Τρίτη, 8 Ιουνίου, 2021
More
    ΑρχικήΒιογραφίεςΆγγελος Πετρουλάκης - Ο γραφιάς του κάμπου…

    Άγγελος Πετρουλάκης – Ο γραφιάς του κάμπου…

    -

    Άγγελος Πετρουλάκης. Συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος.

    Γράφει η Χαρά Δελλή

    Γεννήθηκε το 1952 στη Λάρισα, όπου και έζησε. Από το καλοκαίρι του 1967, μαθητής γυμνασίου τότε, αρχίζει να γράφει σημειώματα, σχόλια, άρθρα στις τοπικές εφημερίδες, με την παρότρυνση του φίλου του Δημήτρη Κουνελάκη. Παράλληλα, δημοσιεύει ποιήματα στο λογοτεχνικό περιοδικό της θεσσαλικής πόλης «Προσανατολισμοί». Λίγα χρόνια μετά φεύγει απ’ τη γενέτειρά του (1971) και γίνεται βασικός συνεργάτης της εφημερίδας «Θεσσαλικό Βήμα» του Κώστα Γκέτσιου.

    Μόνο σαν μάθεις στη ζωή σου

    τα γκρεμισμένα όνειρα να ξαναχτίζεις,

    θα μάθεις και ο χρώμα της θλίψης.

    Θα μάθεις τι σημαίνει γκρέμισμα και θάνατος.

    Θα μάθεις πως ο θάνατος

    δεν είναι ποτέ κάτι το σχετικό.

    Ένας θάνατος

    έχει πάντα την ίδια στιφή γεύση,

    την ίδια όψη,

    το ίδιο πρόσωπο,

    καλά μαρμαρωμένο,

    χωρίς αύριο, χωρίς ήλιο,

    με μια χλομάδα μόνο

    ατέλειωτη κι απέραντη

    σαν τις στιγμές της μοναξιάς…

    Το φθινόπωρο του 1971, στις εκδηλώσεις που διοργανώνονται για τα 150 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, κέρδισε Α’ Πανελλήνιο Βραβείο τής Ακαδημίας Αθηνών, στην ποίηση.

    Συγγραφέας σε ρόλο δημοσιογράφου ή δαιμόνιος δημοσιογράφος που βρήκε τρόπο να πει ανείπωτα λόγια σαν συγγραφέας;

    Ήταν δύσκολα τα γυμνασιακά χρόνια. Η ανασφάλεια της φτώχειας, το αβέβαιο μέλλον κι ο συντηρητισμός του περιβάλλοντος γίνονται αιτία να δεχτεί την πατρική προτροπή και να συμμετάσχει στις εξετάσεις της Σχολής Υπαξιωματικών της Χωροφυλακής. Έτσι το καλοκαίρι του 1971 ο Άγγελος Πετρουλάκης βρίσκεται στα Σέρβια της Κοζάνης να υπηρετεί ως Υπενωμοτάρχης, κάτω από τις διαταγές ενός Μοίραρχου που πίστευε ότι είναι και η απόλυτη εξουσία. Από το 1971 ως το 1996 υπηρέτησε στην Ελληνική Χωροφυλακή και την Ελληνική Αστυνομία.

    Άγγελος ΠετρουλάκηςΣτα τέλη του Νοέμβρη του 1976 μια εύνοια της τύχης κι ένα ποίημα απ’ τα πρωτόλειά του, τον φέρνουν στην Αθήνα, να υπηρετεί στις Δημόσιες Σχέσεις του Αρχηγείου Χωροφυλακής και πιο συγκεκριμένα στο επαγγελματικό περιοδικό της υπηρεσίας την «Επιθεώρηση Χωροφυλακής». Με αποτέλεσμα, το 1981 να κυκλοφορήσουν από τις Εκδόσεις Δεδεμάδη εφτά τόμοι με διηγήματα και νουβέλες του, που είχαν βασιστεί στα εγκληματολογικά αρχεία και χρονικά της Ελληνικής Χωροφυλακής της 25ετίας 1955-1980 με το γενικό τίτλο «Εγκλήματα στην Ελλάδα».

