Τρίτη, 13 Ιουλίου, 2021
More
    ΑρχικήΆρθρα ΣυνεργατώνΕπάγγελμα Άνθρωπος

    Επάγγελμα Άνθρωπος

    -

    Επάγγελμα Άνθρωπος. Θερινά μαθήματα για προετοιμασία Γ’ Λυκείου, στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα, σε κάποια συνοικία της Αθήνας. Ένα τμήμα με έξι κορίτσια. Μία Μαρία, μία Ελένη, μία Γιώτα, μία Φανή, μία Τόνια, μία Σοφία.

    Γράφει η Χριστίνα Μιχαηλίδου

    Όλες διαφορετικές αλλά με ένα κοινό στόχο: μία θέση σε Ανώτατο Ίδρυμα. Άλλη για Παιδαγωγικό, άλλη για Πάντειο, για Οικονομικό, για Νοσηλευτική, για ό,τι τύχει. Στριμωγμένες στα σκαλιά του φροντιστηρίου, μοιραζόμασταν την τελευταία γόπα τσιγάρου και μία στάλα φραπέ από το έτοιμο. Η γειτονιά νιώθαμε να μας πέφτει στενή, να μη μας χωράει άλλο, μεγαλώναμε.

    Εκεί τη γνωρίσαμε. Ήταν ντυμένη με τα χρώματα του ονείρου μας. Παρδαλά, ζωηρά και έντονα. Πληθωρική παρουσία με μάτια γουρλωτά, πρασινογάλαζα, και χείλη σαρκώδη που ανοιγόκλειναν με ταχύτητα ραπτομηχανής έμπειρης μοδίστρας. Όταν ήθελε να τονίσει τη σπουδαιότητα μιας πρότασης, με μία απίστευτη, ταχυδακτυλουργική δεινότητα κρατούσε κυριολεκτικά ανάμεσα στα σουφρωμένα της χείλη την τελευταία συλλαβή, μισοκλείνοντας ταυτόχρονα τα μάτια με βλέμμα πρωτοερωτευμένης. Για δευτερόλεπτα επικρατούσε σιγή και κρατούσαμε την ανάσα μας στην τάξη, μέχρι τα χείλη της να ηχήσουν ξανά, και τότε η ίδια λυνόταν στα γέλια και εμείς ανακουφισμένες την ακολουθούσαμε στα χάχανα. Αυτή ήταν η Μάρα, η αγαπημένη μας καθηγήτρια, προπονήτρια, ψυχολόγος, ο δικός μας άνθρωπος. Η μαμά της άτυπής μας οικογένειας, αν και μερικά χρόνια μεγαλύτερη.

    Έσερνε τη μακριά, κλαρωτή φούστα της –όχι δανεική από την ντουλάπα κάποιας Κνίτισσας αλλά αγορασμένη από άποψη– και φόραγε κάθε πρωί το ίδιο κοραλλοκόκκινο κραγιόν, που μέχρι να τελειώσει το μάθημα το είχε εξαφανίσει μασώντας το. Με τη Μάρα μπορούσαμε να κλαίμε, να γελάμε, να μοιραζόμαστε επιθυμίες, χαρές, ανησυχίες, άγχη. Ενώ πληρωνόταν με την ώρα, σπαταλούσε άλλες τόσες, άπειρες για να συζητήσει μαζί μας, να καθίσει και αυτή στα σκαλάκια καπνίζοντας, και το απολάμβανε τόσο, σαν να ήταν η τελευταία πίπα ειρήνης Ινδιάνου μονάρχη. Κι εμείς την αποθεώναμε για τον σεβασμό της στην καθολική νεότητά μας, για το στιβαρό χέρι της που μας οδηγούσε με σταθερότητα στην αμήχανη ενηλικίωση, που η αγωνία των Πανελληνίων την έκανε να μοιάζει αβάσταχτη.

    Επάγγελμα Άνθρωπος

    Δίδασκε Κοινωνιολογία και δεν θα μπορούσε να ταιριάξει επάγγελμα τόσο πολύ σε άνθρωπο. Από ρούχα, παπούτσια, κολιέ και βραχιόλια, μέχρι ύφος, ιδέες και αρχές, όλα ασορτί εξέπεμπαν την ταυτότητά της. Μας έμαθε άλλα τόσα και άλλα πολλά από αυτά που έγραφαν τα βιβλία. Να διαβάζουμε ψαγμένους συγγραφείς, να ονειροπολούμε με ποιητές στοχαστές, να προβληματιζόμαστε, να αναρωτιόμαστε, να διεκδικούμε. Μα πάνω από όλα να γελάμε δυνατά, μέσα από τα πνευμόνια μας, για να καθαρίζει το μέσα μας.

    Ακόμη και στο βαρύ πένθος που τη βρήκε, του πολυαγαπημένου της αδελφού, και πήγαμε μικρά κορίτσια να τη συλλυπηθούμε, άφησε γάργαρο, δροσερό ποτάμι τα γέλια μας να πλημμυρίσουν τη σκούρα ταπετσαρία του σαλονιού της μαμάς της. Και έτσι όπως καθόμασταν κολλημένες  στον καναπέ και γελάγαμε με το τίποτα, όπως άρμοζε στη νιότη μας, η Μάρα μάς σιγόνταρε όπως έκανε πάντα, σαν να φώτιζε με τη λάμπα της ύπαρξής μας τα σκοτάδια της κάμαρας.

    Κι όταν τα χρόνια πέρασαν και χαθήκαμε δεν μας έψαξε, δεν μας αναζήτησε, γιατί είχε επιτελέσει το σπουδαίο έργο της. Είχε χτίσει τα οχυρά της αυτοπεποίθησης, τον κλώνο της αγάπης για τον εαυτό μας, και έτσι μας άφησε ελεύθερες να περιπλανηθούμε στο δικό μας ατέρμονο σύμπαν, με γέφυρες ακλόνητες την πίστη και την αισιοδοξία για την ίδια τη ζωή.  

    Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here