Το νέο βιβλίο «Εγώ Είμαι η Νύχτα» του Γιώργου Κωστόπουλου είναι ένα μυθιστόρημα που δεν αφήνει περιθώρια για εισαγωγές. Θέτει το ερώτημα: τι σημαίνει στ’ αλήθεια να «είσαι» η Νύχτα; Εξουσία; Φόβος; Επιβίωση; Ή μήπως η σκοτεινή πλευρά του εαυτού που δεν αντέχουμε να κοιτάξουμε στο φως;
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η νύχτα έχει όνομα, ιστορία… και είναι γεμάτη κόκκινο και μαύρο.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ, σε μια εποχή που το αλκοόλ είναι πιο πολύτιμο από το αίμα, σε μια πόλη πνιγμένη στο σκοτάδι, τέσσερις εγκληματικές φατρίες ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί. Ώσπου ένας πληροφοριοδότης βρίσκεται νεκρός.
Η νύχτα έχει μνήμη· θυμάται ποιος πυροβόλησε πρώτος.
Ο κύριος Κωστόπουλος παίζει σε «παλιά σχολή»: Αμερική των ’30s, λαθρεμπόριο, πληρωμένοι μπάτσοι, πολιτικοί που αγοράζονται με φακέλους, συμμορίες που ξηλώνουν γειτονιές. Το ύφος του είναι κοφτό, νευρικό, χωρίς ζάχαρη απ’ έξω. Εκεί που άλλοι θα έβαζαν βερνίκι, εδώ πέφτει γυαλόχαρτο. Μου άρεσε αυτή η άρνηση να απολογηθεί: ο κόσμος που περιγράφει είναι σκληρός και μιλά σκληρά, τελεία.
Οι λέξεις εδώ δεν στολίζονται — ξυρίζονται κόντρα.
Η πλοκή ξεκινάει με έναν βίαιο φόνο και απλώνεται σαν λεκές πάνω στον χάρτη της πόλης: αντίπαλες φατρίες, παλιά χρέη, νέες συμμαχίες και στη μέση ένας αρχηγός αστυνομίας που ζυγίζει το καθήκον με το σκοτάδι του κι ένας δημοσιογράφος που έχει ξεχάσει να κοιμάται. Δεν θα χαλάσω τις εκπλήξεις· θα πω μόνο πως κάθε χτύπημα γεννάει άλλο, μέχρι που δεν ξεχωρίζεις αν η αιτία έγινε αφορμή ή το ανάποδο. Αυτό το αίσθημα κλιμάκωσης δουλεύει και σε κρατάει.
Κάθε σφαίρα είναι μια υπογραφή χωρίς όνομα.
Ο κόσμος του Μάικ Νέλσον. Εδώ, οι χαρακτήρες δεν ζητούν τη συμπάθειά σου· απαιτούν την προσοχή σου. Μπάτσοι με σκιά, μαφιόζοι με κώδικες, γυναίκες που κουβαλούν φωτιά στις τσέπες τους. Προδοσία και σφαίρες. Ο συγγραφέας δεν σπαταλά σελίδες για ψυχολογικά προφίλ· τους «γράφει» σε κίνηση, μέσα από βλέμματα, ατάκες, επιλογές. Ναι, οι πολλοί παίκτες μπορούν να σε ζαλίσουν (το ευρετήριο στο τέλος βοηθά), αλλά αυτή η πληθώρα ταιριάζει στον χαμό που περιγράφει: μια πόλη όπου κάθε γωνία έχει τον δικό της αφέντη.
Ο καθένας κουβαλά τον δικό του τάφο στην τσέπη.
Από πλευράς τεχνικής, το βιβλίο δουλεύει σχεδόν κινηματογραφικά: κοψίματα που θυμίζουν μοντάζ, σκηνές-σεκάνς (ενέδρες, κρυφές συμφωνίες, μπαρ με καπνό τόσο πυκνό, που τον κόβεις), ρυθμός που ανεβοκατεβαίνει σωστά. Η βία είναι ωμή, μετρημένη όμως, δεν χρησιμοποιείται για να σοκάρει φτηνά, αλλά για να δείξει κόστος. Η ατμόσφαιρα είναι το μεγάλο χαρτί: διαβάζεις και ακούς σειρήνες στο βάθος.
