“Η πέτρα της υπομονής“, ένα ιδιαίτερο βιβλίο γραμμένο από τον Atiq Rahimi, ένας ευρηματικός τρόπος για να περιγραφεί η ζωή μιας γυναίκας, που μας φέρνουν για άλλη μια φορά οι εκδόσεις Πατάκη.
Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Δεν μαθαίνουμε το όνομά της, ούτε και κάποιου από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην ιστορία, είναι η “γυναίκα”, ο “άντρας”, η “θεία”… Και η αλήθεια είναι ότι δεν έχει σημασία, στο πρόσωπό της προφανώς εκπροσωπείται μεγάλο μέρος των γυναικών που ζουν σε χώρες όπου κυριαρχούν στην καθημερινότητα οι επιταγές της Σαρία. Θα μπορούσε να είναι το Αφγανιστάν ή και όχι, ακριβώς όπως τα λέει στο οπισθόφυλλο.
Η γυναίκα της ιστορίας λοιπόν έχει δημιουργήσει οικογένεια με τον άντρα στον οποίο την παρέδωσαν σε νεαρή ηλικία μετά από οικογενειακή συμφωνία, χωρίς φυσικά η ίδια να ρωτηθεί και χωρίς το ζευγάρι να γνωρίζεται. Τον συνήθισε όμως, είναι ο άντρας της και (μάλλον) τον αγαπά τώρα πια. Η χώρα έχει πόλεμο, εμφύλιο, και στρατιώτες των δύο πλευρών συγκρούονται έξω από την αυλή του σπιτιού. Ο άντρας της ήταν στρατιώτης “με αυτούς”. Δεν λέει ποια πλευρά υποστήριζε, μπορεί να αφήνει κάποια στοιχεία, εγώ όμως δεν έχω τις γνώσεις για να καταλάβω. Δεν κάνει άλλωστε διαφορά στην εξέλιξη της ιστορίας. Χτυπήθηκε σε μια μάχη και τώρα είναι σε κώμα, ξαπλωμένος σε ένα από τα δωμάτια του σπιτιού. Και εκεί, πάνω από το κρεβάτι όπου βρίσκεται ξαπλωμένος, η γυναίκα εξομολογείται τις βασικές στιγμές της ζωής της, όσα την πλήγωσαν, κάποια όνειρά της, και όσα κράτησε μυστικά μέχρι τώρα.
Η γυναίκα τραβάει το χέρι από το στήθος του άντρα. Σηκώνεται και βγαίνει από το δωμάτιο. Καμιά αλλαγή δεν φέρνει η απουσία της. Ο άντρας παραμένει ακίνητος. Συνεχίζει να ανασαίνει σιωπηλά, αργά. Ο ήχος από τα βήματα της γυναίκας κάνει τα δυο παιδιά να σωπάσουν.
Έτσι λοιπόν, σαν να βλέπουμε θεατρικό μονόλογο και με ελάχιστες μόνο παρεμβάσεις άλλων ανθρώπων, μαθαίνουμε τη ζωή της γυναίκας και μαζί με αυτήν μαθαίνουμε κάποια στοιχεία της ζωής πολλών γυναικών στον πλανήτη μας. Και μέσα από τις σκέψεις της, τη βλέπουμε να προσπαθεί να αιτιολογήσει τις συμπεριφορές των αντρών που προτιμούν να συνεχίζουν έναν πόλεμο και να αφήνουν πίσω την οικογενειακή τους ζωή.
Ένας ύπνος βαρύς και απειλητικός πλημμυρίζει το σπίτι, όλα τα σπίτια, όλο τον δρόμο, με υπόκρουση το σιγοτραγουδιστό παράπονο της γριάς γειτόνισσας. Και αυτό ωσότου να αντιληφθεί ξανά θορύβους, ήχους από μπότες. Σταματάει τότε το τραγούδι, συνεχίζει ωστόσο τον βήχα της. «Ξανάρχονται!» τρεμουλιάζει η φωνή της μέσα στο μαύρο σκοτάδι της νύχτας.
Δεν είναι γρήγορο, δεν υπάρχει ιδιαίτερη εξέλιξη στην πλοκή, η κατάσταση εξελίσσεται ελάχιστα. Όμως αυτό που αλλάζει και εξελίσσεται συνέχεια είναι ο τρόπος που μιλάει η γυναίκα στον σύζυγό της, το πόσο εμβαθύνει στα μυστικά της και το πόσο του ανοίγεται.
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο το οποίο θα μπορούσε να είναι και αληθινή ιστορία.
Περίληψη: «Ξέρεις, εκείνη την πέτρα που τη βάζεις µπροστά σου και οδύρεσαι για όλες τις συµφορές σου, όλα τα βάσανά σου, όλους τους πόνους και τις δυσκολίες σου, της εµπιστεύεσαι όλα όσα έχεις στην καρδιά και δεν τολµάς να τα αποκαλύψεις στους άλλους… Της µιλάς, της µιλάς. Και η πέτρα σε ακούει, ρουφάει τις λέξεις σου, τα µυστικά σου. Μέχρι που µια ωραία µέρα σπάει. Γίνεται θρύψαλα. Και εκείνη τη µέρα, λυτρώνεσαι απ’ όλα τα βάσανά σου, απ’ όλους τους καηµούς σου… Αυτή η πέτρα είναι η σενγκέ σαµπούρ, η πέτρα της υποµονής».
Μια γυναίκα, στο Αφγανιστάν αλλά και αλλού, ίσως, παραµένει στο πλευρό του πληγωµένου άντρα της. Κατά βάθος οι δυο αυτοί άνθρωποι δε γνωρίζονται. Οι ώρες, οι µέρες περνούν, ο πόλεµος πλησιάζει απειλητικά, η γλώσσα της γυναίκας λύνεται και αρχίζει να αφηγείται µια ζωή γεµάτη ταπεινώσεις, µε την ελπίδα µιας πιθανής λύτρωσης.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Η πέτρα της υπομονής (Syngué Sabour: Pierre de Patience)
Συγγραφέας: Rahimi Atiq
Μετάφραση: Καρακίτσου-Dougé Νίκη,
Νικολοπούλου Βασιλική
Εκδοτικός: Πατάκη
Σελίδες: 160
Έκδοση (παρούσα): Ιούνιος 2024
ISBN: 9789601699127
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
