Από τις εκδόσεις Κάκτος κυκλοφορεί το βιβλίο Αν(τ)οχή της Ελευθερίας Τίγκα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που θίγει την ενδοοικογενειακή βία και κινείται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, με κεντρική ηρωίδα τη Λένη.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
H συγγραφέας στήνει το σκηνικό της ιστορίας της σε ένα χωριό των Τρικάλων και μας μεταφέρει νοερά στο 1965. Η Λένη έχει χάσει τη μητέρα της και στήριγμά της έχει τον Στέφανο, τον αδελφό της. Ο πατέρας της είναι μονίμως μεθυσμένος, αφού έχει κάνει το καφενείο του χωριού δεύτερο σπίτι του. Η Λένη, χωρίς να έχει συναισθήματα για τον άρχοντα του χωριού, τον Βασίλη Τάχο, θα δεχτεί να τον παντρευτεί. Ο αδελφός της, παρά τους αρχικούς προβληματισμούς του για αυτόν τον γάμο, δέχτηκε την πρόταση που του έκανε ο Βασίλης.
Όλο το χωριό παρακολουθούσε αχόρταγα τις προετοιμασίες για το γάμο του άρχοντα με τη Λένη Αυγέρη. Από τότε που ο Βασίλης και ο Στέφανος έδωσαν τα χέρια, το ζευγάρι είχε βρεθεί μαζί ελάχιστα, κι αυτό πάντα με την παρουσία συγγενών, για να μην εκτεθεί η Λένη. Είχαν ανταλλάξει λίγες λέξεις, κι ο Βασίλης της είχε δώσει ένα χρυσό δαχτυλίδι, κειμήλιο της μακαρίτισσας της μάνας του, σαν επισφράγιση του αρραβώνα.
Μετά τον γάμο, η Λένη θα γνωρίσει το πραγματικό πρόσωπο του Βασίλη Τάχου. Σωματική και λεκτική κακοποίηση, φόβος, μοναξιά, απόγνωση. Αυτά βιώνει καθημερινά η Λένη μέσα στο αρχοντικό.
«Θα κάτσεις εδώ» της είπε η Ουρανία, δείχνοντας το κρεβάτι «και θα υπομένεις. Αυτή είναι η μοίρα μας. Αυτή είναι η μοίρα της γυναίκας. Και ξύλο θα φας κι απ’ όλα. Τι νόμισες, οι άλλες ζουν διαφορετικά ή περνάνε καλύτερα; Επειδή δεν παραπονιούνται; Για όλες τα ίδια είναι. Δεν χαλάνε οι γυναίκες τα σπίτια. Άκου, θα φύγεις! Η γυναίκα του Τάχου δεν φεύγει, δεν γίνεται αυτό».
Το βιβλίο περιγράφει τη ζωή της Λένης από το 1965 μέχρι σήμερα. Η ιστορία της, χωρισμένη σε μικρά κεφάλαια με γλώσσα απλή και λιτή, ρέει, και ο αναγνώστης εύκολα φτάνει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου. Η κακοποίηση των γυναικών σίγουρα δεν είναι πρωτότυπο θέμα. Είναι όμως ένα κοινωνικό ζήτημα που, ακόμα και σήμερα, δυστυχώς υφίσταται. Καθημερινά σχεδόν, διαβάζουμε και ακούμε για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, που δεν αναφέρονται μόνο σε σωματική κακοποίηση, αλλά και σε δολοφονίες γυναικών από τα χέρια των συντρόφων και συζύγων τους.
Μεγαλώσαμε με φράσεις που χρησιμοποιεί η συγγραφέας: «Η γυναίκα υπομένει», «η γυναίκα δεν χαλάει το σπίτι της», «η γυναίκα σκύβει το κεφάλι» και ένα σωρό άλλες παρόμοιες φράσεις.
Η Λένη ένιωσε ντροπή, αλλά δεν ήξερε για ποιο λόγο. Δεν είχε κάνει κάτι κακό, δεν ήθελε όμως να τραβάει την προσοχή πάνω της. Πάντα φοβόταν ότι με κάποιο τρόπο είχε προκαλέσει την οργή του Βασίλη, ότι κατά βάθος εκείνη έφταιγε για όλη τη βία που εισέπραττε.
Η συγγραφέας έχει σκιαγραφήσει πολύ καλά τους ήρωές της, τόσο τη Λένη όσο και τον Βασίλη, που μιμείται συμπεριφορές του πατέρα του. Θίγεται το θέμα του διαγενεακού τραύματος. Παρουσιάζει όλα τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνει το θύμα της ενδοοικογενειακής βίας. Αν εξαιρέσουμε το χρονικό πλαίσιο και τον τόπο που εκτυλίσσεται η ιστορία της Λένης, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ιστορία από αυτές που διαβάσαμε στο διαδίκτυο ή ακούσαμε στο δελτίο ειδήσεων.
Περιγραφή: Η ιστορία της Λένης πρέπει να ειπωθεί, πρέπει να ακουστεί, πρέπει να γίνει γνωστή.
Γιατί είναι η ιστορία κάθε γυναίκας που υφίσταται, υπομένει, αντέχει αλλά δεν λυγίζει. Είναι η ιστορία εκείνων που είδαν όνειρα, υποσχέσεις και ελπίδες να διαψεύδονται αλλά δεν έκαναν πίσω και συνέχισαν να διεκδικούν. Είναι η ιστορία όλων των ανώνυμων γυναικών που επέλεξαν να παλέψουν γενναία αντί να υποχωρήσουν.
Επειδή είναι ηρωίδες. Ή απλά επειδή είναι γυναίκες.
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Αν(τ)οχή
Συγγραφέας: Ελευθερία Τίγκα
Εκδόσεις: Κάκτος
ISBN: 9786182153543
Ημ. Έκδοσης: 21/07/2026
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