Η ομίχλη κρύβει, μα δεν αθωώνει.
Αν έχω ενστάσεις; Δύο. Πρώτον, το πλήθος ονομάτων απαιτεί συγκέντρωση – δεν είναι κακό αυτό, αλλά θέλει «δεμένο» διάβασμα. Δεύτερον, αν έχεις φάει πολύ noir, κάποιες κινήσεις θα τις μυριστείς μισή σελίδα πριν· θα ήθελα μία-δύο «σιωπές» παραπάνω για εσωτερικό βάθος. Παρ’ όλα αυτά, η ενέργεια, η συνέπεια στο ύφος και η σπάνια για την ελληνική αγορά καθαρόαιμη γκανγκστερική στόχευση κερδίζουν καθαρά. Το ερώτημα «Ποιος είναι η Νύχτα;» απαντιέται χωρίς φθηνά τρικ και αφήνει κάψιμο εκεί που πρέπει.
Το αλκοόλ είχε εξουσία, η καθημερινότητα βία…
Το μυστικό δεν κρύβεται στο σκοτάδι· κρύβεται στο βλέμμα που αποφεύγεις.
Κλείνοντας το «Εγώ Είμαι η Νύχτα», έμεινα με στόμα που γεύεται καπνό και ένα ερώτημα να τριγυρνά: τι θα πει στ’ αλήθεια να «είσαι» η νύχτα; Εξουσία; Φόβος; Επιβίωση; Ή μήπως εκείνη η μεριά του εαυτού που δεν αντέχεις να κοιτάξεις στο φως; Αν αγαπάς το old-school crime, εδώ θα βρεις μια ιστορία hardcore noir που δεν χαϊδεύει, αλλά σε πιάνει από το πέτο και σε πλακώνει στο τραπέζι. Κι αν δεν το αγαπάς, ίσως τώρα να μάθεις γιατί τόσοι από εμάς δεν το αφήνουμε από τα χέρια μας.
Όταν πέφτει το σκοτάδι, το μόνο που μετρά είναι ποια πλευρά θα διαλέξεις.
Περίληψη: Μια πόλη. Τέσσερις συμμορίες. Ένας φόνος. Καμία δεύτερη ευκαιρία. Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ, σε μια εποχή που το αλκοόλ είναι πιο πολύτιμο από το αίμα, σε μια πόλη πνιγμένη στο σκοτάδι, τέσσερις εγκληματικές φατρίες ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί. Μέχρις ότου ένας πληροφοριοδότης βρίσκεται νεκρός. Ξαφνικά, οι σφαίρες δεν έχουν όνομα. Οι δρόμοι δεν έχουν έξοδο. Κάθε κίνηση θυμίζει μια δολοφονική παρτίδα σκάκι, με πιόνια που χάνονται πριν μάθουν ότι παίζουν και παίκτες που δρουν από το παρασ κήνιο. Μέσα στο χάος, ο Μάικ Νέλσον, ένας ρεπόρτερ ο οποίος κουβαλάει τις πληγές του σαν δεύτερο δέρμα, αναγκάζεται να κυνηγήσει την αλήθεια. Όχι για να τη γράψει, αλλά για να λυτρωθεί. Βία, προδοσία και μυστικά που μυρίζουν μπαρούτι. Όταν το τελευταίο πιόνι πέσει στη σκακιέρα, η πόλη δεν θα είναι ποτέ η ίδια. Κάποιοι θα ανέβουν. Κάποιοι θα καούν. Και κάποιοι… δεν θα μείνουν καν να δουν το τέλος. Η νύχτα έρχεται και είναι γεμάτη κόκκινο και μαύρο. Η εξουσία δεν χαρίζεται. Κερδίζεται με σφαίρες και πληρώνεται με ψυχές. Ένα μυθιστόρημα με κινηματογραφική πλοκή, σαν φιλμ νουάρ: σκοτεινό, βίαιο και υπνωτιστικά ατμοσφαιρικό. Το απόλυτο γκανγκστερικό ανάγνωσμα.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Εγώ είμαι η νύχτα
Συγγραφέας: Γιώργος Κωστόπουλος
Εκδόσεις: Χάρτινη Πόλη
ISBN: 978-618-225-361-8
Σελίδες: 340
Έτος έκδοσης: 07/06/2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
