατο βιβλίο της σειράς,...