Ομολογώ πως στο «Φόνος στην άκρη του κόσμου» φοβήθηκα πιο πολύ τους σιωπηλούς παρά τους ψεύτες. Τα ψέματα κάποια στιγμή σκοντάφτουν, οι σιωπές όμως κρατούν χρόνια, κι εγώ σε κάθε σελίδα αναρωτιόμουν ποια θα σπάσει πρώτη.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Δεύτερη υπόθεση για την ντετέκτιβ Ανδριάνα Νικάκη και τον βοηθό της, τον Ερμή Κέζη, που η Νατάσα Ιντζόγλου μας τους σύστησε πέρσι στο πρώτο της μυθιστόρημα. Εκείνο εξαντλήθηκε μέσα σε πέντε μήνες και κυκλοφορεί σε δεύτερη έκδοση από τις Εκδόσεις Μίνωας.
Η Ανδριάνα κι ο Ερμής φεύγουν για λίγες μέρες στο Ελ Ιέρο, ένα μικρό νησί των Καναρίων, στον Ατλαντικό, που κάποτε το λογάριαζαν για το τέρμα της Γης. Μένουν σε ένα ξενοδοχείο που η ιδιοκτήτριά του επιμένει να το λέει μπουτίκ, κι εκεί τους προλαβαίνει μια καταιγίδα τόσο δυνατή, που κόβει το νησί από τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι που κανείς δεν μπορεί να φύγει και κανείς δεν μπορεί να φτάσει. Κάποιοι ένοικοι γνωρίζονται από παλιά, όσο κι αν προσπαθούν να μην το δείξουν. Έρχεται πρώτα μια άγρια επίθεση κι έπειτα ένας φόνος, και κάθε σκέψη για ξεκούραση τελειώνει εκεί. Μέχρι να ανοίξει ο καιρός και να έρθουν οι αρχές, την υπόθεση την παίρνουν πάνω τους οι δυο τους, με άλλοθι που μπερδεύονται και μαρτυρίες που λένε η καθεμιά άλλα. Υπάρχει και μια κάμερα, μόνο που κρατά ό,τι κατέγραψε τις τελευταίες είκοσι τέσσερις ώρες και τίποτα παραπάνω. Κι όσο ο αέρας δεν λέει να κοπάσει, στο ξενοδοχείο αρχίζουν να θυμούνται τους πανάρχαιους θρύλους του νησιού, ενώ ο δολοφόνος μένει κάτω από την ίδια στέγη μαζί τους.
Την Ανδριάνα τη συμπάθησα περισσότερο απ’ όλους στο «Φόνος στην άκρη του κόσμου», δείχνει στους γύρω της μόνο την αυστηρή της πλευρά και κρατά τα δικά της κλειδωμένα, κι εδώ, μακριά από το σπίτι, το νησί τη φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με μια αλήθεια που κουβαλά μέσα της και που ούτε η ίδια τολμά εύκολα να την πει φωναχτά. Χαιρόμουν κάθε φορά που η αυστηρότητά της ράγιζε λίγο, γιατί από κάτω ξεχώριζε μια γυναίκα πολύ πιο ευάλωτη απ’ όσο αφήνει να φανεί. Ήθελα να βρεθώ κι εγώ εκεί, στο νησί, για να της πω ότι δεν είναι ανάγκη να τα σηκώνει όλα μόνη της.
Ο Ερμής είναι από τους ανθρώπους που θα ήθελα στο πλάι μου σε μια νύχτα με καταιγίδα. Στέκεται πιστά δίπλα στην Ανδριάνα χωρίς να χρειάζεται εκείνη να του το ζητήσει. Έχει κι αυτός τα δικά του βαρίδια από το παρελθόν, κι εδώ μαθαίνουμε περισσότερα γι’ αυτά. Μου άρεσε πολύ η εμπιστοσύνη ανάμεσά τους. Σε ένα βιβλίο όπου ο καθένας κοιτάζει τον διπλανό του με καχυποψία, αυτοί οι δύο ήταν για μένα το μόνο σίγουρο έδαφος, κι όποτε τους άφηνε η ιστορία να κουβεντιάσουν ήσυχα, ανάσαινα κι εγώ.
Τους υπόλοιπους τους υποψιάστηκα σχεδόν όλους, τον καθένα για άλλον λόγο, κι άλλαζα γνώμη για τον ένοχο ξανά και ξανά, μέχρι που η λύση με βρήκε να κοιτάζω αλλού. Με όσους έλεγαν ψέματα θύμωσα. Τους σιωπηλούς όμως, που στην αρχή με φόβιζαν, κατέληξα να τους λυπάμαι, γιατί όσο προχωρούσε η ιστορία καταλάβαινα πως σώπαιναν για να αντέξουν, κι ότι κάποιες σιωπές κοστίζουν πολύ περισσότερο από ένα ψέμα.
