“Ταλαι-πορείες”, ο απολύτως ταιριαστός με το θέμα που πραγματεύεται τίτλος του βιβλίου της Κυριακής Πιττάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή.
Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Δεν πρόκειται για μυθιστόρημα, θα μπορούσα να πω ότι είναι βιογραφικό, με τη συγγραφέα να μας καταθέτει την προσωπική της μαρτυρία για μια δύσκολη περίοδο της ζωής της και για το πώς βρήκε τη δύναμη να παλέψει με τον καρκίνο. Δεν περιγράφει τη νόσο ή τις θεραπείες που έκανε, δεν μιλά για τις εγχειρήσεις (ως διαδικασία) και για το αν πόνεσε ή για τυχόν παρενέργειες που είχε, δεν κάνει ούτε καν αναφορά σε αυτά. Δίνει μεγάλη έμφαση στον τρόπο που βρήκε για να αντέξει ψυχολογικά τη διαδικασία και εμβαθύνει στα όμορφα που συνέβησαν. Επειδή, όπως η ίδια λέει, η νόσος της ήταν μια ευκαιρία να μάθει να εκτιμά τις ομορφιές της ζωής. Και πραγματικά, όλο το βιβλίο βγάζει μια αισιοδοξία.
Πενθείς για τη ζωή σου που αναποδογυρίζεται, για την ασφάλεια που χάνεις, την αβεβαιότητα. Ξαφνικά, εξαφανίζονται όλα, αποκτούν τα πάντα μηδαμινή σημασία, και μένεις εσύ, ο εαυτός σου και ο καρκίνος απέναντι. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι, ουσιαστικά, έχεις να λάβεις μέρος σε μια σύγκρουση αθέατη, που επιτελείται μέσα στο σώμα σου. Και καλείσαι να συμμετέχεις σε αυτή τη μάχη, στην οποία δεν είσαι καν θεατής.
Μιλά για τις βόλτες που έκανε και για καινούργια μέρη που είδε στο Λονδίνο όπου έκανε τις εγχειρήσεις, για βιβλία που διάβασε, για την προσευχή και τη στήριξη που βρήκε μέσα σε αυτήν, αλλά και για φίλους νέους και παλιούς που τη βοήθησαν. Μιλά φυσικά και για την οικογένειά της, ίσως κάποιες αναφορές στους στενούς συγγενείς της να είναι τα μόνα σημεία όπου διέκρινα στεναχώρια και τύψεις επειδή έχασε στιγμές μαζί τους… Γενικά, γράφει για όλα όσα τη βοήθησαν, χωρίς να στέκεται στις δυσκολίες που σίγουρα κλήθηκε να αντιμετωπίσει.
Δεν μένει όμως μόνο στην αρρώστια της. Η μακρά περίοδος της αποθεραπείας της περιλαμβάνει και την εμφάνιση του κόβιντ και της καραντίνας και η συγγραφέας επέλεξε να συμπεριλάβει στο βιβλίο καταγραφές του ημερολογίου της που αφορούν και αυτήν την περίοδο. Η αλήθεια είναι ότι τις χάρηκα και αυτές, μου θύμισαν την έκπληξη με την οποία παρακολουθούσαμε οικογενειακά όσα συνέβαιναν τις πρώτες μέρες με την κήρυξη της πανδημίας και την απαγόρευση κυκλοφορίας.
Ακούγονται μόνο πουλιά να κελαηδούν. Διαβάζω για τόση ώρα συνεχόμενα και δεν ακούστηκε ούτε μηχανή αυτοκινήτου. Αταραξία. Είναι ωραία η αυλή μου, βγήκα να ακούσω καλύτερα τα πουλιά που κελαηδούν, κόντρα στη γενική θλίψη. Επιμένουν στην αισιοδοξία. Είχα καιρό να περπατήσω στην αυλή μου.
Γενικά, οι Ταλαι-πορείες είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο στο οποίο η συγγραφέας ανοίγει την ψυχή της μοιραζόμενη όλα όσα τη βοήθησαν, ελπίζοντας να βοηθηθούν και άλλοι πάσχοντες συνάνθρωποί μας μέσα από τις ιδέες της. Δεν είναι “ιατρικό ημερολόγιο”, πόσο μάλλον ιατρικό σύγγραμμα, είναι όμως σίγουρα μια ήρεμη ματιά, μια αγκαλιά για όσους μπορεί να τη χρειάζονται.
Περίληψη: Φοβισµένη και απεγνωσµένη. Ένας κακός εφιάλτης; Όχι. Μια σκληρή πραγµατικότητα για εκατοµµύρια γυναίκες εκεί έξω. Κοιτώντας πίσω, στην αρχή της πορείας αυτής, στέκεται µια γυναίκα διαγνωσµένη µε καρκίνο, που ψάχνει απεγνωσµένη σωσίβιο σωτηρίας από την απελπισία. Στο τέρµα της ταλαι-πορείας αυτής, στέκεται µια γυναίκα που ατενίζει τη συµπόρευση µε τον καρκίνο µε καρτερία και αυτοπεποίθηση, έχοντας επίγνωση ότι της άνοιξε έναν νέο δρόµο αντίληψης του κόσµου.
Στοιχεία του βιβλίου
Τίτλος: Ταλαι-πορείες
Συγγραφέας: Κυριακή Πιττάκη
Εκδόσεις: Πηγή
Σελίδες: 256
Έκδοση: Ιούλιος 2023
ISBN: 978-960-626-639-3
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