    Επιστρέφει στη Λάρισα το 1982 και μέχρι το 1986 κρατάει με ψευδώνυμο το χρονογράφημα της πρώτης σελίδας στην τοπική εφημερίδα της πόλης «Ελευθερία» μέχρι που αναλαμβάνει την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού «Θεσσαλικές Επιλογές». Παράλληλα, αμισθί πάντα, αναλαμβάνει μια παραγωγή με ποίηση και έντεχνο τραγούδι στη Δημοτική Ραδιοφωνία της πόλης, πιστεύοντας πως έτσι συμβάλλει στα πολιτιστικά δρώμενα της εποχής.

    Το σύστημα ένας μύθος

    κι εγώ πρώην δεσμώτης,

    τέως νεκρός του.

    Το σύστημα ένας μύθος

    και νυν υβριστής του

    εγώ…

    Τον Οκτώβριο του 2013 γίνεται συνεργάτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Larissanet, όπου αναβιώνει τη στήλη του χρονογραφήματος με τίτλο «Μονολογώντας», την ίδια στιγμή που συνεργάζεται και με άλλες ηλεκτρονικές εφημερίδες και περιοδικά του λογοτεχνικού και κοινωνικού χώρου.

    Έχουν εκδοθεί 16 βιβλία του. Ό, τι έγραψε ήταν κατάθεση ψυχής. Εκείνος έχει γράψει τα κείμενα του φωτογραφικού λευκώματος «Μικρά αντίο» του καρδιοχειρουργού Σωτήρη Πράπα (Εκδόσεις Καστανιώτης). Έχει σχεδιάσει, επιμεληθεί και γράψει τα κείμενα του φωτογραφικού λευκώματος του Γιώργου Μποντικούλη «ΛΑΡΙΣΑ – άνωθεν».

    Οι χυδαίοι με τις χλαμύδες μας λιθοβόλησαν.

    Το αίμα μας, μελάνι έκαναν,

    μνημεία τις σάρκες μας,

    λέγοντάς μας ηρωικώς πεσόντες.

    ***

    Μας λιθοβόλησαν οι χυδαίοι,

    αφού πρώτα μας είπαν μπροστάρηδες,

    αφού πρώτα μας φίλησαν στο μέτωπο.

    ***

    Μας λιθοβόλησαν

    την ώρα που σταματούσαμε το χρόνο,

    σφίγγοντας τη ζωή στα χέρια μας,

    την ώρα που τραγουδούσαμε

    πως θα χτίσουμε άλλους κόσμους,

    πως θα γκρεμίσουμε τα είδωλα.

    ***

    Τις πέτρες, όμως, ξέχασαν να θάψουν,

    τις πέτρες που αποκαλύπτουν τους λιθοβολισμούς.

    ***

    Τις πέτρες που εμείς λατρέψαμε

    και γράφουμε μ’ αυτές

    στα μέτωπα των βουνών

    το ‘‘αγαπώ’’

    και το ‘‘πεθαίνω’’.

    Φανατικός καπνιστής, αλλά και ταξιδευτής. Η μεγάλη του αγάπη ακούει στο όνομα «Πελοπόννησος», την οποία έχει περιηγηθεί σε δεκάδες ταξίδια του. Ταξιδιωτικά άρθρα και φωτογραφίες του έχουν χρησιμοποιηθεί από τον ΕΟΤ σε καμπάνιες στο εξωτερικό και πλήθος από αυτά βρίσκονται σκόρπια σε πολλά περιοδικά.

    Τα τελευταία χρόνια ο Άγγελος Πετρουλάκης έχει δημιουργήσει στη Λάρισα, την οικογενειακή επιχείρηση, ένα art restaurant «Να με θυμάσαι…» σε μια προσπάθεια ν’ αναπτύξει την ιστορία των καθαρών γεύσεων, του ποιοτικού ελληνικού κρασιού και της γαλήνιας ατμόσφαιρας.

    Στο στόμα μου χωράει πια,

    μόνο τ’ όνομά σου…

    Τα μάτια μου

    υπάρχουν, πια, μόνο για την επιστροφή.

    Σε ποια κοσμογονία να σ’ αναζητήσω;

    Έφυγε στα 69 του, ανήμερα του Αγίου Αχιλλίου, στις 15 Μαΐου, αφήνοντας ανεξίτηλο λογοτεχνικό αποτύπωμα με τη στάση του και τα βιβλία του.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here