Αγάπησα και την ατμόσφαιρα στο «Φόνος στην άκρη του κόσμου». Την απομόνωση του νησιού τη ζούσα σε κάθε σελίδα, την αίσθηση πως έξω από τους τοίχους του ξενοδοχείου δεν υπάρχει πια τίποτα κι ό,τι συμβεί θα πρέπει να το λύσουν μόνοι τους, εκεί μέσα. Η κάμερα του εικοσιτετραώρου με έβαλε κι εμένα στο κυνήγι του χρόνου, και μετρούσα τις ώρες μαζί τους. Οι θρύλοι του τόπου, που πηγαίνουν από στόμα σε στόμα όσο λυσσομανά ο καιρός, μου έδωσαν μια ανατριχίλα που δεν την περίμενα, και κάποια στιγμή άρχισα να ψάχνω ποιος έχει συμφέρον να τους θυμίζει τόσο συχνά.
Εκείνο όμως που με ταρακούνησε πραγματικά είναι ένα σοβαρό θέμα που κρύβεται πίσω από το μυστήριο του «Φόνου στην άκρη του κόσμου», ένα θέμα που αφορά και τη δική μας κοινωνία. Δεν θα το ονομάσω εδώ, γιατί αξίζει να το συναντήσεις στις σελίδες του. Η Ιντζόγλου το κοιτάζει κατάματα, χωρίς να το εκμεταλλευτεί για να σοκάρει, κι αυτό, για μένα, είναι που δίνει στο βιβλίο το βάρος του.
Δύο πράγματα μού χάλασαν λίγο τη χαρά. Το πρώτο είναι το ίδιο το σκηνικό. Η καταιγίδα και το ξενοδοχείο που δεν μπορείς να εγκαταλείψεις είναι από τα πιο γνώριμα του είδους, και στις πρώτες σελίδες είχα την εντύπωση ότι ξέρω ήδη πού θα με βγάλει ο δρόμος. Ευτυχώς, η έκπληξη ήρθε από τους ανθρώπους. Το δεύτερο είναι πιο προσωπικό: ήθελα περισσότερο Ερμή. Η ιστορία ανήκει δικαιολογημένα στην Ανδριάνα, κι εκείνον τον άφησα σίγουρη πως έχει ακόμα πολλά να μου πει.
Από τις τρεις λέξεις που κρατώ για κάθε βιβλίο, καλό, μέτριο ή χάλια, ο «Φόνος στην άκρη του κόσμου» παίρνει με το σπαθί του την πρώτη, και στις σελίδες της Ανδριάνας αγγίζει το πολύ καλό. Αν σου αρέσουν τα μυστήρια όπου ο ένοχος τρώει στο ίδιο τραπέζι με την ντετέκτιβ, θα το απολαύσεις. Έχει σκηνές βίας, και το θέμα που κουβαλά δεν είναι από τα εύκολα.
Στην τελευταία σελίδα αποχαιρέτησα την Ανδριάνα και τον Ερμή με την ευχή να μην αργήσουν να ξαναφανούν. Τώρα που έμαθα λίγο περισσότερα για όσα κρύβει εκείνη, ανυπομονώ να δω πού θα τους βρει το επόμενο έγκλημα.
Κι εμείς, άραγε, ως ποια άκρη του κόσμου θα χρειαστεί να φτάσουμε για να καταλάβουμε πως ό,τι κρύβουμε το παίρνουμε πάντα μαζί μας;
Περίληψη: Ένα απομονωμένο ξενοδοχείο. Ένα νησί που κάποτε θεωρούνταν το τέλος της γης. Μια καταιγίδα που δεν αφήνει κανέναν να φύγει. Μια επίθεση. Ένας φόνος. Άπειρα μυστικά. Η Ανδριάνα Νικάκη και ο Ερμής Κέζης έχουν ελάχιστο χρόνο για να ανακαλύψουν την αλήθεια, ενώ ο δολοφόνος βρίσκεται ακόμη ανάμεσά τους. Καθώς ξετυλίγουν το κουβάρι της υπόθεσης, κάθε νέα αποκάλυψη ανατρέπει όσα θεωρούσαν βέβαια. Κάποιοι λένε ψέματα. Κάποιοι κρύβουν το παρελθόν τους. Κάποιοι επικαλούνται αρχαίους θρύλους που μοιάζουν να ξυπνούν. Και κάποιοι έχουν μάθει να επιβιώνουν σιωπώντας. Το νέο μυστήριο που πρέπει να λύσουν η Ανδριάνα και ο Ερμής είναι πιο ανατρεπτικό, πιο σκοτεινό και πιο ανθρώπινο από ποτέ. Και αυτήν τη φορά… τίποτα δεν είναι απλό.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Φόνος στην άκρη του κόσμου
Συγγραφέας: Νατάσα Ιντζόγλου
Εκδόσεις: Μίνωας
ISBN: 978-618-02-6542-2
Σελίδες: 360
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